ΕΙΚΟΝΑ---Γερμανία,-ΗΠΑ,-Ελλάδα-Εξ.

Στη διελκυστίνδα Η.Π.Α. – Γερμανίας

ΕΙΚΟΝΑ---Γερμανία,-ΗΠΑ,-Ελλάδα. Στη διελκυστίνδα Η.Π.Α. - Γερμανίας

Υπάρχουν ρεαλιστικές λύσεις για τα προβλήματα της οικονομίας μας, τις οποίες ασφαλώς γνωρίζουν αυτοί που αποφασίζουν για το μέλλον μας – οι οποίοι όμως συγκρούονται μεταξύ τους, με την Ελλάδα στο επίκεντρο της διαμάχης τους

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

«Ο J. M. Keynes, κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνόδου των Βερσαλλιών το 1919, με αντικείμενο τον τρόπο που θα έπρεπε να συμπεριφερθούν οι νικήτριες δυνάμεις του πρώτου παγκοσμίου πολέμου απέναντι στην ηττηθείσα Γερμανία, είπε τα εξής:

«Απαιτήθηκαν 160 δις γερμανικά μάρκα για αποζημιώσεις πολέμου. Η δυνατότητα της Γερμανίας να πληρώσει 160 δις ή, έστω, 100 δις, είναι ανύπαρκτη – δεν βρίσκεται δηλαδή εντός των πλαισίων του εφικτού, με βάση έναν λογικό υπολογισμό.

Αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε η Γερμανία να πληρώνει κάθε χρόνο πολλά δις Μάρκα για να εξοφλήσει, θα έπρεπε να μας εξηγήσουν, μέσω ποιών ακριβώς εμπορευμάτων θα ακολουθούσαν αυτές οι πληρωμές κατά τη γνώμη τους και σε ποιες ακριβώς αγορές θα μπορούσαν να πουληθούν αυτά τα εμπορεύματα.

Μέχρι να μπορέσουν να εκφραστούν με μεγαλύτερη ακρίβεια και να τεκμηριώσουν αντικειμενικά τις αποφάσεις τους, απαιτώντας πράγματα που είναι δυνατόν να επιτευχθούν, δεν μπορούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας».

Κανένας δεν τον άκουσε δυστυχώς, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει το κραχ του 1929 και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος.

Κατ’ επέκταση, αν και όχι κατ’ αναλογία, η ερώτηση που οφείλουμε να θέσουμε σε σχέση με τη χώρα μας και στην οποία θα πρέπει να απαντήσει η Ευρώπη, εάν δεν θέλουμε να αναλωνόμαστε συνεχώς στην περιγραφή προβλημάτων ή θεωρητικών λύσεων, αλλά στις δυνατότητες πρακτικής επίλυσης τους, είναι κατά κάποιον τρόπο αυτή που έκανε τότε ο Keynes:

Μέσω της πώλησης ποιών ακριβώς εμπορευμάτων θα μπορέσουμε να μειώσουμε το χρέος και τα ελλείμματα μας, καθώς επίσης σε ποιες ακριβώς Αγορές θα μπορούσαν να πουληθούν αυτά τα εμπορεύματα; Εμείς θέλουμε να δουλέψουμε παραγωγικά, δεν είμαστε «οκνηροί», δεν μας αρέσει να χρωστάμε, δεν επιθυμούμε να είμαστε υπόλογοι σε κανέναν και προφανώς δεν θέλουμε να πουλήσουμε τη δημόσια περιουσία μας.

Πώς να το κάνουμε όμως πρακτικά, όταν μας έχουν αφαιρεθεί όλα τα εργαλεία χειρισμού της οικονομίας μας από την ΕΚΤ, ενώ ταυτόχρονα αποκλειόμαστε από όλες τις αγορές του εξωτερικού, σιγά-σιγά και από αυτές της ίδιας μας της χώρας;» (πηγή, 17.03.2010 – πριν την είσοδο του ΔΝΤ).

.

Άρθρο

Οι επιλογές που φαίνεται να έχει σήμερα η Ελλάδα είναι (α) είτε η μετατροπή της σε επίσημο προτεκτοράτο της Γερμανίας, εάν τελικά υπογραφεί το Μνημόνιο Νούμερο ΙΙΙ, (β) είτε η απόλυτη καταστροφή της οικονομίας της, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε ένα αποτυχημένο κράτος – εάν δεν ακολουθήσει η τρίτη συμφωνία δανεισμού της, ύψους τουλάχιστον 86 δις €.

