Η τρίτη απειλή – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η τρίτη απειλή

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Έχοντας αναφερθεί πολλές φορές στη διαδικασία της δημιουργίας χρημάτων από το πουθενά (πρόσφατη ανάλυση), θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι, οι τράπεζες είναι αυτές που προκάλεσαν την υπερχρέωση τόσο των ιδιωτών, όσο και των κρατών – οδηγώντας μας στη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.

Έκτοτε δε, έχοντας διασωθεί από τα κράτη, έπαψαν να χρηματοδοτούν την πραγματική οικονομία, επενδύοντας τα χρήματα που αφειδώς τους προσφέρθηκαν από τις κεντρικές στα χρηματιστήρια – τροφοδοτώντας μία τεράστια φούσκα, τυχόν η έκρηξη της οποίας θα μπορούσε να καταστρέψει ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα του πλανήτη.

Το πρόσφατο παράδειγμα του σκιώδους τραπεζικού συστήματος της Κίνας, καθώς επίσης των μεθοδεύσεων του (γράφημα), επιβεβαιώνει με τον χειρότερο δυνατό τρόπο τους φόβους μας.

.

Ρίσκο ανακύκλωσης

.

Είναι εύλογη λοιπόν η απορία που έχει δημιουργηθεί στους ανθρώπους, σχετικά με το πόσο σταθερό μπορεί να είναι ένα σύστημα που στηρίζεται στη δημιουργία χρημάτων από το πουθενά, μέσω των πιστώσεων των τραπεζών – πιστώσεις που τους δίνουν το κυριαρχικό δικαίωμα να αποφασίζουν την εκάστοτε ποσότητα χρήματος.

Ως εκ τούτου, με αφετηρία το ξεκίνημα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, αναβίωσε η ιδέα της υιοθέτησης του ονομαζόμενου «πλήρους χρήματος». Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία, για να είναι ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα σταθερό και ασφαλές, θα πρέπει το κράτος να απαγορεύει στις τράπεζες να δημιουργούν νέα χρήματα, με την παροχή πιστώσεων.

Στα πλαίσια αυτά θα έπρεπε η Πολιτεία να υποχρεώνει τις τράπεζες να διατηρούν εγγυήσεις, όσον αφορά τις βραχυπρόθεσμες καταθέσεις τους, στο 100% της αξίας τους – ή, ακόμη περισσότερο, να επιτρέπεται να εκδίδει χρήματα, καθώς επίσης να τα θέτει σε κυκλοφορία, μόνο η εκάστοτε κεντρική τράπεζα.

Στην Ελβετία, ο σύνδεσμος που έχει ιδρυθεί από τον οικονομολόγο H.C.Binswanger για το σκοπό αυτό, με την ονομασία «Νομισματικός Εκσυγχρονισμός», επιδιώκει τη διενέργεια ενός δημοψηφίσματος, για την υιοθέτηση του παραπάνω «χρηματοπιστωτικού μοντέλου». Μία αντίστοιχη πρωτοβουλία έχει δημιουργηθεί και στη Γερμανία, με το όνομα «Monetative», από τον οικονομολόγο και κοινωνιολόγο J.Huber.

Σύμφωνα με αυτόν, το σύνολο των χρημάτων θα πρέπει να εκδίδεται αποκλειστικά και μόνο από έναν δημόσιο, ανεξάρτητο Θεσμό – από την κεντρική τράπεζα. Θεωρείται δε πάρα πολύ σημαντικό το να ανακτήσει ξανά το δημόσιο τον έλεγχο της ποσότητας χρήματος – αφού διαφορετικά οι ιδιωτικές τράπεζες θα δημιουργούν τόσα χρήματα και για τόσο χρονικό διάστημα, έως ότου το σύστημα καταρρεύσει.

Ίσως οφείλουμε να υπενθυμίσουμε εδώ, γιατί αποκαλούνται οι τράπεζες τοκογλύφοι. Η αιτία είναι το ότι, υπολογίζουν τον τόκο όχι στο ποσόν που οι ίδιες διαθέτουν για την παροχή των εκάστοτε λογιστικών δανείων, το οποίο στην Ευρωζώνη είναι για κάθε 1.000 € μόλις 10 € (άρθρο), αλλά στο τελικό ποσόν – στα 1.000 €.

