.
Η ληστρική πολιτική του κράτους με την υπερφορολόγηση μέσω του πληθωριστικού φόρου, ολοκληρώνεται με ένα ακόμη οικονομικό έγκλημα: με την επιμονή στην υψηλή έμμεση φορολογία, τα έσοδα της οποίας υπερβαίνουν σταθερά εκείνα της άμεσης – γεγονός που αποτελεί ένα θλιβερό χαρακτηριστικό, το οποίο συναντάται μόνο σε χώρες του τρίτου κόσμου, όπως κατάντησε την Ελλάδα η κυβέρνηση. Αρκεί να δει κανείς εδώ ότι, το πραγματικό μας ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 11% από το 2019 στο 2025, ενώ ο ΦΠΑ κατά 56% – προβλέπεται δε να αυξηθεί κατά 66% το 2026! Κατά 56% και 66% ο βασικός έμμεσος φόρος που επιβαρύνει κυρίως τις χαμηλές εισοδηματικές τάξεις – γεγονός που σημαίνει ότι, είμαστε Πολίτες ενός κράτους που αντί να παράγει πλούτο, αναδιανέμει τη φτώχεια, μέσω «κοινωνικών μερισμάτων» της ντροπής.
.
Άποψη
«Οι δείκτες ευημερούν: η ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας, η μείωση του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ και οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης, στέλνουν ένα μήνυμα σταθερότητας στις διεθνείς αγορές – ενώ από την άλλη πλευρά, ο μέσος Έλληνας Πολίτης βιώνει μια καθημερινότητα που απέχει πάρα πολύ από το να χαρακτηριστεί αναπτυξιακή.
Όταν σχεδόν το ένα τρίτο των Πολιτών δαπανά πάνω από το 40% του εισοδήματός του μόνο για στέγαση, η ανάπτυξη μοιάζει με στατιστικό εύρημα χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα – οπότε το ερώτημα που τίθεται επιτακτικά είναι γιατί η βελτίωση των στατιστικών μεγεθών δεν μεταφράζεται σε αισθητή βελτίωση του βιοτικού επιπέδου».
Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα που θέτει ο Π. Λιαργκόβας σε άρθρο του, είναι εξαιρετικά απλή: οι κρατικοί δείκτες ευημερούν εις βάρος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, της μεσαίας τάξης που έχει πια ισοπεδωθεί (ανάλυση) και γενικότερα των νοικοκυριών, τα οποία αδυνατούν να επιβιώσουν υπό αυτές τις συνθήκες.
Από πού συμπεραίνεται; Απλούστατα, από την ανάλυση των χρηματοδοτικών υπολοίπων (πηγή) – σύμφωνα με τα οποία, όταν το κράτος έχει πλεονάσματα, αλλά ο εξωτερικός τομέας ελλείμματα (=ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, σταθερά άνω του 6% του ΑΕΠ στην Ελλάδα), επιβαρύνεται και με τα δύο ο ιδιωτικός τομέας (ανάλυση).
Δηλαδή τα νοικοκυριά και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις – αφού οι μεγάλες έχουν στη διάθεση τους αρκετά εργαλεία φοροαποφυγής, ενώ οι συστημικές τράπεζες που δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρο λόγω του αναβαλλόμενου που πήραν ως δώρο από τη ΝΔ, έχουν το μερίδιο του λέοντος στα κέρδη των εισηγμένων στο χρηματιστήριο (άνω του 40%!).
Οι βασικοί δείκτες πάντως για τα ελληνικά νοικοκυριά φαίνονται καθαρά στο γράφημα που ακολουθεί – το οποίο δεν απογοητεύει απλά, αλλά εξοργίζει τον οποιοδήποτε Έλληνα που διαπιστώνει πού μας κατάντησαν οι κυβερνήσεις μας.
Ακόμη χειρότερα, η ληστρική πολιτική του κράτους με την υπερφορολόγηση μέσω του πληθωριστικού φόρου, ολοκληρώνεται με ένα ακόμη οικονομικό έγκλημα: με την επιμονή στην υψηλή έμμεση φορολογία, τα έσοδα της οποίας υπερβαίνουν σταθερά εκείνα της άμεσης (17,3% έως 19% του ΑΕΠ, έναντι 13,5% του μέσου όρου της ΕΕ) – γεγονός που αποτελεί ένα θλιβερό χαρακτηριστικό που συναντάται μόνο σε χώρες του τρίτου κόσμου, όπως κατάντησε την Ελλάδα η κυβέρνηση.
