.
Οι χώρες με ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών, πόσο μάλλον με τεράστια όπως η Ελλάδα, δεν είναι ικανές να εξυγιάνουν τους δημόσιους προϋπολογισμούς τους – εκτός εάν οι Πολίτες τους είναι πρόθυμοι να τους ληστεύει το κράτος και να χρεοκοπήσουν οι ίδιοι στη θέση του, όπως δυστυχώς συμβαίνει στη χώρα μας, με τη βοήθεια του πληθωρισμού και των υπερπλεονασμάτων που «παράγει». Η ισοπέδωση όμως της μεσαίας τάξης, όπως διαπιστώνεται στην Ελλάδα, είναι καταστροφική για τον κοινωνικό ιστό και τη Δημοκρατία – οπότε αποτελεί μία ανεύθυνη, εάν όχι εγκληματική οικονομική πολιτική.
.
Άποψη
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, όταν ο Κ. Πιερρακάκης δήλωσε ότι, το δημόσιο χρέος μας ως προς το ΑΕΠ θα διαμορφωθεί κάτω από το 120% μέσα στη δεκαετία, κανένας δεν αναρωτήθηκε από πού θα προέλθει αυτή η μείωση – ειδικά όταν το εξωτερικό μας ισοζύγιο είναι σταθερά αρνητικό, ενώ εκτοξεύθηκε μετά το 2020.
Προφανώς η μείωση δεν μπορεί να προέλθει παρά μόνο από τον ιδιωτικό τομέα, από τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, αφού έχουμε σταθερά εξωτερικά ελλείμματα, μέσω της υπερφορολόγησης τους – με τη βοήθεια του πληθωρισμού (ανάλυση). Όσον αφορά βέβαια τις επιχειρήσεις, μόνο από τις μικρομεσαίες – αφού οι μεγάλες έχουν διάφορους τρόπους νόμιμης φοροαποφυγής, ενώ οι τράπεζες δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρους λόγω του αναβαλλόμενου.
Φυσικά η μείωση μπορεί επίσης να προέλθει από την ανεύθυνη προπληρωμή χρεών, όπως των GLF, με την ανάλωση του «μαξιλαριού» (ανάλυση) – επιπλέον με τη βοήθεια του ενδοκυβερνητικού δανεισμού, με τη ληστεία δηλαδή των αποθεματικών των ασφαλιστικών/συνταξιοδοτικών ταμείων και λοιπών φορέων του δημοσίου που δεν μετρούν στο δημόσιο χρέος/ΑΕΠ (ανάλυση).
Ειδικά όσον αφορά τον ιδιωτικό τομέα, αυτό τουλάχιστον συμπεραίνεται από την ανάλυση των (τεσσάρων) τομεακών χρηματοοικονομικών ισοζυγίων (πηγή) – η οποία είναι ανύπαρκτη στον προϋπολογισμό που καταρτίζεται ακόμη σαν να ευρισκόμαστε στον οικονομικό μεσαίωνα. Δηλαδή του κράτους, του εξωτερικού, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών – αφού ασφαλώς δεν μετράει μόνο το κράτος, όσον αφορά την οικονομία.
Τα νοικοκυριά όμως ήδη δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με τους φόρους, με κριτήριο τη συνεχή αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών τους απέναντι στο δημόσιο και τον ΕΦΚΑ – ενώ κάτι σχετικά ανάλογο συμβαίνει με τις επιχειρήσεις που άρχισαν να κλείνουν ξανά.
