Το έγκλημα των μνημονίων
Συνεχίζοντας, οφείλει να ερευνήσει κανείς γιατί τα προγράμματα λιτότητας οδήγησαν στη ραγδαία πτώση του ΑΕΠ, καθώς επίσης στην κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας, ειδικά στην Ελλάδα.
Στα πλαίσια αυτά, οι δραστικές μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, οι απολύσεις, καθώς επίσης ο περιορισμός των κοινωνικών παροχών και επιδοτήσεων για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού (οι «γενικότερες δαπάνες» δηλαδή, όπως αποκαλούνται), προκάλεσαν φυσικά τη μείωση του διαθεσίμου εισοδήματος – οπότε τον περιορισμό της ζήτησης, της κατανάλωσης, των εσόδων του δημοσίου κλπ. Εάν τώρα ερευνήσει κανείς τις αλλαγές στις «γενικότερες δαπάνες» από το 2010 έως το 2013 εντός των χωρών της Ευρωζώνης, συγκρίνοντας τες με τις αλλαγές στο ΑΕΠ τους, θα καταλήξει στο γράφημα που ακολουθεί.
.
.
Όπως συμπεραίνεται από το γράφημα, με εξαίρεση τη μερκαντιλιστική Γερμανία (ανάλυση), η οποία κυριολεκτικά τρέφεται από τις εξαγωγές, καθώς επίσης από την κρίση, ζώντας εις βάρος των εταίρων της, οι αλλαγές στις «γενικότερες δαπάνες» είναι σχεδόν ίσες με τις αλλαγές του ΑΕΠ – όπου η Ελλάδα κυριολεκτικά δολοφονήθηκε με την επιβολή των μνημονίων, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία.
Σε κάθε περίπτωση, οι αυξήσεις των «γενικότερων δαπανών» (Ευρωζώνη των 12, Γαλλία, Γερμανία), αύξησαν το ΑΕΠ, ενώ οι μειώσεις (Ελλάδα, Ισπανία) το μείωσαν – στην Ισπανία περισσότερο από τις μειώσεις των «γενικότερων δαπανών», ενώ στην Ελλάδα λιγότερο.
Εάν ήθελε τώρα κανείς να σταθεροποιήσει ή να μειώσει το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, τότε δεν θα έπρεπε να περιορίσει τις «γενικότερες δαπάνες» (μισθούς, συντάξεις, απολύσεις κλπ.), οι οποίες ήταν της τάξης του 44% του ΑΕΠ πριν από την κρίση (έναντι 45% της Γερμανίας και 51% της Γαλλίας), αλλά να αυξήσει τα έσοδα – τα οποία ήταν στο 38% του ΑΕΠ, έναντι 43% της Γερμανίας και 48% της Γαλλίας (κάτι που συμπεράναμε και με την άλλη ανάλυση μας – πηγή)
Όσον αφορά δε τον, σύμφωνα με ισχυρισμούς, υπερδιογκωμένο δημόσιο τομέα, το πρόβλημα της χώρας δεν ήταν ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά η μειωμένη παραγωγικότητα (ανταγωνιστικότητα) του – όπως συμβαίνει επίσης στον ιδιωτικό τομέα, η οποία δεν αντιμετωπίζεται προφανώς με τη μείωση των μισθών (αλλιώς θα ήταν η Βουλγαρία στην κορυφή της ανταγωνιστικότητας), αλλά με τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται (ανάλυση, 3η σελίδα).
Με βάση πάντως τη μελέτη του ΟΟΣΑ (πηγή – σελίδα 105), το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων είναι της τάξης του 7,9% των συνολικά εργαζομένων, το αντίστοιχο ποσοστό στη Γερμανία είναι 10,6%, ενώ στις χώρες του ΟΟΣΑ κατά μέσον όρο 15,5% – οπότε δεν είναι σίγουρα υπεράριθμοι, χωρίς να τοποθετούμαστε υπέρ του μεγάλου κράτους, κυρίως λόγω της πελατειακής του μορφής.
.
Επίλογος
Στο επόμενο μέρος της ανάλυσης μας θα ασχοληθούμε κυρίως με το τι απαιτείται σήμερα, για να αλλάξει πραγματικά πορεία η χώρα μας – πόσο μάλλον όταν επίκειται (θεωρητικά) μία συμφωνία με τους δανειστές της, για να μην χρεοκοπήσει. Βέβαια, εάν η συμφωνία αυτή:
(α) δεν θα έλυνε τα προβλήματα της Ελλάδας μακροπρόθεσμα, επιτρέποντας της την ανάκτηση της πιστοληπτικής της ικανότητας, την έξοδο στις αγορές, τις επενδύσεις και την ανάπτυξη,
(β) δεν θα μπορούσε να ψηφιστεί από τη Βουλή, έχοντας προφανώς απαιτήσεις που θα ήταν αδύνατον να υπογραφούν, καθώς επίσης, το κυριότερο
(γ) δεν θα εφαρμοζόταν επακριβώς, παράγοντας αποτέλεσμα, από σωστά άτομα, με επαρκείς γνώσεις και ικανότητες,
δεν θα έχει κανένα νόημα η σύναψη της – αφού η Ελλάδα θα κατέληγε σε μία ακόμη χειρότερη θέση, διαιωνίζοντας τα προβλήματα της. Φυσικά είμαστε της άποψης πως απαιτείται η συναίνεση όλων των πολιτικών κομμάτων, για να αποδώσει η οποιαδήποτε στρατηγική σταθεροποίησης και ανάκαμψης που θα δρομολογούταν – χωρίς την οποία θεωρούμε πως δεν υπάρχει μέλλον για την πατρίδα μας.
Βιβλιογραφία: DIW, Stremme, HB
.
