Ο δεκάλογος της Λύσης για την Ελλάδα – Σελίδα 2 – The Analyst

Ο δεκάλογος της Λύσης για την Ελλάδα

410 total views, 6 views today

.
Η σημερινή μας κατάσταση

Περαιτέρω η υφιστάμενη κυβέρνηση, μετά την ανόητη συμφωνία της 21ης Ιουνίου με αντάλλαγμα την ενδοτική παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας που ασφαλώς δεν πρέπει να περάσει, προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών για να πουλήσει ομόλογα και να συνεχίσει να δανείζεται, αντί των επενδυτών – οι οποίοι θα βοηθούσαν την ανάπτυξη της χώρας, χωρίς την οποία δεν υπάρχει λύση.

Έτσι εκδίδει διαφημιστικά έντυπα, στα οποία υπάρχει μεταξύ άλλων το παρακάτω γράφημα (πηγή) – όπου επάνω αριστερά φαίνεται το ύψος του δημοσίου χρέους πριν τη δόση των 15 δις € (345,4 δις, άρα σήμερα 360,4 δις € ή 202% του ΑΕΠ – αναλυμένα σε κατηγορίες δανεισμού), δεξιά τα χρέη στον επίσημο τομέα και κάτω διάφορα άλλα στοιχεία.

Εκτός αυτού αναφέρει τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα ανά έτος που πρέπει να ανακυκλώνονται με τη χρηματοδότηση της από τις αγορές – από τα οποία φαίνεται πως το «μαξιλάρι» (cash buffer) των περίπου 24 δις € που έχει δημιουργήσει (δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει χωρίς την έγκριση των δανειστών) αρκεί για την πληρωμή τους έως το 2022 – εάν βέβαια τα πρωτογενή πλεονάσματα θα καλύπτουν τους ετήσιους τόκους, εάν η οικονομία δεν παρουσιάσει κάποια ξαφνική υστέρηση εσόδων, εάν τα τουριστικά έσοδα και οι εξαγωγές δεν καταρρεύσουν από την υποτίμηση της τουρκικής λίρας,  εάν οι διεθνείς συνθήκες δεν αλλάξουν απότομα από ένα ενδεχόμενο παγκόσμιο κραχ κοκ.

Βέβαια, εάν οι αγορές διαπιστώσουν πως η κυβέρνηση κάνει χρήση του μαξιλαριού, τα επιτόκια θα εκτιναχθούν στα ύψη – ενώ ήδη ευρίσκονται στο 4,24% που θα σήμαινε ετήσιους τόκους περί τα 15 δις € εάν το δημόσιο χρέος χρηματοδοτούταν εξ ολοκλήρου από τις αγορές, αντί 6 δις € που πληρώνουμε σήμερα.

Σε κάθε περίπτωση το 2023 λήγουν ομόλογα αξίας 12,2 δις € (κεφάλαιο), ενώ το 2022 λήγει η δεκαετής αναβολή τόκων του δανείου του EFSF, εάν δεν κάνουμε λάθος – οπότε θα χρειαστεί το διπλάσιο ποσόν για την πληρωμή τόκων, το οποίο ασφαλώς δεν θα διαθέτει η χώρα, εκτός εάν το εξασφαλίσει έως τότε από τις αγορές πληρώνοντας τοκογλυφικά επιτόκια.

Με δεδομένο δε το ότι, κανένα κράτος δεν πέτυχε ποτέ στην ιστορία (με ελάχιστες εξαιρέσεις ορισμένων πετρελαιοπαραγωγών) για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα τέτοιου ύψους πρωτογενή πλεονάσματα, όπως αυτά που υπεγράφησαν (3,5% έως το 2022, 2,2% έως το 2060), πόσο μάλλον μία χώρα που έχει χρεοκοπήσει το δημόσιο, οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις, τα νοικοκυριά και το ασφαλιστικό της σύστημα, όπως η Ελλάδα, η επόμενη πτώχευση είναι μάλλον προδιαγεγραμμένη – εάν δεν υιοθετηθούν άμεσα μέτρα, όπως αυτά που αναφέραμε παραπάνω.