Ακόμη λοιπόν και αν το επιτόκιο είναι μηδαμινό, της τάξης του 2%, ο τόκος στα 1.000 € είναι 20 € – οπότε, στα 10 € που διαθέτουν από την τσέπη τους, 200%. Όταν δε δανείζονται τα 10 € από την κεντρική τράπεζα για να δανείσουν 1.000 €, πληρώνουν οι ίδιες τόκο 0,25% στα 10 € – ήτοι 0,025 € ενώ απαιτούν από τους πελάτες τους 20 € (2% επιτόκιο), εγγράφοντας κέρδος 19,975 €. Προφανώς λοιπόν, συγκρινόμενες με τους απλούς τοκογλύφους, είναι κατά πολύ πιο «ακριβές».

.

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ

Τα επακόλουθα, το αντίκτυπο καλύτερα μίας τέτοιας αλλαγής του νομισματικού συστήματος, με την υιοθέτηση του «πλήρους χρήματος», θα ήταν χωρίς καμία αμφιβολία πολύ σοβαρό.

Από τη μία πλευρά οι καταθέσεις των Πολιτών θα ήταν πολύ πιο ασφαλείς, αφού η τράπεζα θα ήταν υποχρεωμένη να διατηρεί εγγυήσεις στο 100% της αξίας τους στην κεντρική – οπότε θα έπαυε ουσιαστικά να υπάρχει ο φόβος της τραπεζικής επίθεσης (Bank run). Από την άλλη πλευρά, η εκάστοτε κεντρική τράπεζα θα έλεγχε πολύ καλύτερα την ποσότητα χρήματος – εάν όχι απόλυτα, αφού θα μπορούσε μόνο αυτή να δημιουργήσει χρήματα από το πουθενά.

Ένα σημαντικό επί πλέον πλεονέκτημα θα ήταν η εξισορρόπηση των προβληματικών κύκλων, κατά τη διάρκεια της δημιουργίας νέων χρημάτων – με θετικό αποτέλεσμα όσον αφορά τους οικονομικούς κύκλους οι οποίοι, σε μία τέτοια περίπτωση, θα ήταν πολύ πιο ήπιοι.

Ειδικότερα, θα μπορούσε να αποφευχθεί η υπερβολή, με βάση την οποία οι τράπεζες δημιουργούν περισσότερα χρήματα σε περιόδους ανάπτυξης, λόγω της αισιοδοξίας ή της πλεονεξίας τους, καθώς επίσης λιγότερα σε εποχές ύφεσης, λόγω της απαισιοδοξίας ή του φόβου τους – με αποτέλεσμα να προκαλούν κερδοσκοπικές φούσκες στην πρώτη περίπτωση, καθώς επίσης αποπληθωρισμό στην άλλη, δημιουργώντας ή επιδεινώνοντας τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις.

Φυσικά υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος – η κερδοφορία των τραπεζών, η οποία θα ήταν πλέον αμελητέα, εκτός εάν οι πελάτες τους ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν κάποιο ποσόν (αρνητικό επιτόκιο), έναντι της ασφάλειας των καταθέσεων τους. Μία επόμενη ανησυχία είναι το εάν οι κεντρικές τράπεζες, οι οποίες θα είχαν τότε το μονοπώλιο στη δημιουργία νέων χρημάτων, θα ήταν σε θέση να ελέγξουν την ποσότητα χρήματος – η οποία θεωρητικά ελέγχεται σήμερα από την ορθολογική, αυτόματη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς.

Υπάρχουν επίσης προτάσεις αναδιοργάνωσης του νομισματικού μας συστήματος, οι οποίες απαιτούν τη μείωση της ισχύος των κεντρικών τραπεζών – με πλέον «εξτρεμιστική» αυτή του A. von Hayek, ο οποίος ήταν υπέρ της δημιουργίας χρημάτων μόνο από τις εμπορικές τράπεζες, έτσι ώστε να λειτουργεί ανεμπόδιστα ο μηχανισμός της ελεύθερης αγοράς.

Κατά τον ίδιο οι εμπορικές τράπεζες, ευρισκόμενες σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, θα έπρεπε να δημιουργούν «ιδιωτικά χρήματα» – η αξία των οποίων όφειλε να συνδεθεί με ένα καλάθι ενεργειακών προϊόντων. Στην περίπτωση αυτή, η ζήτηση και η προσφορά θα ρύθμιζαν τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, αφού οι άνθρωποι θα επέλεγαν μόνοι τους τα σταθερότερα νομίσματα.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!