Σε μία τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα μετατρεπόταν στην Ουκρανία της Μεσογείου – κάτι που δεν θεωρείται απίθανο, με δεδομένο το ότι ευρίσκεται στη μέση της διελκυστίνδας των Η.Π.Α. με τη Γερμανία (η οποία επιδιώκει την ανεξαρτησία της, καθώς επίσης την ηγεμονία της Ευρώπης), όπως η Ουκρανία αποτελεί το επίκεντρο της διαμάχης της Δύσης με τη Ρωσία.

Μία τρίτη θεωρητική επιλογή φαίνεται να είναι η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, σε συνδυασμό με τη διαγραφή χρέους (σενάριο) – όπου ο κ. Σόιμπλε ισχυρίσθηκε αυθαίρετα πως μπορεί να εγκριθεί μόνο σε μία χώρα που εγκαταλείπει τη νομισματική ένωση, κάτι που φυσικά δεν ισχύει.

Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες σχετικά με τη νέα δραχμή, καθώς επίσης χωρίς να αναφερθούμε στη γεωπολιτική της πλευρά, έχει τεκμηριωθεί ότι η έξοδος από το ευρώ είναι τεχνικά δύσκολη, δαπανηρή και επικίνδυνη – ενώ, με «μονάδα» μέτρησης την Ισλανδία, το κόστος υπολογίζεται στο 75% του ετήσιου ΑΕΠ, οπότε στα 130 δις € (πηγή).

Ακόμη λοιπόν και αν καταφέρναμε μία διαγραφή του δημοσίου χρέους κατά 75% (από τα 320 δις € σήμερα στα 80 δις €, με διαγραφή των 240 δις €), αφού προηγούταν στάση πληρωμών και τρία χρόνια διαπραγματεύσεων, όπως στην περίπτωση της Αργεντινής, το δημόσιο χρέος θα αυξανόταν αμέσως μετά στα 210 δις € – χωρίς να υπολογίζουμε τα νέα ελλείμματα.

Με την πτώση του ΑΕΠ τότε, κυρίως λόγω της υποτίμησης του νέου νομίσματος κατά τουλάχιστον 30% μεσοπρόθεσμα (στην αρχή θα ξεπερνούσε το 60%), στα 130 δις €, το χρέος ως προς το ΑΕΠ θα διαμορφωνόταν στο 160% – θα ήταν δηλαδή ξανά απολύτως μη βιώσιμο (όπως συμπεραίνεται από την Αργεντινή όπου, παρά τη διαγραφή του 75%, το χρέος, εκπεφρασμένο σε δολάρια, ξεπέρασε τα επίπεδα του 2001 – γράφημα).

.

ΓΡΑΦΗΜΑ - Αργεντινή, χρέος προς ΑΕΠ

.

Επομένως, παραμένοντας ρεαλιστές, είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε μία άλλη λύση, διαφορετική από τις τρεις προηγούμενες – ξεκινώντας από την αντιμετώπιση της ύφεσης (μείωσης του ΑΕΠ), χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον.

Άλλωστε, στην ύφεση οφείλεται η παταγώδης αποτυχία των προηγουμένων μνημονίων, με πλήρη ευθύνη της Τρόικας – υπενθυμίζοντας πως, ενώ το ΑΕΠ μας μειώθηκε κατά 4% το 2010, η πρόβλεψη του ΔΝΤ ήταν μία επόμενη μείωση κατά 3%, πριν η οικονομία αρχίσει να ανακάμπτει το 2012.

Εν τούτοις, χάσαμε μέχρι πρόσφατα το 25% του ΑΕΠ, αντί του 7% που προέβλεπε η Τρόικα, ενώ ασφαλώς δεν πιστεύουμε στις προβλέψεις του νέου προγράμματος, σύμφωνα με τις οποίες θα υπάρξει ανάπτυξη το 2016 – αφού δεν δικαιολογούνται από τους συντελεστές του ΑΕΠ. Στα πλαίσια αυτά, οφείλουμε να επικεντρωθούμε στη βασική εξίσωση του ΑΕΠ, η οποία είναι η εξής:

ΑΕΠ = Κατανάλωση + Δημόσιες δαπάνες + Ιδιωτικές επενδύσεις + {Εξαγωγές – Εισαγωγές}

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)