Το αποκορύφωμα της κρίσης – The Analyst

Το αποκορύφωμα της κρίσης

161 total views, 1 views today

.

Πώς θα μπορούσε κανείς να αντιδράσει στην απίστευτη καταστροφή που διαπιστώνει, η οποία θα επιδεινωθεί εκθετικά όταν ξεσπάσει η επόμενη χρηματοπιστωτική κρίση; Όταν βλέπει πως η χώρα βαδίζει ολοταχώς προς τη χρεοκοπία 2.0 ενώ έχουν πέσει ήδη οι τίτλοι τέλους;   

Επικαιρότητα       

Η Ελλάδα ευρίσκεται οικονομικά σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ενώ πολιτικά βιώνουμε συνθήκες διάλυσης – αφού το ένα κόμμα είναι εναντίον του άλλου και ανταλλάσσονται πολύ βαριές κατηγορίες μεταξύ των πολιτικών για αποστασία, προδοσία, χρηματισμό, ανευθυνότητα κοκ. Στο επίκεντρο πλέον η συμφωνία της Πρέσπας, με την οποία ασφαλώς η Ελλάδα δεν κερδίζει απολύτως τίποτα – ενώ όλοι οι συνταγματολόγοι που ενδιαφέρονται πραγματικά για την πατρίδα τους, θεωρούν πως πρόκειται για ένα απαράδεκτο κείμενο  (πηγή) που δεν πρέπει ποτέ να μετατραπεί σε συνθήκη.

Πιθανότατα δε είναι το αποτέλεσμα μίας συναλλαγής με τη Γερμανία στα πλαίσια των μνημονίων – με την έννοια πως εγκρίθηκε στην Ελλάδα η (άχρηστη κατ’ εμένα) έντοκη επιμήκυνση των 96 δις € για μετά το 2032, ταυτόχρονα με την καλύτερη αντιμετώπιση της στο θέμα της αναβολής της μείωσης των συντάξεων.

Το βρώμικο κομματικό-πελατειακό κράτος βέβαια, μαζί με μία μικρή εγχώρια ελίτ που το στηρίζει, το μόνο που δεν ζημιώθηκε από το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων, αφού συνεργάσθηκε με τους εισβολείς, ζει και βασιλεύει – αυξάνοντας γεωμετρικά τα επίπεδα διαφθοράς του, χωρίς καν να διστάσει να παραχωρήσει όνομα που σημαίνει έδαφος στα Σκόπια και έμμεσα στους Γερμανούς. Προφανώς θα ακολουθήσει η Θράκη, το Αιγαίο, η Β. Ήπειρος, η Κύπρος κοκ., εάν δεν μεσολαβήσει κάτι που θα το εμποδίσει – ενώ γίνεται προσπάθεια ακόμη μεγαλύτερης αύξησης του κρατισμού, με την έγκριση επιχειρηματικών εγχειρημάτων στους δήμους, για να διευκολυνθεί η περαιτέρω απομύζηση του υπόλοιπου πληθυσμού έτσι ώστε να συνεχίσει να τρέφεται το τέρας.

Περαιτέρω, από οικονομικής πλευράς η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο – χωρίς καμία διάθεση υπερβολής. Ειδικότερα, το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης αυξήθηκε μέσα σε ένα μόλις έτος κατά 21,5 δις € στα 335 δις € παρά τις ιδιωτικοποιήσεις και τα δήθεν πλεονάσματα, το χρέος της κεντρικής διοίκησης στα 357 δις € (πηγή), ενώ τα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων παραμένουν σταθερά άνω του 4% – θεωρητικά βέβαια, αφού πρακτικά θα φανεί όταν θελήσει να δανειστεί η χώρα.

Προφανώς είναι απαγορευτικά, αφού υπερβαίνουν κατά πολύ το ρυθμό ανάπτυξης – οπότε η εναλλακτική λύση θα ήταν η προσφυγή στον ESM όταν εξαντληθεί το «μαξιλάρι» που έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση. Κάτι τέτοιο όμως θα συνδεόταν με νέες δανειακές συμβάσεις και με νέα μνημόνια – αν και πιθανολογούμε πως ο ESM δεν θα ήταν πρόθυμος να δανείσει ξανά την Ελλάδα, αφού έχει ήδη υποθηκεύσει τα πάντα στους δανειστές της και δεν έχουν κανένα λόγο να το κάνουν.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι βέβαια το κόκκινο ιδιωτικό χρέος, το οποίο από αμελητέο το 2010 έχει εκτοξευθεί στα ύψη – όταν την ίδια στιγμή τράπεζες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά έχουν στην πλειοψηφία τους χρεοκοπήσει, με αποτέλεσμα μεταξύ άλλων μία ακόμη οικονομική τραγωδία: την κρίση ρευστότητας.

