Ο φθινοπωρινός εφιάλτης, το ΠΔΕ και η ΕΒΖ – The Analyst
ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο φθινοπωρινός εφιάλτης, το ΠΔΕ και η ΕΒΖ

.

Το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων που θα έπρεπε τουλάχιστον να διπλασιασθεί και όχι να αυξηθεί μόλις κατά 1,5 δις €, οφείλει να διατίθεται για κρατικές επενδύσεις προς όφελος του ρυθμού ανάπτυξης, με επί πλέον στόχο την αλλαγή του οικονομικού μας μοντέλου – κάτι που δεν συμβαίνει, όπως στο παράδειγμα του υπουργείου παιδείας που θεσμοθετεί τη διάθεση 200 εκ. €  για την πληρωμή καθηγητών και μάλιστα από το συγχρηματοδοτούμενο μέρος του! Με δεδομένες δε τις μεγάλες επενδυτικές ανάγκες της Ελλάδας, όπου μετά από δέκα χρόνια συνεχούς μείωσης οι επενδύσεις μειώθηκαν ξανά το 2ο τρίμηνο κατά 10,3%, τέτοιου είδους ενέργειες, όπως οι παραπάνω, είναι κυριολεκτικά εγκληματικές – ιδίως εν όψει αφενός μεν ενός εφιαλτικού Φθινοπώρου, αφετέρου μίας πτώσης του ΑΕΠ του 2020 κατά περίπου 20 δις €, στα 168 δις € από 240 δις € το 2009 (-30%). Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το έλλειμμα του προϋπολογισμού που προβλέπεται στο 10%, θα εκτοξεύσει το δείκτη χρέους/ΑΕΠ πάνω από το 215% στα τέλη του έτους – ενώ κατά την πρόσφατη μελέτη της ΓΣΕΒΕΕ θα χρεοκοπήσουν δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, με το δείκτη οικονομικού κλίματος να έχει στην κυριολεξία καταρρεύσει.

.

Ανάλυση

Έχουμε επαναλάβει δεκάδες φορές πως η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως αλλαγή του οικονομικού της μοντέλου που πρέπει να πάψει αμέσως να στηρίζεται στη μονοκαλλιέργεια του προ-κυκλικού τουρισμού (=αυξάνεται περισσότερο σε περιόδους ευφορίας και μειώνεται περισσότερο σε περιόδους ύφεσης) – ενώ το πρόβλημα της πανδημίας μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία, αφού δίνει την παραπάνω δυνατότητα, αρκεί να ληφθούν οι σωστές αποφάσεις.

Κυρίως δε, να διατεθεί το μεγαλύτερο μέρος των μέτρων του COVID 19, καθώς επίσης των 19 δις € επιχορηγήσεων της ΕΕ, στην αύξηση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων (ΠΔΕ) – έτσι ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη στήριξη του πρωτογενούς μας τομέα, της μεταποίησης και της βιομηχανίας, με κέντρο βάρους την αμυντική, καθώς επίσης την υψηλή τεχνολογία.

Δεν είναι δυνατόν να μην κατανοεί η κυβέρνηση πως συνεχίζοντας να στηρίζουμε τον τουρισμό για να μη χρεοκοπήσει, διακινδυνεύουμε μία ακόμη χρεοκοπία του κράτους – ενώ όλοι γνωρίζουμε πως για να αναπτυχθεί μία οικονομία βυθισμένη στην ύφεση, πρέπει να επενδύσει πρώτα το κράτος, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ζήτηση και να ακολουθήσει ο ιδιωτικός τομέας. Όσον αφορά τα προγράμματα ΣΔΙΤ που ανακοινώνει, θα ήταν καλύτερα προηγουμένως να ενημερωθεί σχετικά με το τι έχει συμβεί σε άλλες χώρες που στηρίχθηκαν σε αυτά, για τις δημόσιες επενδύσεις – όπως στο παράδειγμα της Τουρκίας, υπενθυμίζοντας τα εξής:

“Όσον αφορά τις αναπτυσσόμενες οικονομίες που χρηματοδότησαν την ανάπτυξη τους με ΣΔΙΤ (=Συμπράξεις Δημοσίου-Ιδιωτικού Τομέα), το παράδειγμα της Τουρκίας είναι χαρακτηριστικό των προβλημάτων που θα αντιμετωπίσουν.  Εν προκειμένω, το αναπτυξιακό μοντέλο της τουρκικής κυβέρνησης τις δύο τελευταίες δεκαετίες στηρίχθηκε στην κατασκευή τεράστιων έργων υποδομής, συμπεριλαμβανομένων των νοσοκομείων, των αεροδρομίων και των μεταφορικών συνδέσεων, με ΣΔΙΤ – το οποίο προσφέρει στις ιδιωτικές εταιρείες εγγυημένο εισόδημα από τα έργα που συμμετέχουν, όπως δυστυχώς ελάχιστοι γνωρίζουν. Στο μοντέλο ΣΔΙΤ το εγγυημένο εισόδημα από το κράτος για έργα μεταφορών, όπως αεροδρόμια, γέφυρες ή αυτοκινητόδρομοι, υπολογίζεται ανά επιβάτη ή όχημα – ενώ το δημόσιο είναι υποχρεωμένο να καταβάλλει τη διαφορά, εάν οι επιβάτες ή τα αυτοκίνητα, οπότε το εισπραχθέν ποσόν, είναι χαμηλότερο από το ετήσιο συμφωνηθέν.” (πηγή).

