Η στημένη, βρώμικη ληστεία – Σελίδα 2 – The Analyst

Η στημένη, βρώμικη ληστεία

514 total views, 2 views today

.
Οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα

Συνεχίζοντας, οφείλουμε να αναλύσουμε οικονομικά, εάν πράγματι η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να εκποιήσει τις δημόσιες επιχειρήσεις της, για να καλύψει τα χρέη της – εάν δηλαδή κάτι τέτοιο θα ήταν πρακτικά ωφέλιμο, παρά το ότι θα ήταν απολύτως αρνητικό για την εθνική μας κυριαρχία, για τη Δημοκρατία, καθώς επίσης για το κοινωνικό κράτος.

Στα πλαίσια αυτά, είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη σε μία βαθιά κρίση, κυρίως λόγω της καταστροφικής διαχείρισης από όλες τις κυβερνήσεις της (ανάλυση) – οι οποίες υπηρετούν πιστά τα ξένα συμφέροντα. Τα δραστικά μέτρα λιτότητας δε (μειώσεις δαπανών και μισθών), καθώς επίσης οι υπερβολικές αυξήσεις της φορολογίας, δεν επιτρέπουν την άνοδο του ΑΕΠ μας – γεγονός που δυσχεραίνει την αποτελεσματική εξυγίανση της οικονομίας μας.

Στα πλαίσια αυτά η «Τρόικα», οι δυτικές κατοχικές δυνάμεις δηλαδή, μας υποχρεώνουν να εκποιήσουμε τη δημόσια περιουσία μας, υπαγορεύοντας στην κυβέρνηση μας ένα ευρύτατο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων – το οποίο συμπεριλαμβάνει όλες τις κερδοφόρες, κοινωφελείς και μη επιχειρήσεις, καθώς επίσης τεράστιες εκτάσεις γης, άδειες εκμετάλλευσης κερδοφόρων υπηρεσιών, δικαιώματα στο υπέδαφος και πολλά άλλα. Πρόκειται δηλαδή για έναν κυριολεκτικά τρομακτικό «πίνακα ξεπουλήματος» – μέσω του ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟΥ και του ΤΑΙΠΕΔ που ελέγχονται από τους ξένους. Παράλληλα, έχουν εγκατασταθεί επίσημα στη χώρα μας, όπως ακριβώς συνέβη στην Τουρκία (1875-1927, 2001 και εντεύθεν), έτσι ώστε να εισπράττουν τα έσοδα από τους φόρους, την ανάπτυξη και τις ιδιωτικοποιήσεις.

Θεωρητικά τώρα, με την περιουσία του Δημοσίου να υπολογίζεται στα 300 δις € το 2010 από το ΔΝΤ, θα μπορούσε να καλυφθεί το δημόσιο χρέος μας, ύψους περίπου 360 δις €, στο μεγαλύτερο μέρος του. Φυσικά το χρέος μίας χώρας πρέπει να αντιπαρατεθεί με τα περιουσιακά στοιχεία της, σε έναν κρατικό Ισολογισμό, όπως έχουμε αναφέρει σε πολλά άρθρα μας – ενώ η αξία των συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων εξαρτάται ουσιαστικά από την απόδοση τους, από την αξιοποίηση και την κερδοφορία τους δηλαδή (κάτι που έχει «αμεληθεί» εγκληματικά από όλες τις μέχρι σήμερα κυβερνήσεις μας, οδηγώντας στην απαξίωση ένα μεγάλο μέρος τους).

Όταν όμως πουλάει κανείς περιουσιακά στοιχεία, περιορίζει μεν τα χρέη του στο παρόν, αλλά ταυτόχρονα μειώνει τα έσοδα του στο μέλλον – όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις επιχειρήσεις. Για παράδειγμα, όταν η Ελλάδα πούλησε τον ΟΠΑΠ (ανάλυση), έπαψε να εισπράττει τα μερίσματα από τα κέρδη του – ενώ ο ιδιώτης που την εξαγόρασε θα βρει τρόπο μείωσης των φόρων μέσω των φορολογικών παραδείσων, οπότε θα υποχρεωθούν οι Πολίτες να καλύψουν τη διαφορά με την αύξηση των δικών τους φορολογικών συντελεστών.

