.
Η πρώτη προτεραιότητα της ΕΕ, είναι το δάνειο των 90 δις € στην Ουκρανία που κινδυνεύει διαφορετικά να χρεοκοπήσει και που το είχε μπλοκάρει ο Orban – ενώ πρόκειται να εκταμιευθεί αμέσως μόλις αναλάβει τα καθήκοντά του ο νέος πρωθυπουργός Peter Magyar το Μάιο. 90 δις € – χωρίς να ρωτηθεί κανένας Ευρωπαίος Πολίτης! Ο Ούγγρος «δικτάτορας» πάντως ή/και «ταραχοποιός», ήταν μια ευπρόσδεκτη δικαιολογία, για όλους όσους δεν ήθελαν να δουν τα θεσμικά και διαρθρωτικά προβλήματα της ΕΕ – καθώς επίσης για εκείνους που κρύβονταν πίσω του. Σύντομα όμως θα πάψει να υπάρχει – γεγονός που σημαίνει ότι, τότε θα φανεί πόσο σοβαρά είναι στην πραγματικότητα αυτά τα προβλήματα.
.
Άρθρο
Όπως αναφέρεται από δημοσιογράφο των Βρυξελών, μετά τη συντριπτική εκλογική ήττα του «δικτάτορα» της Ουγγαρίας V. Orban, σε εισαγωγικά επειδή έτσι τον είχε αποκαλέσει ειρωνικά ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν J.C. Juncker, φαίνονται ξαφνικά όλα πιθανά – ενώ η διάδοχος του Juncker, η von der Leyen, δήλωσε τη νύχτα των εκλογών ότι, «η Ουγγαρία επιστρέφει στην Ευρώπη»!
Η πρώτη προτεραιότητα τώρα της ΕΕ, είναι το δάνειο των 90 δις € στην Ουκρανία που κινδυνεύει διαφορετικά να χρεοκοπήσει και που το είχε μπλοκάρει ο Orban – ενώ πρόκειται να εκταμιευθεί αμέσως μόλις αναλάβει τα καθήκοντά του ο νέος πρωθυπουργός Peter Magyar το Μάιο. 90 δις € – χωρίς να ρωτηθεί κανένας Ευρωπαίος Πολίτης!
Επόμενες είναι το καθυστερημένο 20ο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας, το τέλος του δικαιώματος αρνησικυρίας στην εξωτερική πολιτική (=η νομική ή θεσμική δυνατότητα ενός προσώπου, οργάνου ή κράτους να εμποδίσει μονομερώς την υιοθέτηση μιας απόφασης, ακόμη και αν αυτή υποστηρίζεται από την πλειοψηφία) που θα αποτελούσε ταφόπλακα για τα μικρά κράτη και πολλές άλλες μεταρρυθμίσεις της ΕΕ – όπου εμείς τουλάχιστον είμαστε περίεργοι, σχετικά με το τι θα ψηφίσει η Ελλάδα της ΝΔ.
Η Ουγγαρία χρειάζεται επίσης επειγόντως τα χρήματα των κοινοτικών επιδοτήσεων των 35 δις € που δεν της είχε παραχωρήσει η ΕΕ, για να εκβιάζει τον Orban – διαφορετικά ο Magyar δεν μπορεί να τηρήσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις.
Ποιον θα βοηθήσει όμως πρώτα η ΕΕ; Υπάρχει κάποιο αντάλλαγμα; Σχεδιάζουν η von der Leyen και ο Magyar μια συμφωνία; Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα που προκύπτει, μετά την αλλαγή εξουσίας στην Ουγγαρία – όταν το επόμενο είναι τι θα συμβεί με την Ουκρανία, αφού τα 90 δις € δεν θα είναι αρκετά, ενώ η Ουγγαρία δεν φαίνεται διατεθειμένη να βοηθήσει. Όπως δήλωσε ο Magyar μετά τη νίκη του, «η Ουγγαρία δεν θα ενταχθεί στο πρόγραμμα βοηθείας της ΕΕ» – ενώ την ίδια θέση έχουν η Σλοβακία και η Τσεχία.
Ο καγκελάριος Merz βέβαια δεσμεύτηκε να διαθέσει 4 δις € για αγορές όπλων από την Ουκρανία, από το γερμανικό προϋπολογισμό – ενώ υποσχέθηκε να συνεχίσει να παρέχει υποστήριξη στο μέλλον. Για πόσον καιρό όμως μπορεί να συνεχισθεί κάτι τέτοιο και πότε ή πώς θα τελειώσει ο πόλεμος; Απάντηση δεν έχει δοθεί.