Αρκεί να δει κανείς εδώ ότι, το πραγματικό μας ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 11% από το 2019 στο 2025, από τα 184,5 δις € στα 204,4 δις €, ενώ ο ΦΠΑ κατά 56%, από 17,6 δις € το 2019 στα 27,6 δις € το 2025 – προβλέπεται δε να αυξηθεί στα 29,2 δις € το 2026 ή κατά 66% (πηγή). Κατά 56% ο βασικός έμμεσος φόρος που επιβαρύνει κυρίως τις χαμηλές εισοδηματικές τάξεις!
Στην ουσία λοιπόν είμαστε Πολίτες ενός κράτους που αντί να παράγει πλούτο, αναδιανέμει τη φτώχεια μέσω επιδομάτων ελεημοσύνης και «κοινωνικών μερισμάτων» της ντροπής – επειδή η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για τους Έλληνες, αλλά για τους ξένους δανειστές, για το πελατειακό κράτος της και για τη νομή της εξουσίας. Πολύ σωστά δε σημειώνει ο Π. Λιαργκόβας, έτσι ώστε να μην ισχυρίζεται κανείς ότι μόνο εμείς τα λέμε, τα εξής:
«Η δημιουργία υπερπλεονασμάτων μέσω της υπερφορολόγησης μπορεί να ικανοποιεί τους δανειστές, αλλά εάν δεν συνοδεύεται από κοινωνική δικαιοσύνη, δεν είναι βιώσιμη. Ακόμη και η πολυδιαφημισμένη μείωση της ανεργίας παραμένει κενή περιεχομένου, εάν το αποτέλεσμά της είναι η δημιουργία μιας στρατιάς «εργαζόμενων φτωχών» – ανθρώπων που εργάζονται αλλά αδυνατούν να καλύψουν το κόστος ζωής τους».
Εάν τώρα είχαμε εμείς τη δυνατότητα να επιβάλουμε την αλλαγή της οικονομικής πολιτικής, χωρίς την οποία η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει ξανά,
(α) είτε εάν ξεσπάσει μία διεθνής κρίση, για την οποία είμαστε ανοχύρωτοι,
(β) είτε όταν εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων που είναι αδύνατον να αντέξουν τη ληστεία για πολύ ακόμη,
(γ) είτε εάν κληθούμε να εξυπηρετήσουμε το παγωμένο χρέος προς το EFSF των 96 δις € συν τους τόκους του των 25 δις € μετά το 2032 – ενώ η κυβέρνηση έχει ήδη εξαϋλώσει τα αποθεματικά των ασφαλιστικών/συνταξιοδοτικών ταμείων και λοιπών φορέων του δημοσίου (ανάλυση),
θα επιβάλαμε άμεσα τα παρακάτω πέντε αναπτυξιακά μέτρα;
Πέντε Άμεσα Αναπτυξιακά Μέτρα
Γενικά η λογική τους είναι αύξηση της ρευστότητας στην αγορά, μέσω της μείωσης της φορολογίας, της μείωσης του κόστους παραγωγής και της αύξησης των χρηματοδοτήσεων – οπότε η ανάπτυξη θα ακολουθήσει. Τα μέτρα είναι τα εξής:
(1) Ακύρωση όλων των προπληρωμών χρεών (8,8 δις € το 2026) και χρησιμοποίηση του υπερπλεονάσματος, εάν συνεχίσει να υπάρχει μετά την εφαρμογή των προτεινόμενων φοροελαφρύνσεων κατωτέρω – με στόχο την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας ως ανταγωνιστικής των συστημικών τραπεζών και τη μόχλευση, ως εγγύηση για την παροχή δανείων στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Πρόκειται για ένα μέτρο που θα μπορούσε να εξασφαλίσει έως και 10 δις € παροχή ρευστότητας στην αγορά άμεσα. Υιοθέτηση των υπεραποσβέσεων για τη στήριξη της βιομηχανίας.
(2) Κατάργηση του Νόμου Χαρδούβελη για τον αναβαλλόμενο φόρο των τραπεζών που τους δίνει κατά παρέκκλιση δικαίωμα απόσβεσης φορολογικών ζημιών σε με 30ετία – ενώ έχει καταστρατηγηθεί από το μετασχηματισμό των τραπεζών (hive down) και από τη μεταφορά των κόκκινων δανείων σε θυγατρικές ΕΔΑΔΠ και funds εξωτερικού.
Θα απελευθέρωνε άνω των 10 δις € μελλοντικών εσόδων – τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την επαναδιαπραγμάτευση του ύψους δαπανών και πλεονάσματος, στο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο που υποβάλλεται στην ΕΕ.
