Η γερμανική υποκρισία, η Κίνα, οι ΗΠΑ και ο Trump

.

Το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας προβλέπεται στο 7% του ΑΕΠ της το 2024, από το ΔΝΤ – αποτελώντας ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο, ενώ απαγορεύεται ρητά από τους κανόνες της ΕΕ. Την ίδια στιγμή, η χώρα έχει το απίστευτο θράσος να κατηγορεί για μερκαντιλισμό ή προστατευτισμό  κράτη που έχουν ένα σχεδόν ισορροπημένο ισοζύγιο όπως η Κίνα (1,3% του ΑΕΠ της) ή υψηλά ελλείμματα όπως οι ΗΠΑ (-3%) – ενώ προσπαθούν εύλογα να αμυνθούν, απέναντι στους πραγματικά ασύδοτους μερκαντιλιστές. Υποθέτουμε λοιπόν πως η Γερμανία θα εισπράξει ένα δεύτερο μεγάλο χαστούκι από τις ΗΠΑ, εάν εκλεγεί ο Trump, ενώ ενδεχομένως ένα πρώτο από την Κίνα – χωρίς να υποβαθμίζουμε τους υπόλοιπους μερκαντιλιστές, όπως την Ολλανδία, οι οποίοι επιμένουν να ζουν εις βάρος των άλλων και να καταστρέφουν την παγκόσμια ελεύθερη οικονομία.

.

Ανάλυση

Έχει πάντοτε ενδιαφέρον η μονόπλευρη και άκρως εγωιστική αντιμετώπιση της οικονομίας εκ μέρους της Γερμανίας – όπως στο παράδειγμα του Αμερικανού συνεργάτη του D. Trump, του P. Navarro, τον οποίο η «ntv» αποκάλεσε ως τον «εμπορικό πολεμιστή» του που σχεδιάζει τα επόμενα χτυπήματα (πηγή). Θυμίζουμε εδώ πως ο Navarro είναι σήμερα στη φυλακή – ενώ ήταν ο οικονομικός σύμβουλος του Trump, συμβάλλοντας στον εμπορικό πόλεμο του κατά της Κίνας που συνέχισε ο Biden και στην υιοθέτηση προστατευτικών δασμών, εις βάρος ευρωπαϊκών εταιριών.

Είναι σωστό βέβαια πως ο Navarro είναι αντίπαλος του ελευθέρου εμπορίου, υποστηρικτής του «Πρώτα η Αμερική», ενώ χαρακτηρίζει την Κίνα ως τον «πιο αποτελεσματικό δολοφόνο στον πλανήτη» – λέγοντας πως χρησιμοποιεί «όπλα καταστροφής θέσεων εργασίας», εναντίον των ΗΠΑ. Στην ουσία λοιπόν, κατηγορεί την Κίνα για μερκαντιλισμό (ανάλυση) – όπου όμως αυτή η αναφορά εκ μέρους ενός γερμανικού ΜΜΕ είναι αστεία, αφού η Γερμανία είναι ένας από τους μεγαλύτερους μερκαντιλιστές παγκοσμίως (επίσης η Ολλανδία, η Δανία, η Ελβετία κλπ.), ενώ ο μερκαντιλισμός είναι ένα εργαλείο διεξαγωγής οικονομικών πολέμων (ανάλυση).

Συνεχίζοντας, ο Navarro ευρίσκεται μεν στη φυλακή για τέσσερις μήνες, αλλά θεωρείται πως ο Trump, εάν κερδίσει τις εκλογές, θα τον επαναφέρει στην κυβέρνηση του – ως υπεύθυνο για το διεθνές εμπόριο. Οι Γερμανοί δε γράφουν τα εξής:

«Ο οικονομολόγος αντιπροσωπεύει μία ριζοσπαστική μερκαντιλιστική θέση – σύμφωνα με την οποία το εμπόριο είναι ανταγωνισμός, τα πλεονάσματα του εξωτερικού εμπορίου (=εμπορικό ισοζύγιο, ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών) είναι συνώνυμα με την εθνική ευημερία, ενώ το εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ είναι έκφραση αδυναμίας. Αυτή είναι η κοσμοθεωρία του Trump».