Για να γίνει πιο κατανοητή η αντίθεση μας με τα προγράμματα ΣΔΙΤ, αρκεί να ενημερωθεί κανείς σχετικά με τις αποζημιώσεις από το κράτος που ζητούν εταιρίες όπως η γερμανική FRAPORT που της χαρίσαμε ουσιαστικά τα κερδοφόρα αεροδρόμια με μία σκανδαλώδη σύμβαση (ανάλυση) ή η ΕΛΛΑΚΤΩΡ (Αττική Οδός), για την πτώση των εσόδων τους λόγω του κλειδώματος της οικονομίας – όπου, σύμφωνα με τις πρόσφατες δηλώσεις της τελευταίας, τα παρακάτω:

“Η διοίκηση του ομίλου ΕΛΛΑΚΤΩΡ θα προχωρήσει σε αίτημα αποζημίωσης από το ελληνικό Δημόσιο, αναφορικά με την εκμετάλλευση της Αττικής Οδού, όπως επίσης και των λοιπών οδικών αξόνων, σε συνεργασία και με τις υπόλοιπες κατασκευαστικές εταιρείες. Η επιβολή μέτρων περιορισμού της κυκλοφορίας, εξαιτίας της πανδημίας, συνιστά αλλοίωση των όρων των συμβάσεων και, ως εκ τούτου, θα πρέπει να αναζητηθούν αποζημιώσεις, σε πρώτη φάση, μέσω της διαδικασίας της διαιτησίας” (πηγή).

Εύλογα λοιπόν οργιζόμαστε με την άγνοια, αν μη τι άλλο, του υπουργού ανάπτυξης, ακούγοντας τον να δηλώνει πως θα προκηρύξει 17 έργα ΣΔΙΤ στον τομέα των απορριμμάτων έως το τέλος του έτους (πηγή) – τονίζοντας πως οι Πολίτες δεν έχουν μόνο την ευθύνη της εκλογής κυβέρνησης αλλά, επίσης, αντιπολίτευσης.  Αρκεί βέβαια να καταλαβαίνουν τις σημαντικότατες υποχρεώσεις της τελευταίας – οι οποίες είναι κυρίως ο έλεγχος της κυβέρνησης μέσω της Βουλής που δεν μπορεί να ανατεθεί στα συνήθως διατεταγμένα ΜΜΕ.

Αποζημίωση 17 εκ. € στο Μορέα

Ο έλεγχος αυτός διενεργείται με την κριτική στα νομοσχέδια που καταθέτει, η οποία απαιτεί πολύ χρόνο και κόπο, με την ψήφιση ή την καταψήφιση τους επί της αρχής ή επί των επί μέρους άρθρων κοκ. – ενώ διευρύνεται σε όλες τις άλλες αποφάσεις της κυβέρνησης που αφορούν την εξωτερική πολιτική, τα εθνικά, την οικονομία, την παιδεία, την υγεία κοκ., με κριτήριο το όφελός της χώρας και των Πολιτών της.

Συνεχίζοντας, το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων που θα έπρεπε τουλάχιστον να διπλασιασθεί και όχι να αυξηθεί μόλις κατά 1,5 δις €, οφείλει να διατίθεται για κρατικές επενδύσεις προς όφελος του ρυθμού ανάπτυξης, με επί πλέον στόχο την αλλαγή του οικονομικού μας μοντέλου – κάτι που δεν συμβαίνει, όπως στο παράδειγμα του υπουργείου παιδείας που θεσμοθετεί τη διάθεση 200 εκ. €  για την πληρωμή καθηγητών και μάλιστα από το συγχρηματοδοτούμενο μέρος του!

Με δεδομένες δε τις μεγάλες επενδυτικές ανάγκες της Ελλάδας, όπου μετά από δέκα χρόνια συνεχούς μείωσης οι επενδύσεις μειώθηκαν ξανά το 2ο τρίμηνο κατά 10,3% (ανάλυση), τέτοιου είδους ενέργειες, όπως οι παραπάνω, είναι κυριολεκτικά εγκληματικές – ιδίως εν όψει αφενός μεν ενός εφιαλτικού Φθινοπώρου, αφετέρου μίας πτώσης του ΑΕΠ του 2020 κατά περίπου 20 δις €, στα 168 δις € από 240 δις € το 2009. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το έλλειμμα του προϋπολογισμού που προβλέπεται στο 10%, θα εκτοξεύσει το δείκτη χρέους/ΑΕΠ πάνω από το 215% στα τέλη του έτους – ενώ κατά την πρόσφατη μελέτη της ΓΣΕΒΕΕ θα χρεοκοπήσουν δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, με το δείκτη οικονομικού κλίματος να έχει στην κυριολεξία καταρρεύσει (γράφημα).