(3) Μείωση της φορολογίας ΦΠΑ – είτε με τη μείωση συντελεστών, είτε με την αναδιάρθρωση των φοροελαφρύνσεων, με σκοπό την αύξηση της ρευστότητας στην αγορά, ειδικά για τις ΜμΕ. Συγκεκριμένα τα εξής:
(α) Κατάργηση των φοροαπαλλαγών για μεταβιβάσεις ακινήτων που τροφοδοτούν την φούσκα της αγοράς ακινήτων – με αποτέλεσμα την ανάκτηση εσόδων έως 1,8 δις με στοιχεία 2023 από τον ΦΠΑ, όπως επίσης 270 εκ. € τουλάχιστον από τη φορολόγηση της υπεραξίας.
(β) Κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ στο τουριστικό πακέτο – κόστους 2,2 δις € με στοιχεία του 2023, συνολικά από ξενοδοχεία και εστίαση.
(γ) Μείωση του συντελεστή ΦΠΑ στα τρόφιμα κατά 50% – κάτι που θα απελευθέρωνε ρευστότητα στην αγορά έως και 2 δις €.
(δ) Μείωση του ΦΠΑ σε απομακρυσμένες περιοχές/οικισμούς στο 7% – απελευθέρωση ρευστότητας έως και 1 δις €.
(ε) Μείωση του ΦΠΑ και ΕΦΚ στα καύσιμα κατά 10% – ο οποίος είναι συνολικά 6,2 δις με στοιχεία του 2023. Απελευθέρωση ρευστότητας έως 1 δις €.
(στ) Μείωση του ΦΠΑ στα αγροεφόδια από 13% σε 7% – απελευθέρωση ρευστότητας έως 250 εκ. €
(ζ) Απαλλαγή ΦΠΑ για πολύ μικρές επιχειρήσεις με τζίρο ως 85.000 € – μέσω της εφαρμογής της οδηγίας της ΕΕ 2020/285. Απελευθέρωση ρευστότητας έως 500 εκ. €
(4) Μείωση του εργοδοτικού κόστους, με τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για πλήρη απασχόληση κατά 10% για 1 έτος – κόστους έως 3 δις €. Κατάργηση της υποχρεωτικότητας της κάρτας εργασίας, ειδικά για τις μικρές επιχειρήσεις – χωρίς να ανασταλούν οι έλεγχοι για εργοδοτικές καταχρήσεις από την επιθεώρηση εργασίας.
(5) Μείωση του ενεργειακού και μεταφορικού κόστους, με δέσμη μέτρων που μπορεί να περιλαμβάνουν τα εξής:
(α) Κατάργηση του Χρηματιστηρίου ενέργειας ή θέσπιση ορίου κατά το Ιβηρικό μοντέλο (ανώτατο όριο στην τιμή του φυσικού αερίου, για τις μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας).
(β) Μεταφορά στο Δημόσιο των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ (ειδικά της σύγχρονης μονάδας Πτολεμαΐδα 5 που δεν χρησιμοποιεί η ΔΕΗ) και λειτουργία τους, με στόχο την επίτευξη χαμηλότερου κόστους στην αγορά ρεύματος ή για βιομηχανικό ρεύμα – έτσι ώστε το κόστος να περιορίζεται στα 70€/MWh (όσο ζητούν οι αγρότες) ή και χαμηλότερα. Παράλληλα, το μέτρο αυτό θα αναζωογονήσει περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας.
(γ) Μείωση του ΦΠΑ/ΕΦΚ στα καύσιμα για τις επαγγελματικές μεταφορές, όπως γίνεται για το αγροτικό πετρέλαιο – ειδικά για νησιά.
Ολοκληρώνοντας, τα παραπάνω θα ήταν μόνο για την εξασφάλιση της βιώσιμης ανάπτυξης της οικονομίας μας, με άμεση εφαρμογή – ενώ φυσικά θα τα συμπληρώναμε με μία σειρά άλλων μέτρων, τα οποία θα είχαν ως κύριο στόχο την παραγωγή πλούτου, καθώς επίσης τη δίκαιη διανομή του.
Οι Έλληνες δεν χρειάζονται επιδόματα ελεημοσύνης, αλλά αξιοπρεπείς και σωστά πληρωμένες θέσεις εργασίας – κάτι που είναι αδύνατον να εξασφαλισθεί χωρίς την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, η οποία προϋποθέτει τη διενέργεια επενδύσεων και τη στήριξη της καινοτομίας.