Τα ληξιπρόθεσμα χρέη απέναντι στο δημόσιο έχουν υπερβεί τα 100 δις € (μαζί με τις επιβαρύνσεις τα 180 δις €), τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών τα 100 δις € (μαζί με αυτά που έχουν πουλήσει), οι επισφαλείς οφειλές απέναντι στους κρατικούς οργανισμούς πλησιάζουν τα 35 δις €, τα κρυφά χρέη (απλήρωτοι μισθοί, ενοίκια, λογαριασμοί, επιταγές και γραμμάτια) δεν μπορεί κανένας να τα υπολογίσει, αλλά είναι ασφαλώς εκτός ελέγχου, ενώ ο παραγωγικός ιστός της χώρας έχει εξαϋλωθεί – κρίνοντας από την αύξηση των εισαγωγών κατά 15% το τελευταίο τρίμηνο, η οποία εξανέμισε τα οφέλη της ανόδου των εξαγωγών (7,5%).

Με απλά λόγια η Ελλάδα έχει μετατραπεί κυριολεκτικά σε μία χώρα ζόμπι, όπου η μία κρατική επιχείρηση της μετά την άλλη ξεπουλιούνται, ενώ ακολουθεί η εκχώρηση εθνικών εδαφών με αφετηρία τη Μακεδονία – όταν παράλληλα τα ιδιωτικά της περιουσιακά στοιχεία πλειστηριάζονται, με τελική κατάληξη την αλλαγή του ιδιοκτησιακού της καθεστώτος.

Συνεχίζοντας, από κοινωνικής πλευράς, η εξαθλίωση και η αποσύνθεση της χώρας είναι σε πλήρη εξέλιξη – με τη μεταναστευτική αλλοίωση του πληθυσμού, με την καταστροφή της μεσαίας τάξης, με τους μισθούς πείνας, με την  ανεργία στα ύψη, με τις χρεοκοπίες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια για να επιβιώσουν κοκ. Το χειρότερο όλων, συνεχίζεται η ερήμωση της Ελλάδας με τη μετανάστευση σχεδόν 1.000.000 Ελλήνων, εκ των οποίων η πλειοψηφία είναι νέοι – χάνεται δηλαδή ακόμη και η τελευταία ελπίδα της Ελλάδας να ανακάμψει, η οποία δεν είναι άλλη από τους νέους της.

Οι λύσεις

Πώς θα μπορούσε τώρα κανείς να αντιδράσει στην καταστροφή που διαπιστώνει, η οποία θα επιδεινωθεί εκθετικά όταν ξεσπάσει η επόμενη χρηματοπιστωτική κρίση; Όταν βλέπει πως η χώρα βαδίζει ολοταχώς προς τη χρεοκοπία 2.0, ενώ έχουν πέσει ήδη οι τίτλοι τέλους; Όταν γνωρίζει πως ο μοναδικός τρόπος να καταπολεμηθεί το διεφθαρμένο κομματικό-πελατειακό κράτος που μας οδήγησε σε αυτήν την ανείπωτη κατάρρευση, σε μία τρομακτική εθνική ήττα, μοναδική εν καιρώ ειρήνης, είναι η συλλογική εξέγερση;

Επαναστατώντας; Μπορεί να το προτείνει υπεύθυνα κανείς, όταν γνωρίζει πολύ καλά τους κινδύνους που συνοδεύουν κάτι τέτοιο, μεταξύ των οποίων οι εμφύλιες συγκρούσεις και αιματοχυσίες; Ασφαλώς όχι. Επομένως, το μοναδικό που απομένει είναι η στήριξη ενός κόμματος που θα προσπαθούσε τουλάχιστον να αλλάξει τα κακώς κείμενα, διασώζοντας ότι μπορεί.