Μία από τις επιχειρήσεις τώρα του πρωτογενούς τομέα που θα έπρεπε να αναβιώσει είναι η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ) – η οποία στην ουσία δεν λειτουργεί, με αποτέλεσμα να εισάγουμε ζάχαρη από τη Γερμανία! Εν προκειμένω, είχαμε υποβάλλει αναλυτικό ερώτημα (πηγή), αναφέροντας επίσης τη δυνατότητα της ΕΒΖ να παράγει επί πλέον οινόπνευμα που εισάγουμε και βιοκαύσιμα, λαμβάνοντας μία σχετικά θετική απάντηση – η οποία όμως παρέμεινε στη θεωρία. Σήμερα η ΕΒΖ στις Σέρρες είναι υπό κατάληψη από τους αγρότες της περιοχής (πηγή) – επειδή τους έβαλαν να σπείρουν τεύτλα και το εργοστάσιο μάλλον δεν θα λειτουργήσει, ενώ πιθανολογείται πως το κράτος θα αγοράσει τα τεύτλα στη μισή τιμή και θα τα πετάξει στα σκουπίδια!

Ο υπουργός ανάπτυξης είχε αναφέρει έναν «επενδυτή» που συνεργάζεται με την Royal Sugar και γίνονται κάποιες διεργασίες (πηγή), αλλά τα πάντα καθυστερούν – δημιουργώντας υποψίες πως εμποδίζεται από τη Γερμανία, στην οποία υπάρχει υπερπροσφορά (πηγή). Ακόμη χειρότερα, ο ίδιος υπουργός στο παρελθόν κορόιδεψε τους αγρότες, λέγοντας τους να απαιτήσουν την κάλυψη των ζημιών τους από την προηγούμενη κυβέρνηση (πηγή)!

Σε μία επόμενη ερώτηση μας, πήραμε μία μάλλον πολιτική απάντηση σχετική με αποζημιώσεις (πηγή), αυτή τη φορά από τον υπουργό αγροτικής ανάπτυξης – σημειώνοντας πως η Τράπεζα Πειραιώς έχει τα δάνεια της ΕΒΖ, οπότε κάνει ότι θέλει. Η αιτία είναι ο διαχωρισμός της ΑΤΕ σε καλή και κακή τράπεζα, όπου τα δάνεια της «καλής ΑΤΕ» μεταφέρθηκαν στην Πειραιώς, ενώ οι μετοχές στην «κακή ΑΤΕ» (οδηγήθηκαν εάν δεν κάνουμε λάθος στην εισπρακτική PQH και απαξιώθηκαν λόγω των ζημιών από αδράνεια).

Σε κάθε περίπτωση, η ΕΒΖ, με πέντε εργοστάσια, είναι μία βιομηχανία που θα έπρεπε να λειτουργήσει στα πλαίσια της στήριξης του πρωτογενούς τομέα – όπως η ΕΛΒΟ στον τομέα της άμυνας, η ΕΑΒ κλπ. Υπάρχουν δε πολλές άλλες κρατικές επιχειρήσεις με μεγάλες επενδυτικές ανάγκες, τις οποίες δυστυχώς η κυβέρνηση θέλει να ξεπουλήσει – γεγονός που θεωρούμε απαράδεκτο, ειδικά όσον αφορά τα δίκτυα (ΔΕΔΔΗΕ, ΑΔΜΗΕ κλπ.), τις εταιρείες κοινής ωφελείας (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΠΑ κοκ.), καθώς επίσης τις στρατηγικές. Είμαστε μεν υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά σε καμία περίπτωση των παραπάνω κλάδων – ενώ φυσικά η εποχή δεν είναι κατάλληλη για καμία, με τις τιμές στο ναδίρ.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, χωρίς καμία διάθεση υπερβολής, η Ελλάδα οδηγείται ταχύτατα στο γκρεμό – σε μία επόμενη, ακόμη πιο οδυνηρή χρεοκοπία. Όλοι της οι οικονομικοί δείκτες είναι στο κόκκινο, ενώ ακόμη και η ανεργία αυξήθηκε στο 18,3% τον Ιούνιο, από 17,3% τον Μάιο, παρά τη στήριξη των θέσεων εργασίας με τεράστια ποσά από την κυβέρνηση – με δανεικά δυστυχώς. Ως εκ τούτου, εάν δεν δρομολογηθούν άμεσα ριζικές αλλαγές, με τη βοήθεια του ΠΔΕ, η χώρα μας θα χάσει την τελευταία της ευκαιρία να ανακτήσει την οικονομική της κυριαρχία – χωρίς την οποία είναι καταδικασμένη.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!