.
Περαιτέρω, όταν μία χώρα βυθιστεί σε 
μία βαθιά ύφεση, τότε κινδυνεύει σε πρώτη γραμμή η χρηματοδότηση της – λόγω ακριβώς της μείωσης του ΑΕΠ της και όχι εξ αιτίας του απόλυτου ύψους του δημοσίου χρέους της.
Εάν δε η οικονομική της κατάσταση δεν καλυτερεύσει, τότε απειλείται άμεσα το βιοτικό επίπεδο των Πολιτών της, λόγω της αύξησης της ανεργίας – η οποία φυσικά οδηγεί στην άνοδο των δημοσίων δαπανών, σε ελλείμματα προϋπολογισμού, στην κλιμάκωση του χρέους, σε προβλήματα του ασφαλιστικού της συστήματος κοκ.
Φυσικά τα φορολογικά έσοδα του δημοσίου επίσης μειώνονται, λόγω της πτώσης του ΑΕΠ – ενώ η χώρα δεν μπορεί να εκδώσει ομόλογα με χαμηλό επιτόκιο, τα οποία θα αγόραζε η κεντρική της τράπεζα όπως στο παράδειγμα των Η.Π.Α. ή της Ιαπωνίας, εξ αιτίας των δυσλειτουργιών της Ευρωζώνης, στην οποία ανήκει.
Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη του ΑΕΠ, καθώς επίσης της ανεργίας στην Ελλάδα (καφέ καμπύλη) και στην Ισπανία (πράσινη καμπύλη) – όπου οι κανονικές καμπύλες (αριστερή στήλη) αφορούν το ΑΕΠ, ενώ οι διακεκομμένες καμπύλες (δεξιά στήλη), αφορούν την ανεργία, με το ξεκίνημα των προγραμμάτων λιτότητας για την Ελλάδα (2010, σκούρα κάθετος) και την Ισπανία (2011, πράσινη κάθετος).
.
.
Από το γράφημα του ΑΕΠ διαπιστώνονται δύο διαφορετικές φάσεις εξέλιξης – η ανοδική έως το 2008, καθώς επίσης η καθοδική στη συνέχεια. Στη δεύτερη φάση, λόγω της κρίσης ακινήτων και τραπεζών στην Ισπανία, μετά το σπάσιμο της φούσκας, το ΑΕΠ της μειώθηκε ενωρίτερα (το 2ο τρίμηνο του 2008), ισχυρότερα (-4,2%), αρχικά δε με μεγαλύτερη διάρκεια (έως τις αρχές του 2011). Η Ελλάδα λοιπόν δεν προηγήθηκε, αλλά ακολούθησε την Ισπανία, με το ΑΕΠ της να μειώνεται το τρίτο τρίμηνο του 2008, κατά -4% έως το 2010.
Όσον αφορά τώρα την ανεργία, λόγω της ισχυρής σύνδεσης του κλάδου των ακινήτων με τις θέσεις εργασίας, η ανεργία στην Ισπανία αυξήθηκε γρηγορότερα και ισχυρότερα, φτάνοντας ήδη το 2010 στο δραματικό ποσοστό του 20% – ενώ από το 2009 και μετά η ισπανική οικονομία, με το ΑΕΠ της να λιμνάζει, δεν έδειχνε κανένα σημάδι ανάκαμψης από την κρίση.
Την ίδια περίπου εποχή η ανεργία στην Ελλάδα, στην περίοδο που επανερχόταν η ηρεμία μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, ήταν μόλις στο 12% – ενώ μόνο αφού της επιβλήθηκαν τα προγράμματα λιτότητας (μνημόνια), το ΑΕΠ κατέρρευσε έως το 2014 κατά 27%, ενώ η ανεργία εκτοξεύθηκε στο 28%, όπως συμπεραίνεται και από το παραπάνω γράφημα.
Από την άλλη πλευρά, όταν η Ισπανία υιοθέτησε επίσης προγράμματα λιτότητας (2011), πολύ πιο χαλαρά όμως, το ΑΕΠ της μειώθηκε επί πλέον κατά 3,2% – ενώ η ανεργία άρχισε ξανά να αυξάνεται ραγδαία, κατά 6% περίπου, φτάνοντας στο 26%. Όσον αφορά την Ευρωζώνη ως σύνολο, η λιτότητα είχε σαν αποτέλεσμα τη διατήρηση του ΑΕΠ σε επίπεδα κάτω από αυτά του 2008 – ενώ η ανεργία αυξήθηκε, σε αντίθεση με τις Η.Π.Α.
.
.
Συμπερασματικά λοιπόν, η πολιτική λιτότητας είχε αρνητικά αποτελέσματα όσον αφορά το ΑΕΠ και την ανεργία της Ευρωζώνης – ενώ, το σημαντικότερο, εφαρμοζόμενη ενωρίτερα και πολύ πιο αυστηρά στην Ελλάδα, κατέστρεψε την οικονομία της ολοσχερώς.
Αντίθετα, η Ισπανία δεν υποχρεώθηκε να υπαχθεί στην Τρόικα και στα μνημόνια της, παρά το ότι η κρίση της οικονομίας της ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτήν της Ελλάδας – όπου φαίνεται καθαρά πως τα μνημόνια έφεραν την κρίση και όχι η κρίση τα μνημόνια, όπως θα ήθελε να μας πείσει η κυβέρνηση του 2010.
.