Ειδικά όσον αφορά τους επενδυτές, είτε στα ομόλογα, είτε στην πραγματική οικονομία, Έλληνες ή ξένους, αυτό που τους προσελκύει δεν είναι άλλο από την ανάπτυξη και τις μελλοντικές προοπτικές ενός κράτους, μίας εταιρείας ή ενός επενδυτικού εγχειρήματος – κάτι που ασφαλώς δεν βλέπουν σήμερα στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα των ενεργειών μίας μίζερης, ανεπαρκούς κυβέρνησης που αντί να παράγει πλούτο δημιουργεί φτώχεια, θέλοντας στη συνέχεια να προβληθεί με το δίκαιο μοίρασμα της (προφανώς για να υφαρπάξει ξανά τις ψήφους των 2.600.000 συνταξιούχων και των 600.000 μόνιμων ΔΥ που στην ουσία εκλέγουν τις κυβερνήσεις).

Επίλογος

Σημειώνοντας ότι καμία ανάλυση μας δεν οδηγεί σε τεκμηριωμένα σωστά συμπεράσματα, εάν δεν διαβάζεται προσεκτικά, με αντικειμενικότητα, μαζί με τους συνδέσμους (link) που συμπεριλαμβάνονται, ορθολογικές λύσεις για την Ελλάδα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντοτε – αρκεί φυσικά να αλλάξει ριζικά αντιλήψεις η ελληνική κοινωνία και να πάψει να τρομοκρατείται από τους πιστωτές, τονίζοντας το εξής:

«Αν η τυραννία είναι μια ανθρώπινη σταθερά, τότε η εξέγερση, όπου ο φόβος αντικαθίσταται από την οργή και χάνεται, πρέπει να είναι επίσης μια ανθρώπινη σταθερά – αφού διαφορετικά το Έθνος πεθαίνει ή μετατρέπεται σε κάτι που δεν μπορεί να αναγνωριστεί».

Ασφαλώς βέβαια πρέπει να επιλέξει και να στηρίξει σύσσωμη, χωρίς περιττούς φόβους, αυτούς που θα έχουν τη θέληση και τις δυνατότητες να εφαρμόσουν τις λύσεις. Χωρίς φυσικά να εμποδίζονται από το κομματικό-πελατειακό κράτος, καθώς επίσης από την διαφθορά του παρελθόντος – μέσω της οποίας τα υφιστάμενα κόμματα εκβιάζονται, από αυτούς που διατηρούν αναλυτικούς φακέλους στα συρτάρια τους (τα μνημόνια πάντως δεν απέτυχαν για τους πιστωτές και ειδικά για τη Γερμανία, αλλά πέτυχαν ακριβώς αυτά που επεδίωκαν).

Οι λύσεις αυτές δεν προϋποθέτουν την έξοδο από το ευρώ, όπου η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη, πόσο μάλλον όταν η συμμετοχή στην Ευρωζώνη είναι αμετάκλητη – δεν μπορεί δηλαδή να εγκαταλειφθεί από καμία χώρα, ούτε εκούσια, ούτε ακούσια (ανάλυση). Όσον αφορά δε τις απειλές του κ. Σόιμπλε στο παρελθόν ήταν «άσφαιρα φυσίγγια» – χρησιμοποιούμενα για τον εκφοβισμό της ελληνικής κοινωνίας, έτσι ώστε να μην αντιδράσει στην πρωτοφανή ληστεία της.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που προέχει δεν είναι η παραμονή ή μη στο ευρώ, όπου ασφαλώς η καλύτερη λύση θα ήταν η επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην αφετηρία, μεταξύ άλλων λόγω των ασυμμετριών που έχουν δημιουργηθεί με ευθύνη της Γερμανίας, αλλά η εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας – από την οποία εξαρτάται η άμυνα της χώρας, η ασφάλεια των Πολιτών της, η Υγεία, η Παιδεία, οι συντάξεις κοκ.

Δεν απαιτείται δε καν η χρεοκοπία της Ελλάδας, αλλά η σωστή και συνετή διαχείριση των οικονομικών της, σε συνδυασμό με αυτά που έχει το δικαίωμα σήμερα να απαιτήσει – όπως είναι η αποζημίωση από την Τρόικα, η κατάργηση των μνημονίων, το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων σε εξευτελιστικές τιμές και η ενεργητική διεκδίκηση των χρημάτων που μας οφείλει η Γερμανία. Παράλληλα η ορθολογική εκμετάλλευση των τεράστιων ανταγωνιστικών της πλεονεκτημάτωνμαζί με αυτήν του υπογείου πλούτου της, όταν όμως θα είμαστε ως κράτος σε θέση να τον προστατεύσουμε.

Βασίλης Βιλιάρδος

Οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – viliardos@analyst.gr – Facebook – Twitter

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.