Επομένως, παρά το ότι μειώνεται προς στιγμήν το δημόσιο χρέος, επιβαρύνεται στο άμεσο μέλλον ο προϋπολογισμός – τα ελλείμματα του οποίου «εκβάλλουν» ξανά στο χρέος, οπότε απαιτούνται μέτρα ισοσκέλισης τους (μειώσεις συντάξεων κλπ.). Από το γεγονός αυτό συμπεραίνεται ότι, τα όποια οφέλη της ιδιωτικοποίησης της είναι βραχυπρόθεσμα – ενώ για όλους τους Έλληνες, στην περίπτωση της εκποίησης της ΔΕΗ, για παράδειγμα, θα σημάνει επί πλέον, σημαντική αύξηση των τιμών ενέργειας (θα διπλασιάζονταν σύντομα, όπως συμβαίνει στη Μ. Βρετανία, στη Γερμανία και αλλού), οπότε μείωση των πραγματικών εισοδημάτων τους.

Ταυτόχρονα, οι Πολίτες θα αναγκάζονταν να επιβαρυνθούν στο μέλλον με υψηλότερους φόρους, έτσι ώστε να καλύψουν τα εκλιπόντα έσοδα της ΔΕΗ –παράλληλα με την αδυναμία «εθνικής» ανάπτυξης της οικονομίας, λόγω έλλειψης δικών μας εταιρειών (κάτι που θα επιδείνωνε αναμφίβολα το δείκτη χρέους προς ΑΕΠ).

Το γεγονός αυτό είναι γνωστό στους επενδυτές (αγορές), οι οποίοι βέβαια το λαμβάνουν σοβαρά υπόψη –αξιολογώντας δυσμενέστερα την πιστοληπτική ικανότητα εκείνης της χώρας, η οποία εκποιεί τις δημόσιες επιχειρήσεις της (πόσο μάλλον σε περιόδους ύφεσης και απαξίωσης του χρηματιστηρίου).

Οι αγορές λοιπόν θα μας εμπιστεύονταν και θα μας δάνειζαν μόνο εάν θα συνεχίζαμε να έχουμε περιουσία – αρκεί βέβαια να τη διαχειριζόμαστε σωστά και κερδοφόρα, έτσι ώστε να αυξάνεται η «χρηματιστηριακή» της αξία. Αντίθετα, εάν τελικά εκποιήσουμε τη δημόσια περιουσία μας, ειδικά στις σημερινές εξευτελιστικές τιμές (το 30% του ΟΤΕ πουλήθηκε περί τα 4 δις € πριν από μερικά έτη, ενώ το 10% μόλις για 400 εκ. € αργότερα), δύσκολα θα δανειοδοτηθούμε από τις αγορές – όσο και αν η κυβέρνηση επικαλείται το επιτυχημένο τέλος των μνημονίων.

Ολοκληρώνοντας, παρά το ότι αναμφίβολα οι ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων μειώνουν την πολιτική διαφθορά και το πελατειακό κράτος, οι αρνητικές επιπτώσεις τους στην Οικονομία (μακροπρόθεσμα) είναι τεράστιες. Πρόκειται για έμμεσες φορολογικές επιβαρύνσειςοι οποίες προκαλούν την υποτίμηση της πιστοληπτικής αξιολόγησης των κρατών, ακόμη μεγαλύτερες υφέσεις, καθώς επίσης την απόλυτη εξαθλίωση της μεγαλύτερης μερίδας του πληθυσμού.

Επίλογος

Όπως αναφέραμε πρόσφατα τα αεροδρόμια, μόνο τα κερδοφόρα, πουλήθηκαν σε μία εξευτελιστική τιμή στους Γερμανούς, με μία αποικιοκρατική συμφωνία – ενώ σχεδόν όλα τα χρήματα (1 δις € από το 1,2 δις €) δόθηκαν ως δάνειο από τις ελληνικές τράπεζες, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν στο εξωτερικό μειώνοντας ακόμη περισσότερο την εγχώρια ρευστότητα!

Ο ΟΛΠ ξεπουλήθηκε στην κινέζικη COSCO, παραδόξως χωρίς να εμφανισθεί κανένας άλλος αγοραστής – ενώ το κερδοφόρο μονοπώλιο του ΟΠΑΠ δωρίσθηκε για 1,2 δις €, όταν μόνο τα ετήσια κέρδη του το 2011 ήταν 538 εκ. €, με μία επίσης αποικιοκρατική συμφωνία. Οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι δόθηκαν χάρισμα στους Ιταλούς μόλις για 40 εκ., όταν η αξία τους είναι τεράστια – με τη ΔΕΣΦΑ να εξαγοράζεται από τρεις ευρωπαϊκές εταιρείες, με δάνειο από την Εθνική Τράπεζα που διπλασίασε πρόσφατα τις ήδη υψηλές αμοιβές των στελεχών της, την ώρα που η χρηματιστηριακή αξία της έχει μειωθεί κατά 1 δισεκατομμύριο € τους δύο τελευταίους μήνες!

