Ο τρόπος τώρα, με τον οποίο χειραγωγεί τις Η.Π.Α. (διαπιστώθηκε στο θέμα της Ουκρανίας – άρθρο) και τους δικούς της Πολίτες, είναι απίστευτος – όπως φαίνεται από το παράδειγμα της περιγραφής των εξοπλιστικών προγραμμάτων της Ρωσίας, από τα γερμανικά ΜΜΕ.
Στα πλαίσια αυτά (πηγή), παρουσιάστηκε το κατωτέρω γράφημα, από το οποίο συμπεραίνει ο κάθε ανυποψίαστος Πολίτης ότι, η Ρωσία είναι εκείνη η χώρα που αυξάνει όσο καμία άλλη τις δαπάνες της για πολεμικό εξοπλισμό – οπότε είναι επικίνδυνη για τους γείτονές της, ενώ θα έπρεπε να αυξήσει αντίστοιχα το ΝΑΤΟ τις δαπάνες του στην Ευρώπη.
.
Επεξήγηση γραφήματος: Εξοπλιστικές δαπάνες στην Ανατολική Ευρώπη – σε εκ. $, επιλεγμένων χωρών το 2013 (κόκκινη στήλη) και το 2014 (μαύρη στήλη). Ρωσία, Πολωνία, Ουκρανία, Ρουμανία, Τσεχία, Σλοβακία, Βουλγαρία, Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία. Τιμές και συναλλαγματικές ισοτιμίες στα επίπεδα του 2011, σε σταθερή βάση.
.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε πως η Ρωσία αύξησε τις δαπάνες της κατά 8,1% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ενώ προγραμματίζει μία περαιτέρω κλιμάκωση τους κατά 15% το 2015. Με βάση το συγκεκριμένο γράφημα λοιπόν, η εικόνα της Ρωσίας για τους γείτονες της είναι τρομακτική, προκαλώντας το φόβο και την αποστροφή τους.
Περαιτέρω, εάν κοιτάξει κανείς τις δαπάνες όλων των χωρών του πλανήτη, στο γράφημα που δημοσίευσε η σουηδική αρχή (πηγή), στο παράρτημα της μελέτης της, θα «εισπράξει» μία εντελώς διαφορετική εικόνα – η οποία δεν έχει βέβαια απολύτως καμία σχέση με την προηγούμενη.
.
.
Εδώ παρουσιάζονται οι 15 χώρες με τις μεγαλύτερες δαπάνες εξοπλισμού στον πλανήτη – όπου πλέον οι δαπάνες της Ρωσίας, συγκριτικά με αυτές της Κίνας και ειδικά των Η.Π.Α., είναι πολύ πιο χαμηλές.
Εάν δε υπολογίσει κανείς συνολικά τις δαπάνες των χωρών του ΝΑΤΟ, τότε θα οδηγηθεί σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα – αφού μόνο οι έξι παραπάνω χώρες (Η.Π.Α., Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία, Ιταλία, Τουρκία), από τα 28 μέλη της ατλαντικής στρατιωτικής συμμαχίας, δαπανούν το 46,5% του συνόλου στον πλανήτη, έναντι μόλις 4,8% της Ρωσίας. Μόνο οι πέντε δε από αυτές, εκτός των Η.Π.Α., δαπανούν το 12,5% του συνόλου – περισσότερα λοιπόν από την Κίνα, ενώ η Ρωσία δαπανά το 9% σε σχέση με τις συνολικές δαπάνες των χωρών του ΝΑΤΟ.
Φαίνεται λοιπόν πόσο μεγάλη είναι η προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης, έτσι ώστε να τοποθετείται εναντίον της Ρωσίας – τυχόν συμμετοχή της οποίας στην ΕΕ αποτελεί «κόκκινο πανί» για τη Γερμανία, όσον αφορά τα σχέδια της για την περιοχή (ενώ θεωρεί επικίνδυνη την Ευρασιατική Ένωση, ως ανταγωνιστική «της δικής της» ΕΕ)
Δυστυχώς όμως, η Ρωσία αδυνατεί να χειρισθεί σωστά τα πλεονεκτήματα της – πόσο μάλλον να προσεγγίσει τις χώρες της Ευρώπης, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους με το σωστό τρόπο. Από την άλλη πλευρά, κάνει τεράστια σφάλματα στη διαχείριση της οικονομίας της (ανάλυση), στηριζόμενη σχεδόν αποκλειστικά και μόνο στο πάμπλουτο υπέδαφος της – με αποτέλεσμα, παρά τα 140 εκ. του πληθυσμού της, καθώς επίσης την τεράστια έκταση που διαθέτει, να έχει μικρότερο ΑΕΠ από τη Γερμανία (γράφημα – διακεκομμένη γραμμή και δεξιά στήλη η Ρωσία).
.
.
Όσον αφορά δε την εξωτερική της πολιτική, επιμένει δυστυχώς στις «γεωπολιτικές συνταγές» του παρελθόντος – όπως επίσης στο στρατιωτικό σκέλος, ενώ δεν διαθέτει κανένα «οικονομικό όπλο» (ισχυρό νόμισμα, επιβλητική κεντρική τράπεζα, εταιρείες αξιολόγησης κοκ.), με αποτέλεσμα να δέχεται επιθέσεις, απέναντι στις οποίες αδυνατεί να αμυνθεί.
Εν τούτοις, είναι σε θέση να εξελιχθεί, ενώ έχει αρκετές δυνατότητες για να τα καταφέρει (άρθρο) – γεγονός που γνωρίζει πολύ καλά η Γερμανία, ενώ ανησυχεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, όπως διαπιστώθηκε από τις αντιδράσεις της, όσον αφορά την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στη χώρα.
.
Επίλογος
Τεκμηριώθηκε σε κάποιο βαθμό από τα παραπάνω πως η Ελλάδα, κυρίως βέβαια η Ρωσία, αποτελούν τους μεγαλύτερους εχθρούς της Γερμανίας, όσον αφορά τα σχέδια της για την ηγεμονία τουλάχιστον της Ευρώπης – για την οικονομική κατοχή καλύτερα της ηπείρου μας, καθώς επίσης για την ανεξαρτητοποίηση της από τις Η.Π.Α.
Τόσο η μία χώρα όμως, όσο και η άλλη, δεν γνωρίζουν καθόλου τις δυνατότητες τους – είναι βυθισμένες σε μεγάλα προβλήματα, ενώ η γερμανική κυβέρνηση δεν πρόκειται να τους επιτρέψει σε καμία περίπτωση να τα καταφέρουν.
Εν τούτοις, πάντοτε υπάρχει η πιθανότητα να συμβεί το απροσδόκητο, ακριβώς εκείνη τη στιγμή που κανείς δεν το περιμένει – οπότε η Γερμανία δεν νοιώθει καθόλου ήσυχη και ασφαλής, με αναμενόμενη την κλιμάκωση των πάσης φύσεως πιέσεων της.
.