Εν προκειμένω οι επιλογές σήμερα είναι κάτι λιγότερο από ελάχιστες. Ειδικότερα, κανένα από εκείνα τα κόμματα που κυβέρνησαν ή/και συγκυβέρνησαν μετά το 2009, έχοντας σκύψει το κεφάλι και υπογράφοντας τα μνημόνια της καταστροφής δεν είναι δυνατόν να στηρίξει κανείς – γνωρίζοντας πως η επανάληψη του ίδιου πειράματος, με τα ίδια σαθρά υλικά, είναι αδύνατον να έχει κάποιο άλλο αποτέλεσμα. Επομένως αυτό που απομένει είναι κάποιο από τα υπόλοιπα, υπό την προϋπόθεση να μην είναι ακραίο και να μην έχει μία μονό-θεματική πολιτική, όπως είναι αυτά που επικεντρώνονται αποκλειστικά στο μεταναστευτικό.

Εν τούτοις, γνωρίζοντας πως κανένας δεν εμπιστεύεται σήμερα κανέναν, πόσο μάλλον ένα πολιτικό κόμμα, με το δίκιο του αφού έχει υποστεί τόσα πολλά δεινά, η απόφαση είναι κάτι περισσότερο από δύσκολη – κυρίως για αυτούς που σιχαίνονταν ανέκαθεν την πολιτική, έχοντας πλήρη γνώση της «βρωμιάς» της. Έχει όμως αλήθεια νόημα πια η περιγραφή της κατάστασης της χώρας και οι προτάσεις λύσεων, όταν κανένας δεν είναι πρόθυμος να τις εφαρμόσει; Προφανώς όχι, οπότε το μόνο που απομένει είναι η επιλογή ενός νεαρού κόμματος που δεν έχει διαφθαρεί και δεν είναι ακραίο – στη συνέχεια, η προσπάθεια να εκπονηθεί ένα κυβερνητικό πρόγραμμα και να δημιουργηθεί μία ομάδα ικανών στελεχών που να είναι σε θέση να καλύψει το πολιτικό κενό της χώρας.

Στα πλαίσια αυτά, εγώ επέλεξα την «Ελληνική Λύση», στη σελίδα της οποίας υπάρχει ήδη ένα πρόγραμμα αναρτημένο (πηγή) – ενώ εμπλουτίζεται συνεχώς με νέα και με ικανότατα άτομα που θέλουν πραγματικά να προσφέρουν. Γνωρίζω βέβαια πως ελάχιστοι Έλληνες διαβάζουν πολιτικά προγράμματα, ότι όλοι έχουν απογοητευθεί εάν όχι προδοθεί από τα κόμματα, πως μπορεί να συμβεί το ίδιο και με εμένα, ότι είναι μεγάλο ρίσκο για κάποιον που δεν έχει την παραμικρή κομματική εμπειρία, πως γίνεται στόχος κατηγοριών και κακοπροαίρετων σχολίων από ανθρώπους που δεν μπαίνουν καν στον κόπο να σκεφτούν έχοντας τις προκαταλήψεις τους ή υπερασπίζοντας τα κομματικά τους συμφέροντα κοκ.

Άλλωστε το διαπίστωσα ήδη από τα εχθρικά σχόλια φίλων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από την αντιμετώπιση ορισμένων δημοσιογράφων – οι οποίοι σε κατατάσσουν αμέσως στις κομματικές αντιλήψεις που γνωρίζουν, αρνούμενοι ακόμη και να ακούσουν κάτι διαφορετικό. Οι ίδιοι άνθρωποι δε που κάποτε με κατηγορούσαν πως με τις γραπτές αναλύσεις και με τις θεωρίες δεν προσφέρω τίποτα, αφού χρειάζεται πράξη, όταν αποφάσισα να τηρήσω τις «συμβουλές» τους, άλλαξαν αμέσως άποψη – γεγονός που μου δημιούργησε πάρα πολλά ερωτηματικά.

Εν τούτοις, συνεχίζοντας να πιστεύω πως η Ελλάδα σήμερα έχει δύο μόνο λύσεις στη διάθεση της, (α) την αιματηρή επανάσταση και (β) τον εναλλακτικό κοινοβουλευτικό δρόμο, ξεκίνησα από το δεύτερο – ενώ τα αποτελέσματα θα φανούν στην πράξη. Εάν κάνω λάθος πάντως, δεν θα διστάσω καθόλου να το παραδεχθώ και να το αλλάξω, με μία μόνο εναλλακτική: την επιστροφή μου στην αφετηρία.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.