Εν προκειμένω, θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως η εξίσωση των πλεονασμάτων του εξωτερικού εμπορίου με την ευημερία είναι μεν σωστή, αλλά λειτουργεί εις βάρος των άλλων χωρών – ενώ αρκεί ένα ισορροπημένο εμπορικό ισοζύγιο και ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, για να επιτύχει μία χώρα τα κέρδη ευημερίας που υπόσχεται η θεωρία του ελευθέρου εμπορίου, χωρίς να επιβαρύνει τους εμπορικούς της εταίρους.

Επίσης ότι, το διεθνές εμπόριο δεν μπορεί ποτέ να είναι ανταγωνιστικό, επειδή όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά πως υπάρχει ένα διεθνές νομισματικό σύστημα – το οποίο εμποδίζει συστηματικά μεμονωμένες χώρες να αποκτήσουν νομισματικά πλεονεκτήματα, προσπαθώντας έτσι να βελτιώσουν την εθνική τους ανταγωνιστικότητα.

Στο πλαίσιο αυτό, εάν η Γερμανία προσπαθούσε ενάντια σε κάθε λογική να αυξήσει με αυτόν τον τρόπο την ανταγωνιστικότητα της, θα προκαλούσε την άμεση ανατίμηση του ευρώ – οπότε θα εξαφανιζόταν το ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα. Πόσο μάλλον αφού εντός μίας νομισματικής ένωσης, κάθε προσπάθεια «ατομικής» αύξησης της εθνικής ανταγωνιστικότητας, δεν έχει νόημα – αφού έτσι θα έβλαπτε τους εταίρους της, η αδυναμία των οποίων θα αντανακλούσε αμέσως την ίδια.

Όλα αυτά όμως αφορούν τη θεωρία, την εντιμότητα  και τη λογική – τα οποία δεν σεβάστηκε ποτέ η Γερμανία, έχοντας σήμερα το θράσος να κατηγορεί την Κίνα και να φοβάται πως ο Trump, μέσω του Navarro, θα της κάνει αυτά που η ίδια κάνει στους εταίρους της.

Ο δήθεν κινεζικός μερκαντιλισμός

Περαιτέρω, σύμφωνα με τους Γερμανούς ξανά, η κινεζική οικονομία αναπτύσσεται όλο και πιο μη ισορροπημένα – επειδή βασίζεται εξ ολοκλήρου στις εξαγωγές και η εγχώρια ζήτηση/κατανάλωση παραμένει στάσιμη. Επίσης λόγω του ότι, οι κινεζικοί μισθοί δεν αυξάνονται (πηγή) – ενώ η χώρα παράγει περισσότερα από όσα μπορεί η ίδια να καταναλώσει, οπότε πλημμυρίζει βίαια την παγκόσμια αγορά με τα πλεονάζοντα αγαθά της.

Λογικά λοιπόν η ΕΕ έχει αντιδράσει, απέναντι στην απαράδεκτη αυτή κακοποίηση των κανόνων της ελεύθερης ανταλλαγής προϊόντων – επιβάλλοντας «τιμωρητικούς δασμούς» στα κινεζικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Ακόμη περισσότερο, η γερμανική Handelsblatt δημοσίευσε ένα γράφημα που, κατά την ίδια, τεκμηριώνει ξεκάθαρα ότι, οι Κινέζοι προβαίνουν σε κατάχρηση της ελευθερίας του διεθνούς εμπορίου (πηγή).

Όπως φαίνεται στο γράφημα (πατώντας επάνω μεγεθύνονται όλα τα γραφήματα)  το εμπορικό πλεόνασμα αγαθών της Κίνας ήταν πάνω από 750 δις € το 2023 – ενώ της Γερμανίας «μόλις» 224 δις €. Φυσικά δεν συγκρίνει το πλεόνασμα αυτό με το ΑΕΠ της κάθε χώρας – όπου της Κίνας είναι τέσσερις φορές υψηλότερο. Ούτε με το πληθυσμό (1,42 δις της Κίνας, 84 εκ. της Γερμανίας) – ο οποίος είναι σχεδόν 17 φορές υψηλότερος.

Το αστείο είναι βέβαια πως η Κίνα αμύνεται, όσον αφορά την εξαγωγική της πολιτική, χρησιμοποιώντας τη γερμανική στρατηγική – λέγοντας αυτό ακριβώς που ισχυρίζονται, οι Γερμανοί, όταν οι υπόλοιπες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, επικρίνουν τα γερμανικά πλεονάσματα εις βάρος τους. Δηλώνει δηλαδή απλά ότι, «Οι εταιρίες της Λαϊκής Δημοκρατίας είναι καλύτερες» – οπότε είναι εύλογες οι επιτυχίες τους.

