Κοσμική στασιμότητα – Σελίδα 3 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Κοσμική στασιμότητα

Η ΠΟΣΟΤΙΚΗ ΧΑΛΑΡΩΣΗ

Στο σημείο αυτό είναι ίσως σκόπιμο να αναφέρει κανείς τα προβλήματα, τα οποία έχουν προκληθεί στην οικονομία των Η.Π.Α., λόγω της εφαρμοζόμενης πολιτικής της ποσοτικής χαλάρωσης (QE 1,2,3) εκ μέρους της Fed. Ένα από αυτά είναι σίγουρα η εξέλιξη του βασικού χρηματιστηριακού δείκτη S&P, ο οποίος ακολουθεί πιστά την αύξηση του ισολογισμού της κεντρικής τράπεζας (διάγραμμα που ακολουθεί), σε πλήρη αντίθεση με την πραγματική οικονομία.

.

Ισοζύγιο της Fed (μπλε), Δείκτης S&P 500 (πράσινο), Χρέοι υψηλής απόδοσης-ρίσκου (πορτοκαλί), Μακρο-στοιχεία της οικονομίας (κόκκινο).

Ισοζύγιο της Fed (μπλε), Δείκτης S&P 500 (πράσινο), Χρέοι υψηλής απόδοσης-ρίσκου (πορτοκαλί), Μακρο-στοιχεία της οικονομίας (κόκκινο).

.

Περαιτέρω, σύμφωνα με πρώην στέλεχος της κεντρικής τράπεζας, “Η ποσοτική χαλάρωση δεν υπηρέτησε το λαό, ούτε την πραγματική οικονομία, αλλά μόνο τις τράπεζες – ενώ ήταν η μεγαλύτερη διάσωση της Wall Street όλων των εποχών, από την πίσω πόρτα. Σαν αποτέλεσμα του προγράμματος αυτού, ένα μικρό καρτέλ τραπεζών ελέγχει πλέον το μεγαλύτερο μέρος των αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων”.

Στα πλαίσια της συγκεκριμένης διαδικασίας, μετά την ανακοίνωση του τρίτου πακέτου (QE3) το Σεπτέμβριο του 2012, η Fed αγοράζει κάθε μήνα ενυπόθηκα δάνεια αξίας 40 δις $, καθώς επίσης ομόλογα αξίας 45 δις $, έχοντας κυριολεκτικά πλημμυρίσει με περισσότερα από 4 τρις $ τις χρηματαγορές – κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία.

Τα χρήματα όμως αυτά δεν οδηγούνται ούτε στους πολίτες, ούτε στην πραγματική οικονομία – αφού οι τράπεζες εγκρίνουν όλο και λιγότερα δάνεια ενώ, αυτά που προσφέρουν, δεν είναι φθηνότερα, παρά το ότι οι ίδιες δανείζονται με σχεδόν μηδενικά επιτόκια.

Τα χρήματα τοποθετούνταν από την αρχή στα χρηματιστήρια, δημιουργώντας τεράστιες φούσκες – ενώ οι τράπεζες δεν κέρδιζαν μόνο από τα χαμηλότερα επιτόκια, αλλά και από την αύξηση της αξίας των εγγυήσεων τους, καθώς επίσης από τις προμήθειες που εισέπρατταν από το διακανονισμό των συναλλαγών της Fed.

Ως εκ τούτου, το 2009 ήταν το πλέον κερδοφόρο έτος σε ολόκληρη την ιστορία της Wall Street. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται ότι, η πραγματική οικονομία δεν κέρδισε τίποτα (εξέλιξη του πολυκαταστήματος J.C.Penney), ενώ τα είδη πολυτελείας (Tiffany κλπ.) εκτοξεύθηκαν στα ύψη, μετά τα προγράμματα πιστωτικής χαλάρωσης (QE).

.

