Οι επενδύσεις
Ο καθαρές ιδιωτικές επενδύσεις, στις οποίες ουσιαστικά στηρίζεται ο ρυθμός ανάπτυξης των Η.Π.Α. αυξάνονται μεν, αλλά δεν πρόκειται να διατηρηθούν για πολύ ακόμη, εάν δεν σταματήσει η πολιτική λιτότητας. Η αιτία είναι το ότι, σε κάθε οικονομικό κύκλο φτάνει εκείνη η στιγμή, όπου η κερδοφορία των επιχειρήσεων μειώνεται – οπότε αντιστρέφεται η τάση.
Παρά το ότι λοιπόν η «παραγωγή» του νέου κεφαλαίου στις Η.Π.Α., συγκριτικά με τα εισοδήματα, αυξήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό (γράφημα), λόγω της στασιμότητας των μισθών, της εισροής κεφαλαίων από την Ευρώπη και τον υπόλοιπο πλανήτη, καθώς επίσης λόγω της «έκρηξης» στην εξόρυξη ενέργειας με τη μέθοδο του Fracking, η κερδοφορία των επιχειρήσεων μειώνεται σταδιακά – γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, οι επενδύσεις θα περιοριστούν απότομα και ξαφνικά.
Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται οι κύκλοι συσσώρευσης κεφαλαίου και ζήτησης – από τον Αύγουστο του 1970 έως το Μάιο του 1973 με γκρίζο κοκ. Οι έγχρωμες στήλες αναφέρονται στα συστατικά της ζήτησης ως ποσοστό επί του ΑΕΠ – στην πρώτη ομάδα οι καθαρές επενδύσεις, στη δεύτερη η ιδιωτική κατανάλωση, στην τρίτη οι εξαγωγές και στην τέταρτη οι δημόσιες δαπάνες (ΑΕΠ = επενδύσεις + κατανάλωση + δημόσιες δαπάνες + {εξαγωγές – εισαγωγές}). Η μαύρη τελευταία στήλη δείχνει πόσο μειώθηκαν οι δημόσιες δαπάνες την περίοδο μετά το 2009, σχετικά με τις προηγούμενες περιόδους.
.
Οι κύκλοι συσσώρευσης κεφαλαίου και ζήτησης – από τον Αύγουστο του 1970 έως το Μάιο του 1973 (για περιγραφή, βλέπε παραπάνω παράγραφο).
.
Από το παραπάνω γράφημα τεκμηριώνεται πως οι Η.Π.Α. μείωσαν τις δημόσιες δαπάνες μετά το 2009, όσο ποτέ μέχρι σήμερα από το ξεκίνημα της υιοθέτησης του νεοφιλελευθερισμού. Εάν λοιπόν η εσωτερική ζήτηση δεν αυξηθεί, όπως είναι εύλογο αφού τα εισοδήματα των εργαζομένων παραμένουν χαμηλά, οι επενδύσεις θα καταρρεύσουν – οπότε η υπερδύναμη θα βυθιστεί σε μία ύφεση άνευ προηγουμένου. Εκτός εάν φυσικά αυξηθούν οι εξαγωγές, με τη διενέργεια συναλλαγματικών ή άλλου είδους πολέμων – κάτι που δεν μπορεί κανείς να προβλέψει.
Εάν ή μάλλον όταν συμβεί κάτι τέτοιο, η κατάσταση στην Ευρώπη, καθώς επίσης στον υπόλοιπο πλανήτη θα επιδεινωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό – ειδικά εάν συνοδευτεί από τη χρεοκοπία της Ιαπωνίας, στην οποία φαίνεται να μην επιτυγχάνονται οι στόχοι του μεγαλύτερου αλλά και πιο επικίνδυνου χρηματοπιστωτικού πειράματος όλων των εποχών.
.
Επίλογος
Από τα παραπάνω, καθώς επίσης από αρκετές άλλες αναλύσεις συμπεραίνεται εύκολα ότι, η νεοφιλελεύθερη πολιτική θα καταρρεύσει, οδηγώντας τις χώρες που την εφαρμόζουν σε μία επόμενη, πολύ μεγαλύτερη κρίση. Επειδή δε τα κράτη που σήμερα παραπαίουν, οι Η.Π.Α. και η Ιαπωνία, είναι τόσο μεγάλα, ώστε τυχόν «εκτροχιασμός» τους να έχει σοβαρότατες συνέπειες για το μέλλον ολόκληρου του πλανήτη, θα πρέπει κανείς να είναι πολύ προσεκτικός με τις προβλέψεις του.
Συμπεραίνεται όμως επίσης ότι, η Ελλάδα ίσως να έχει μία και μοναδική ευκαιρία στη διάθεση της, πριν ακόμη συμβεί το μοιραίο – την οποία είναι υποχρεωμένη να εκμεταλλευτεί, αφού τυχόν απώλεια της θα ήταν εγκληματική. Μπορεί βέβαια να κάνουμε λάθος με τις εκτιμήσεις και τις προβλέψεις μας. Εν τούτοις, ακόμη και αν είναι έτσι, η ευκαιρία σήμερα υπάρχει – οπότε δεν θα ήταν παράλογο να μην την αφήσουμε να χαθεί.
.
.