Η αλήθεια τώρα είναι ότι, για πολλές δεκαετίες οι δυτικές εταιρίες, χρησιμοποιώντας προηγμένη δυτική τεχνολογία σε συνδυασμό με τους χαμηλούς κινεζικούς μισθούς, είχαν τεράστια κέρδη παράγοντας τα προϊόντα τους στην Κίνα – ενώ από εκεί κατέκτησαν στην ουσία τις παγκόσμιες αγορές. Τώρα όμως που οι Κινέζοι εφαρμόζουν οι ίδιοι το δυτικό μοντέλο, η Δύση παραπονιέται και αντιδράει – λέγοντας πως η Κίνα εκμεταλλεύεται το ελεύθερο εμπόριο, χωρίς να τηρεί τους κανόνες του.

Με απλά λόγια, όταν οι δυτικές εταιρίες ωφελούνται, τότε το διεθνές εμπόριο είναι εντάξει – ενώ όταν δεν ωφελούνται, τότε το διεθνές εμπόριο δεν είναι εντάξει. Ότι λοιπόν δεν είναι δυνατόν να θέλουν να κερδίσουν και οι άλλες χώρες – ενώ μέσω της απόσυρσης τους από τις άμεσες επενδύσεις στην Κίνα και από το χρηματιστήριο, της έχουν προκαλέσει μεγάλα προβλήματα (άνοδος του συνολικού χρέους άνω του 300%, αναταράξεις στην αγορά ακινήτων κλπ.)!

Η γερμανική υποκρισία

Περαιτέρω, όσον αφορά το επιχείρημα της Κίνας, σύμφωνα με το οποίο «Οι εταιρίες της Λαϊκής Δημοκρατίας είναι καλύτερες», η γερμανική Handelsblatt «ανακάλυψε» αμέσως το αντεπιχείρημα – ισχυριζόμενη ότι, η Κίνα επιδοτεί τις εξαγωγές της και αυτός είναι ο λόγος που οι εταιρίες της είναι τόσο επιτυχημένες. Κατά την ίδια, η κινεζική βιομηχανική πολιτική βασίζεται σε ένα καλά μελετημένο σχέδιο ή/και στρατηγική – κάτι για το οποίο δεν θα μπορούσε να κατηγορήσει κανείς τη Γερμανία, αφού δεν έχει κάτι ανάλογο.

Εν τούτοις, η ικανότητα στρατηγικής σκέψης δεν είναι σίγουρα σημαντική στο μερκαντιλισμό – ενώ η Γερμανία γνωρίζει πολύ καλά πώς τα κατάφερε η ίδια, παρά το ότι αντιδράει σήμερα επειδή πληρώνεται από την Κίνα με το ίδιο νόμισμα.

Ειδικότερα, η διατήρηση χαμηλών μισθών στη χώρα από το ξεκίνημα της Ευρωζώνης, η γνωστή ως «πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα» (ανάλυση), ασφαλώς δεν ήταν το αποτέλεσμα ενός σχεδίου ή στρατηγικής – αφού ο Schroeder και το επιτελείο του που υιοθέτησαν το 2000 την «ατζέντα 2010», δεν είχαν τόσες οικονομικές γνώσεις, ενώ το σύστημα λειτούργησε επειδή τα άλλα μέλη της Ευρωζώνης το επέτρεψαν, θέλοντας ανόητα να στηρίξουν τη Γερμανία, όσον αφορά το κόστος της επανένωσης της (150 δις € ετήσια, επί 10 χρόνια).

Έκαναν δηλαδή την ίδια ανοησία, όπως το 1953 – όπου διέγραψαν το 60% σχεδόν των χρεών της Γερμανίας, συμφώνησαν να πληρωθούν τα υπόλοιπα με ρήτρα εξαγωγών (άρα με δικά τους χρήματα) και αποδέχθηκαν να εξυπηρετηθούν τα πολεμικά της χρέη μετά την ένωση της (ανάλυση). Φυσικά η Γερμανία δεν τήρησε την υπόσχεση της – αντίθετα, μετά την είσοδο της στην Ευρωζώνη ληστεύει τους πάντες, μεταξύ άλλων εκμεταλλευόμενη τη χαμηλή ισοτιμία του ευρώ λόγω των δυσκολιών των εταίρων της που τους τις προκάλεσε η ίδια.