"Η πραγματική οικονομία δεν κέρδισε τίποτα (εξέλιξη του πολυκαταστήματος J.C.Penney), ενώ τα είδη πολυτελείας (Tiffany κλπ.) εκτοξεύθηκαν στα ύψη, μετά τα προγράμματα πιστωτικής χαλάρωσης (QE)"

“Η πραγματική οικονομία δεν κέρδισε τίποτα (εξέλιξη του πολυκαταστήματος J.C.Penney), ενώ τα είδη πολυτελείας (Tiffany κλπ.) εκτοξεύθηκαν στα ύψη, μετά τα προγράμματα πιστωτικής χαλάρωσης (QE)”

.

Σύμφωνα με εξειδικευμένες επενδυτικές εταιρείες (Pimco), τα 4 τρις $ που έθεσε σε κυκλοφορία η Fed, είχαν σαν αποτέλεσμα την αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης μόλις κατά 0,25% – ενώ οι τράπεζες της Wall Street τριπλασίασαν από το 2009 της αξία των μετοχών τους.

Πλέον, μόλις το 0,2% των τραπεζών ελέγχει το 70% των αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων – γεγονός που σημαίνει ότι, η επιβοηθούμενη από τη Fed επέλαση του χρηματοπιστωτικού κτήνους στις Η.Π.Α., στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

 .

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Ελλάδα έχει τα δικά της προβλήματα, τα οποία είναι μεν μεγάλα για το μέγεθος της, αλλά πολύ μικρά, συγκριτικά με αυτά που απειλούν τον υπόλοιπο πλανήτη – ενώ είναι σε κάθε περίπτωση επιλύσημα, τόσο με το δεξιό σενάριο εντός του ευρώ, όσο και με το αριστερό, εκτός Ευρωζώνης.

Το πλεονέκτημα, το οποίο είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μειονέκτημα της, είναι ο τεράστιος συγκριτικά πλούτος της – τόσο ο φυσικός, όσο και ο πολιτιστικός, ενδεχομένως δε και ο υπόγειος (ενέργεια), ο οποίος την καθιστά στόχο των μεγάλων δυνάμεων εντός και εκτός Ευρώπης.

Αυτό που όμως εντείνει το μειονέκτημα της Ελλάδας, σε συνδυασμό με τη διεφθαρμένη, ανίκανη και ανεπαρκή ανέκαθεν πολιτική της ηγεσία, είναι το ότι έχει ξεμάθει να πολεμάει – αν και κέρδισε την περίοπτη θέση της στον αρχαίο κόσμο, ακριβώς επειδή οι Έλληνες γνώριζαν όσο κανένας άλλος λαός να πολεμούν και να αμύνονται, προστατεύοντας την πατρίδα και τα περιουσιακά τους στοιχεία.

Σήμερα βέβαια οι πόλεμοι είναι κατ’ εξοχήν οικονομικοί – οπότε οφείλει να εξελιχθεί στον συγκεκριμένο τομέα, παύοντας να προσδιορίζεται από τα συναισθήματα αυτολύπησης και μιζέριας, τα οποία έχουν επικρατήσει τους τελευταίους αιώνες. Ο «γενετικός κώδικας» των κατοίκων της το επιτρέπει σε κάθε περίπτωση – αρκεί να ξυπνήσουν οι Έλληνες από το λήθαργο, στον οποίο έχουν βυθιστεί για πάρα πολλά χρόνια, με ενδιάμεσες «εκλάμψεις».

Στα πλαίσια αυτά, πρέπει αφενός μεν να εκδιωχθούν οι εισβολείς, αφετέρου να πάρουν οι Έλληνες τα ηνία στα χέρια τους – σταματώντας να εκλιπαρούν ολόκληρη την υφήλιο για δανεικά, τα οποία τους κοστίζουν τα πολλαπλάσια.

Άλλωστε «πολιτικές λύσεις», όπως αυτές με τις οποίες «αποπροσανατολίζονται» οι Πολίτες, δεν υπάρχουν – αφού όλες οι λύσεις είναι πάντοτε «στρατιωτικές», με την ευρεία έννοια του όρου, ιδίως όταν μία χώρα είναι πάμπλουτη και πολλαπλά προικισμένη, όπως η πατρίδα μας.

.

