Η τρίτη απειλή – Σελίδα 3 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η τρίτη απειλή

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ

Μετά την πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση, η οποία προκλήθηκε από τις εμπορικές τράπεζες, καθώς επίσης μετά τη συνεχή δημιουργία νέων χρημάτων από τις κεντρικές, έχει μειωθεί σημαντικά η εμπιστοσύνη και στους δύο αυτούς νομισματικούς πυλώνες – οπότε αναζητούνται λύσεις, οι οποίες δεν θα στηρίζονται ούτε στον ένα, ούτε στον άλλο.

Στα πλαίσια αυτά, αρκετοί φιλελεύθεροι οικονομολόγοι, τάσσονται υπέρ της σύνδεσης των χρημάτων με το ευγενές μέταλλο – υπέρ της επαναφοράς δηλαδή του κανόνα του χρυσού, έτσι ώστε οι πολιτικοί να μην έχουν τη δυνατότητα να απαιτούν από τις κεντρικές τράπεζες την εκτύπωση όλο και μεγαλύτερων ποσοτήτων νέων χρημάτων, προκαλώντας αργά ή γρήγορα πληθωρισμό. Παράλληλα, θεωρούν σωστή την υιοθέτηση του «πλήρους χρήματος», έτσι ώστε να μην μπορούν ούτε οι εμπορικές τράπεζες να επηρεάζουν «κατά το δοκούν» την ποσότητα χρήματος.

Έχοντας αναφερθεί στο παρελθόν διεξοδικά στο θέμα, μεταξύ άλλων στο κείμενο «Χρυσός και νομίσματα», θεωρούμε ορθολογική τουλάχιστον τη δυνατότητα ανταλλαγής των νομισμάτων με χρυσό – η οποία δεν είναι δυνατή στο σημερινό μας νομισματικό σύστημα, με την έννοια ότι δεν μπορούμε να εξαργυρώσουμε τα χαρτονομίσματα με χρυσό στην κεντρική τράπεζα, στη βάση μίας συγκεκριμένης και προκαθορισμένης ισοτιμίας (όπως με το σύστημα του Bretton Woods).

Είμαστε υποχρεωμένοι βέβαια να αναφέρουμε και τις αντίθετες απόψεις – μία εκ των οποίων επικεντρώνεται στο ότι, θα απαιτούταν σήμερα τεράστιες ποσότητες χρυσού, για να καλύψουν τα χαρτονομίσματα που ευρίσκονται στην κυκλοφορία. Προφανώς εννοούν με την παρούσα ισοτιμία (διάγραμμα) – αφού με μία αντίστοιχα υψηλότερη, υποθετικά της τάξης των 10.000 $ ανά ουγγιά, θα ήταν δυνατή η κάλυψη των νομισμάτων.

.

Χρυσός2

.

Φυσικά, εάν υιοθετούσαμε ξανά τον κανόνα του χρυσού, θα χρειαζόταν να επαναφέρουμε το σύστημα των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών στον πλανήτη – το οποίο δεν θα επέτρεπε πλέον στους πολιτικούς, στις εμπορικές και στις κεντρικές τράπεζες μίας χώρας να προκαλούν συνειδητά πληθωριστικές πιέσεις, εκδίδοντας αφειδώς νέα χρήματα.

Σε περιόδους κρίσεων βέβαια, όπως αυτή του 2008, θα μπορούσαν πολύ δύσκολα να βοηθηθούν οι τράπεζες από τα κράτη – γεγονός που, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης του 1929, ενέτεινε την κρίση. Συμπερασματικά λοιπόν, ο κανόνας του χρυσού είναι θετικός σε ορισμένες εποχές και αρνητικός σε άλλες – ενώ η υιοθέτηση του εξαρτάται από τις επιλογές των ανθρώπων, σε σχέση με το καλύτερο δυνατόν ή, έστω, με το μικρότερο κακό (το μη χείρον βέλτιστον).

.

ΤΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΧΡΗΜΑΤΑ 

Ουσιαστικά λειτουργούν περίπου όμοια με τον κανόνα του χρυσού – ενώ έχουν πρόσφατα χαρακτηριστεί από ορισμένες κεντρικές τράπεζες (Bundesbank) σαν ιδιωτικά χρήματα, όταν από άλλες θεωρούνται «εμπόρευμα» (Φιλανδία).

Έχοντας αναφερθεί στο βασικότερο από αυτά τα νομίσματα, στο Bitcoin (ανάλυση), έχουμε την άποψη ότι θα μας απασχολήσουν στο άμεσο μέλλον πολύ περισσότερο – ιδίως όταν δημιουργηθούν καινούργια από κάποια κράτη, τα οποία ενδεχομένως θα θελήσουν να τα χρησιμοποιήσουν παράλληλα με το επίσημο νόμισμα τους (ειδικά στην Ευρωζώνη).

.

ΤΑ ΤΟΠΙΚΑ (ΕΛΕΥΘΕΡΑ) ΧΡΗΜΑΤΑ

Σε πολλές μικρές περιοχές του πλανήτη έχουν υιοθετηθεί κατά καιρούς τοπικά νομίσματα, με διάφορους σκοπούς κάθε φορά. Μία από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι αυτή μίας γερμανικής πόλης η οποία, κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας κρίσης του 1930, αποφάσισε τη διεξαγωγή ενός πειράματος.