Ακόμη χειρότερα, πυροδότησε την ευρωπαϊκή κρίση χρέους, κυρίως εκμεταλλευόμενη την ανοησία της Ελλάδας που εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο θύμα της – ενώ συνεχίζει να ληστεύει και τους άλλους εταίρους της, όπως την Ιταλία, τη Γαλλία κλπ., επειδή έχουν πλήρη άγνοια των εγκληματικών οικονομικών μεθόδων της.

Το αποτέλεσμα της πολιτικής της είναι ένα εντελώς αδικαιολόγητο, απόλυτο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για περισσότερες από δύο δεκαετίες – το οποίο τεκμηριώνει ξεκάθαρα τον αχόρταγο γερμανικό μερκαντιλισμό που κάποια στιγμή θα γίνει κατανοητός από τους Πολίτες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών και θα οδηγήσει στη διάλυση της Ευρωζώνης.

Όπως φαίνεται άλλωστε από το γράφημα (πηγή: Flasbek), η Γερμανία εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να παράγει φθηνότερα, σε απόλυτες τιμές, από τα περισσότερα άλλα μέλη της Ευρωζώνης – επειδή διατηρεί χαμηλότερο το κόστος εργασίας ανά μονάδα παραγομένου προϊόντος, μέσω της μη αύξησης των μισθών των εργαζομένων της, ανάλογα με την άνοδο της παραγωγικότητας τους που εξαρτάται φυσικά από τις επενδύσεις. Η μοναδική δε χώρα της ΕΕ που σέβεται την άνοδο των μισθών ανάλογα με την παραγωγικότητα και τον πληθωρισμό, όπως προστάζουν οι κανόνες της ΕΕ, είναι η Γαλλία – προς μεγάλη ικανοποίηση της Γερμανίας που τη θεωρεί ως τον νούμερο ένα οικονομικό εχθρό της.

Οι ΗΠΑ

Συνεχίζοντας, το πρώτο μεγάλο χαστούκι των ΗΠΑ με αποδέκτη τη Γερμανία, δόθηκε με τον πόλεμο της Ουκρανίας (ανάλυση) και με την καταστροφή των Nord Stream (ανάλυση) – ενώ ολοκληρώθηκε με τον IRA (ανάλυση). Έτσι η Γερμανία αποκόπηκε από τη φθηνή ενέργεια και πρώτες ύλες – ενώ οι ΗΠΑ προσελκύουν ταυτόχρονα τη γερμανική βιομηχανία με επιδοτήσεις, φορολογικές ελαφρύνσεις και χαμηλότερο ενεργειακό κόστος. Το αμερικανικό πλήγμα είναι μεγάλο – ενώ εμπόδισε τις ηγετικές βλέψεις της Γερμανίας στην Ευρώπη, όπου σχεδίαζε να δημιουργήσει τον τέταρτο πόλο σε ένα μελλοντικό πολυπολικό σύστημα (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, ΕΕ).

Εν τούτοις, η Γερμανία κατάφερε να έχει ξανά πλεόνασμα, αυτή τη φορά μειώνοντας τις εισαγωγές της – με τον ίδιο ακριβώς τρόπο δηλαδή, για τον οποίο κατηγορεί την Κίνα. Όλοι δε γνωρίζουμε (εκτός ίσως από την ελληνική κυβέρνηση) πως τα δημόσια χρέη εξαρτώνται από τα πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών – ενώ για να το επιτύχει η Γερμανία, μείωσε μεταξύ άλλων τις επενδύσεις στις υποδομές της που απαιτούσαν εισαγωγές πρώτων υλών και ενέργειας, με αποτέλεσμα να ευρίσκονται σε πολύ άσχημη κατάσταση.

Εάν τώρα ο Trump κερδίσει τις εκλογές και φέρει πίσω τον Navarro, θα κατηγορήσει τη Γερμανία για ξεκάθαρο μερκαντιλισμό – όπως έκανε πριν από τέσσερα χρόνια (ανάλυση). Σε αυτήν την περίπτωση, η γερμανική κυβέρνηση δεν θα μπορεί να τον αντικρούσει με τα ανόητα επιχειρήματα του παρελθόντος – σύμφωνα με τα οποία «δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε τις εξαγωγές των επιχειρήσεων μας».