Ο Orban πάντως, όχι μόνο μπλόκαρε την βοήθεια της ΕΕ προς την Ουκρανία, αλλά επεδίωξε επιπλέον μια ειρηνευτική συμφωνία με τη Ρωσία – την οποία όμως μποϋκοτάρισε η ΕΕ, χωρίς να σχεδιάζει καν κάποια διπλωματική πρωτοβουλία. Αντίθετα, βασίζεται σε ακόμη περισσότερες κυρώσεις – παρά το ότι μέχρι στιγμής δεν έχουν βοηθήσει στον τερματισμό του πολέμου.
Ο αποδιοπομπαίος τράγος
Από την άλλη πλευρά, η Ουγγαρία δεν ήταν η μόνη χώρα που ήταν αρνητική – αφού πολλά άλλα κράτη της ΕΕ είχαν και εξακολουθούν να έχουν επιφυλάξεις, σχετικά με το 20ο πακέτο κυρώσεων, καθώς επίσης την προγραμματισμένη τελική απαγόρευση εισαγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Ρωσία.
Μέχρι σήμερα βέβαια, κρυβόντουσαν πίσω από τον Orban, κάτι που έχει πια τελειώσει – σημειώνοντας πως ο επικεφαλής της ιταλικής ενεργειακής εταιρίας Eni, έχει ήδη ζητήσει την αναστολή της σχεδιαζόμενης απαγόρευσης του ρωσικού LNG, επικαλούμενος την ενεργειακή κρίση λόγω του πολέμου του Ιράν.
Ο «δικτάτορας» που αντιτάχθηκε πάντως στη σταδιακή κατάργηση της ρωσικής ενέργειας, δεν είναι υπεύθυνος για την κρίση – ενώ η von der Leyen και οι περισσότεροι άλλοι πολιτικοί της ΕΕ, αρνούνται να πουν ποιος είναι υπεύθυνος για την εκρηκτική αύξηση του κόστους του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και των λιπασμάτων.
Υποδεικνύουν δε το Ιράν, αποφεύγοντας παράλληλα να αναφέρουν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ – τον αμυνόμενο δηλαδή αντί τον επιτιθέμενο, σε πλήρη αντίθεση με τη Ρωσία και την Ουκρανία.
Το γεγονός αυτό, οδηγεί στο επόμενο πρόβλημα – στην εξωτερική πολιτική. Εν προκειμένω, ο Orban χρησίμευε ως ο «αποδιοπομπαίος τράγος» – με την έννοια και κατηγορία ότι, αυτός αποδυνάμωνε την κοινή εξωτερική πολιτική, επειδή χρησιμοποιούσε πολύ συχνά το δικαίωμα βέτο του.
Όμως, αν και ο Orban έχει επανειλημμένα μπλοκάρει δηλώσεις για την Ουκρανία και τη Ρωσία, ενώ έχει καθυστερήσει τις κυρώσεις της ΕΕ, στην πραγματικότητα δεν έχει αποτρέψει τίποτα – εκτός από μερικά μεμονωμένα μικρά θέματα. Στις σχέσεις του δε με το Ισραήλ, ήταν συνήθως στην ίδια κατεύθυνση με τον καγκελάριο Merz – οπότε το πρόβλημα δεν είναι ο Orban, αλλά μάλλον η ηγεσία της ΕΕ που εξακολουθεί να μην τολμά να επικρίνει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Η κατάργηση του δικαιώματος βέτο δεν θα το άλλαζε – ενώ η έλλειψη πολιτικού θάρρους δεν μπορεί να αντισταθμιστεί με καλύτερες διαδικασίες. Επιπλέον, δεν εξαρτάται μόνο η Ουγγαρία από το βέτο της – αλλά, επίσης, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο, η Ελλάδα και πολλά άλλα μικρότερα κράτη μέλη της ΕΕ, κάτι που θα καταστεί εμφανές το αργότερο όταν η μεταρρύθμιση του δικαιώματος ψήφου τεθεί στην ημερήσια διάταξη.
Οι ειδικοί πάντως της ΕΕ είναι βέβαιοι ότι, αρκετές χώρες θα ασκήσουν βέτο στην κατάργηση του βέτο, ας ελπίσουμε και η Ελλάδα – οπότε δεν προβλέπεται να καταργηθεί σύντομα, με ή χωρίς τον Orban.
Επίλογος
Συμπερασματικά λοιπόν, ο Ούγγρος «δικτάτορας» ή «ταραχοποιός» ήταν μια ευπρόσδεκτη δικαιολογία για όλους όσους δεν ήθελαν να δουν τα θεσμικά και διαρθρωτικά προβλήματα της ΕΕ – καθώς επίσης για εκείνους που κρύβονταν πίσω του. Σύντομα όμως θα πάψει να υπάρχει – γεγονός που σημαίνει ότι, τότε θα φανεί πόσο σοβαρά είναι στην πραγματικότητα αυτά τα προβλήματα και ποια είναι πραγματικά η θέση των ηγετών της ΕΕ που θα κριθεί από τους Πολίτες των χωρών τους.