Οι τράπεζες αφελληνίσθηκαν κλέβοντας κυριολεκτικά τους μετόχους τους και το κράτος έχασε 40 δις € που επιβάρυναν το δημόσιο χρέος. Οι ίδιες οι τράπεζες δε που διασώθηκαν από τους Έλληνες, παρά το ότι έχουν αποσβέσει πάνω από το 50% των επισφαλειών τους (κόκκινα δάνεια, γεγονός που σημαίνει πως πληρώνουν λιγότερους φόρους, με αποτέλεσμα τη διαφορά να είμαστε εμείς υποχρεωμένοι να καλύψουμε με την αύξηση των δικών μας φόρων), δεν μειώνουν αντίστοιχα τα χρέη των οφειλετών τους – αλλά κατάσχουν και πλειστηριάζουν τα σπίτια τους, αφήνοντας τους χρεωμένους με τα υπόλοιπα στο διηνεκές.

Όσον αφορά τα κόμματα, η ΝΔ που θέλει να κυβερνήσει ξανά τη χώρα, παρά το ότι τη δολοφόνησε στηρίζοντας το εγκληματικό PSI και υπογράφοντας το δεύτερο μνημόνιο, έχει ήδη χρεοκοπήσει οφείλοντας στις τράπεζες πάνω από 200 εκ. € – όταν επιχορηγούταν από το κράτος πριν την κρίση με 30 εκ. € ετήσια ή με 2.500.000 € κάθε μήνα, εκτός από τα επί πλέον χρήματα για τη διεξαγωγή εκλογών και ευρωεκλογών, τους μισθούς των βουλευτών της, τις συνδρομές των μελών της, τις δωρεές των επιχειρήσεων κοκ. (όπως άλλωστε και το ΠΑΣΟΚ που αποτελεί σήμερα το βασικό κορμό του ΣΥΡΙΖΑ). Το γεγονός δε, σύμφωνα με το οποίο θα χρηματοδοτήσει το εκλογικό πρόγραμμα που έχει εξαγγείλει στη ΔΕΘ με τα πλεονάσματα που θα υπερβαίνουν το 3,5% του ΑΕΠ είναι αρκετό για να τεκμηριώσει το μέγεθος της οικονομικής της ανικανότητας.

Περαιτέρω, ακόμη χειρότερα, παρά το πρωτοφανές ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τα 52 δις € που διαγράφηκαν με το PSI, τα θηριώδη μέτρα που κόστισαν στους Έλληνες πάνω από 80 δις €, τη μείωση των συντάξεων κατά περίπου 50 δις € σωρευτικά κοκ. το δημόσιο χρέος από 299 δις € το 2009 ή 127% του ΑΕΠ αυξήθηκε στα 360 δις € τώρα ή στο 202% του ΑΕΠ – όταν την ίδια στιγμή το κόκκινο ιδιωτικό χρέος έχει υπερβεί τα 230 δις € από σχεδόν μηδενικό το 2009 (γράφημα). Εάν όλα αυτά δεν τεκμηριώνουν την αντικειμενικότητα της ανάλυσης μας και δεν είναι σκάνδαλα επί σκανδάλων εις βάρος ενός δύστυχου λαού που έχει κυριολεκτικά ληστευθεί από τους ξένους, με τη συνδρομή των κομματικών συμμοριών που νέμονται την εξουσία, τι είναι αλήθεια; Η αποθέωση της συλλογικής ανοησίας, της δειλίας, του φόβου και της δουλοπρέπειας;

Μπορεί λοιπόν να είναι προβληματική μία ενδεχόμενη συλλογική αντίδραση των Πολιτών, ειδικά λόγω της ευαίσθητης γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας, αλλά κάποτε θα αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να το κάνουν – ενώ τότε θα είναι σε πολύ χειρότερη θέση, οικονομικά και γεωπολιτικά. Επομένως, όπως πολύ σωστά αναφέρει ο Μακιαβέλι, δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μία ανωμαλία για να αποφύγει τον πόλεμο, επειδή δεν τον αποφεύγει τελικά, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες προς όφελος των αντιπάλων του.

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – viliardos@analyst.gr – Facebook – Twitter

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!