Η πόλη έθεσε στην κυκλοφορία ένα τοπικό νόμισμα το οποίο, με βάση την «κατασκευή» του, έχανε συνεχώς σε αξία – με στόχο την αναθέρμανση της οικονομίας. Εκείνη την εποχή τα εργοστάσια υπολειτουργούσαν, ενώ αυξανόταν συνεχώς οι άνεργοι – επειδή οι άνθρωποι αποταμίευσαν τα χρήματα τους από το φόβο για το μέλλον, αντί να τα δαπανούν.

Για να επιλυθεί το συγκεκριμένο πρόβλημα λοιπόν υιοθετήθηκε το τοπικό νόμισμα, το οποίο έχανε αυτόματα σε αξία, όταν δεν αγόραζε κανείς σε μηνιαία βάση ένα αυτοκόλλητο κόστους ίσου με το 1% της αξίας του νομίσματος – κολλώντας το επάνω στο νόμισμα. Όπως λέγεται, το πείραμα πέτυχε, αφού επανήλθε ο ρυθμός ανάπτυξης και καταπολεμήθηκε η ανεργία.

Προφανώς τα τοπικά νομίσματα, όσο επιτυχημένα και αν θα ήταν, δεν επιλύουν το πρόβλημα του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος – όπως επίσης δεν το επιλύουν τα διαδικτυακά, αφενός μεν λόγω της ανωνυμίας τους, αφετέρου επειδή είναι αδύνατον να ελεγχθούν, με την ισοτιμία τους να έχει τεράστιες διακυμάνσεις.

.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ  

Το νομισματικό σύστημα είναι εξαιρετικά σημαντικό για τη λειτουργία της Οικονομίας – αφού αποτελεί το κυκλοφοριακό της σύστημα, από το οποίο εξαρτώνται όλα τα υπόλοιπα. Κατά την άποψη μας λοιπόν θα έπρεπε να αντικατασταθεί από ένα καινούργιο, το οποίο θα είναι ανεξάρτητο τόσο από το δημόσιο, όσο και από τον ιδιωτικό τομέα – έτσι ώστε να μην αποτελεί «αντικείμενο κακής χρήσης» εκ μέρους τους.

Στα πλαίσια αυτά θεωρούμε πως θα έπρεπε να υιοθετηθεί ξανά ο κανόνας του χρυσού, μετά από προσεκτική μελέτη των προβλημάτων που θα μπορούσε να δημιουργήσει – καθώς επίσης να καθορισθεί μία ισοτιμία, η οποία να ανταποκρίνεται στις σημερινές ανάγκες. Ενδεχομένως δε θα πρέπει να είναι συνάρτηση του παγκόσμιου ΑΕΠ – του ρυθμού ανάπτυξης δηλαδή, με βάση τον οποίο οφείλει να διαμορφώνεται η εκάστοτε ποσότητα χρήματος.

Όσον αφορά το «πλήρες χρήμα», θα έπρεπε επίσης να υιοθετηθεί, αλλά μόνο σε σχέση με τις μη προθεσμιακές καταθέσεις – για τα χρήματα που κατατίθενται στις τράπεζες άτοκα ή, έστω, με ελάχιστο επιτόκιο και για τα οποία οι τράπεζες θα έπρεπε να διατηρούν 100% εγγυητικά κεφάλαια. Ταυτόχρονα, οι τράπεζες οφείλουν να διαχωριστούν σε εμπορικές και επενδυτικές, με τις πρώτες να μην αναλαμβάνουν περιττά ρίσκα – ενώ θα έπρεπε να υπάγονται στους ίδιους «κανόνες χρεοκοπίας», με τις υπόλοιπες επιχειρήσεις.

Φυσικά δε οι κεντρικές τράπεζες, μεταξύ των οποίων η Fed και η Τράπεζα της Ελλάδας, θα έπρεπε να ανήκουν εξ ολοκλήρου στο δημόσιο και όχι σε ιδιώτες – όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα σε ορισμένες χώρες. Ειδικά όσον αφορά την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, την κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών, θα ήταν καλύτερα να ανήκει σε έναν διεθνή οργανισμό – να υπάγεται δηλαδή σε αντίστοιχους κανόνες.

Ουσιαστικά λοιπόν είμαστε υπέρ της μέσης λύσης, η οποία θα εξασφάλιζε καλύτερα την ισορροπία, καθώς επίσης την ανεξαρτησία του νομισματικού μας συστήματος – έτσι ώστε να αποφεύγονται όσο το δυνατόν καλύτερα οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις, οι οποίες προκαλούνται από τις τράπεζες.

Βέβαια, για να μπορέσουν να πραγματοποιηθούν οι όποιες απαραίτητες αλλαγές, θα πρέπει να επιλυθεί άμεσα το πρόβλημα της υπερχρέωσης της Δύσης – ενδεχομένως με το άτοκο πάγωμα χρεών, στο οποίο έχουμε ήδη αναφερθεί (ανάλυση).


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!