*Σημείωση κειμένου

Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία (MinskyMeltdown), οι επενδυτές, στο ξεκίνημα ενός οικονομικού κύκλου, επιλέγουν μία εξασφαλισμένη χρηματοδότηση – μία σίγουρη δηλαδή τοποθέτηση των χρημάτων τους. Τα έσοδα τώρα της επένδυσης αυτής, είναι συνήθως αρκετά για την αποπληρωμή των δανείων, τα οποία παρέχουν.

Στα μέσα ενός οικονομικού κύκλου, όπου η ανάπτυξη της οικονομίας δεν είναι πολύ μεγάλη, αλλά σταθερή, είναι ακόμη αποδοτικές οι χρηματοδοτήσεις – αν και θεωρούνται μάλλον κερδοσκοπικές. Η αιτία είναι το ότι, τα έσοδα φτάνουν για να καλύψουν μόνο τους τόκους των οφειλών – ενώ οι δόσεις, το κεφάλαιο δηλαδή, εξοφλείται με τη σύναψη νέων δανείων, τα οποία αντικαθιστούν ουσιαστικά τα παλαιότερα (όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα, με τα ομόλογα που εκδίδουν τα κράτη, αλλά και πολλές επιχειρήσεις).

Στο τέλος όμως ενός οικονομικού κύκλου, οι επενδυτές οδηγούνται σε ένα άκρως κερδοσκοπικό «σύστημα χιονοστιβάδας» (Ponzi scheme) – όπου πλέον με τα νέα δάνεια δεν εξοφλούνται (ανανεώνονται ουσιαστικά) μόνο οι δόσεις (χρεολύσια), αλλά και οι τόκοι. Παραδόξως δε οι επενδυτές συνεχίζουν να πιστεύουν ότι, τα έσοδα από τις επενδύσεις, για τις οποίες χρησιμοποιούνται τα δικά τους κεφάλαια, θα φτάσουν τελικά για την εξυπηρέτηση των δανείων τους.

Στα πλαίσια αυτά, η οικονομία γίνεται συνεχώς πιο ασθενής και πολύ περισσότερο ευάλωτη – έως εκείνη τη χρονική στιγμή όπου, η «πιστωτική φούσκα» εκρήγνυται, ξεσπάει η χρηματοπιστωτική κρίση και ο οικονομικός κύκλος τελειώνει αυτοκαταστρεφόμενος.

Σύμφωνα με τον Minsky, η διαδικασία της χρηματοδότησης μίας καπιταλιστικής οικονομίας, δημιουργεί αυτόματα ενδογενείς, αποσταθεροποιητικές δυνάμεις – είναι δηλαδή εκ των πραγμάτων, από τη φύση της και από μόνη της, αυτοκαταστροφική. Με βάση τη θέση του αυτή ήταν της άποψης πως οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι, το πεδίο της «επάρκειας», καθώς επίσης της «επιθυμητής» ελεύθερης αγοράς, είναι περιορισμένο – έχει δηλαδή ημερομηνία λήξης.

Επομένως, ο Minsky ευρίσκεται σε αντίθεση με την κλασσική ή νεοκλασική θεωρία, σύμφωνα με την οποία οι αγορές τείνουν πάντοτε προς ένα σημείο ισορροπίας, αυτόματα και χωρίς να υπάρχει ανάγκη ρύθμισης τους – υπό ορισμένες απαραίτητες προϋποθέσεις φυσικά όπως, για παράδειγμα, ο «πλήρης» ανταγωνισμός, η μη επέμβαση του κράτους στην Οικονομία ή/και «η συμμετρία» της πληροφόρησης (ισότιμη, ταυτόχρονη πρόσβαση από όλους, σε όλες οι πληροφορίες).

Όμως, οι προϋποθέσεις αυτές είναι πρακτικά ανέφικτες, ουτοπικές – με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατη η αυτορύθμιση των αγορών, ακόμη και αν αποδεχθούμε πως είναι σωστή η κλασσική θεωρία (ή, έστω, η νεοφιλελεύθερη εκδοχή της, με βάση την οποία τα πάντα πρέπει να ανήκουν στους ιδιώτες, αφού διαφορετικά δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε την αυτορύθμιση του καπιταλιστικού συστήματος).


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!