Από την άλλη πλευρά, ποια επιχείρηση θα επενδύσει παραγωγικά στην Ελλάδα υπό αυτές τις συνθήκες (με εξαίρεση τη βραχυπρόθεσμη κερδοσκοπία), ειδικά όταν τελειώσουν τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης; Εάν δεν επενδύσουν όμως στην παραγωγή, πώς θα αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας που είναι στο 55% της ΕΕ και εξ αυτής οι μισθοί για να στηριχθεί βιώσιμα η κατανάλωση;
Πώς θα καλύψουν μόνα τους τα νοικοκυριά το κενό ζήτησης που προκαλεί το εξωτερικό και το κράτος, αφαιρώντας ρευστότητα από την εγχώρια οικονομία; Πώς θα μειωθεί το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών που είναι ήδη στη στρατόσφαιρα; Από τη μονοκαλλιέργεια του ζημιογόνου τουρισμού που μας υποχρέωσε η ΕΕ με τα μνημόνια; Πώς θα σταματήσει να αυξάνεται το εξωτερικό μας χρέος; Πολλά τα ερωτηματικά, ενώ για αυτούς τους λόγους απαντήσαμε στο υπουργείο τα εξής:
«Η μείωση του δημοσίου χρέους/ΑΕΠ οφείλεται σε μεγάλο μέρος στον πληθωρισμό που είναι θανατηφόρος για τους Πολίτες – ενώ σε απόλυτο μέγεθος, μόνο στην υπερφορολόγηση μέσω των πληθωριστικών φόρων. Γιατί το τελευταίο; Επειδή το δημοσιονομικό πλεόνασμα του 2025, όπως άλλωστε και του 2024, ήταν εις βάρος του ιδιωτικού τομέα – ο οποίος αφενός μεν τροφοδοτεί το κράτος, αφετέρου το εξωτερικό (=έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών), οπότε το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος συνεχίζει να αυξάνεται, πρόσφατα στα 590 δις € ή στο 238% του πληθωριστικού μας ΑΕΠ!
Για σύγκριση, της Ιταλίας είναι στο 125% του ΑΕΠ της – σχεδόν δηλαδή στο μισό .Όσον αφορά δε το καθαρό μας εξωτερικό χρέος, είμαστε επίσης πρωταθλητές Ευρώπης, με μεγάλη διαφορά (γράφημα) – ενδεχομένως και στον πλανήτη.
Επομένως, εάν πράγματι μειωθεί το δημόσιο χρέος μας ως προς το ΑΕΠ στο 120%, παράλληλα με τη συνέχιση των θηριωδών εξωτερικών ελλειμμάτων, ο ιδιωτικός τομέας θα εξαϋλωθεί – ενώ η Ελλάδα θα αλλάξει ιδιοκτησιακό καθεστώς και θα αφελληνιστεί. Σε κάθε περίπτωση, το να μειώνει μια χώρα το δημόσιο χρέος της εις βάρος των Πολιτών της, είναι εγκληματικό – ενώ έχει ημερομηνία λήξης, όταν πλέον οι Πολίτες της δεν θα μπορούν να πληρώνουν φόρους.
Συνεχίζουμε πάντως να αποκλίνουμε από την ΕΕ και να συγκλίνουμε με τη Βουλγαρία, η οποία έχει πια υψηλότερους πραγματικούς μισθούς – ενώ το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ της, είναι περί το 25%. Ευτυχώς την περνάμε μόνο στο ποσοστό ρίσκου φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού – όπου εμείς είμαστε στο 27,5% και η Βουλγαρία στο 29%. Είναι μεγάλη ντροπή βέβαια να μας ξεπερνούν πρώην σοβιετικές χώρες, όπως η Σλοβενία, η Πολωνία και η Τσεχία».
Κλείνοντας, το να «θεραπευθεί» η Ελλάδα από τη χρεοκοπία, όπως είπε ο Ι. Στουρνάρας, επιλέγοντας να χρεοκοπήσουν οι Έλληνες και να εξυπηρετηθούν ξένα συμφέροντα, με αποτέλεσμα τον αφελληνισμό της χώρας και τη μετατροπή των Πολιτών σε φθηνούς σκλάβους χρέους για πολλές γενιές, δεν είναι ότι καλύτερο – αντίθετα, πρόκειται για μία εγκληματική οικονομική πολιτική.