Εν προκειμένω, η μοναδική δυνατότητα ή/και ευκαιρία της Γερμανίας, είναι να θεωρήσουν οι ΗΠΑ την οικονομική επίθεση εναντίον της Κίνας τόσο σημαντική, που να αδιαφορήσουν συνειδητά για τους δυτικούς εμπορικούς εταίρους τους – όπου όμως, εάν συμμετέχουν η Γερμανία και η Ευρώπη στον πόλεμο, θα εξαρτηθούν πια πλήρως από τις ΗΠΑ, ενώ θα αποκοπούν εντελώς από τον υπόλοιπο πλανήτη.

Ειδικά όσον αφορά την Κίνα, η πιο έξυπνη τακτική θα ήταν να δείξει στον υπόλοιπο κόσμο το παρακάτω γράφημα του ΔΝΤ – το οποίο τεκμηριώνει καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο επιχείρημα τη δυτική υποκρισία. Δηλαδή, το πόσα ψέματα μπορεί να πει μία μεγάλη δυτική δύναμη, όταν χάσει εντελώς τη λογική – υπηρετώντας πλέον πιστά μία «αποικιοκρατική ιδεολογία».

Εν προκειμένω, με κριτήριο το γράφημα, το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας προβλέπεται στο 7% του ΑΕΠ από το ΔΝΤ – αποτελώντας ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο, ενώ απαγορεύεται από τους κανόνες της ΕΕ. Την ίδια στιγμή, η χώρα έχει το απίστευτο θράσος να κατηγορεί για μερκαντιλισμό ή προστατευτισμό κράτη που έχουν ένα σχεδόν ισορροπημένο ισοζύγιο όπως η Κίνα (1,3% του ΑΕΠ της σύμφωνα με το ΔΝΤ) ή υψηλά ελλείμματα όπως οι ΗΠΑ (-3%) – ενώ προσπαθούν εύλογα να αμυνθούν, απέναντι στους πραγματικά ασύδοτους μερκαντιλιστές.

Υποθέτουμε λοιπόν πως η Γερμανία θα εισπράξει ένα δεύτερο μεγάλο χαστούκι από τις ΗΠΑ, εάν εκλεγεί ο Trump, ενώ ενδεχομένως ένα πρώτο από την Κίνα – χωρίς να υποβαθμίζουμε τους υπόλοιπους μερκαντιλιστές, όπως την Ολλανδία, οι οποίοι επιμένουν να ζουν εις βάρος των άλλων και να καταστρέφουν την παγκόσμια ελεύθερη οικονομία.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, αδυνατούμε να καταλάβουμε γιατί η ΕΕ και τα κράτη μέλη της, ανέχονται τη συνεχή ληστεία τους μέσω των πλεονασμάτων από τη Γερμανία – γιατί οι μεγάλες χώρες όπως η Γαλλία ή η Ιταλία, πόσο μάλλον οι μικρότερες όπως η Ελλάδα (έλλειμμα ισοζυγίου -6,3% το 2023), δεν κατανοούν πως τα μεγάλα οικονομικά τους προβλήματα, από τα οποία πηγάζουν σε σημαντικό βαθμό τα κοινωνικά, έχουν μία και μοναδική αιτία: όχι το ευρώ, αλλά τον ασύδοτο γερμανικό μερκαντιλισμό.

Απορούμε λοιπόν γιατί επιτρέπουν στη Γερμανία να μην σέβεται τους ευρωπαϊκούς κανόνες, χωρίς να της επιβάλλουν κυρώσεις, όπως σε όλες τις άλλες χώρες – έχοντας την υποψία πως τελικά οφείλεται σε ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας των Ευρωπαίων, προερχόμενο από τους πολέμους που έχει διεξάγει η Γερμανία, στρατιωτικούς και οικονομικούς.

Το να θαυμάζουμε όμως και να αποδεχόμαστε να μας ληστεύει μία χώρα που έχει αιματοκυλίσει τόσες φορές την ήπειρο μας, μας ξεπερνάει – ενώ ευτυχώς για τον πλανήτη, ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα έχουν ανάλογο σύμπλεγμα, μάλλον επειδή οι δύο πρώτες ήταν πάντοτε νικητές στις αναμετρήσεις τους με τη Γερμανία, ενώ η τρίτη έναν μακραίωνο ειρηνικό πολιτισμό.