Επομένως, όλες οι χώρες της Δύσης έχουν πρόβλημα χρέους, με ορισμένες από αυτές δημοσίου, ενώ κάποιες άλλες ιδιωτικού – όπως διαπιστώνεται από τον Πίνακα που ακολουθεί.
.
| Κράτος | Δημόσιο | Επιχειρήσεις | Νοικοκυριά | Τράπεζες | Σύνολο |
| Ολλανδία | 83 | 127 | 115 | 362 | 687 |
| Ιρλανδία | 115 | 189 | 85 | 291 | 680 |
| Δανία | 60 | 114 | 129 | 235 | 538 |
| Ιαπωνία | 234 | 101 | 65 | 117 | 517 |
| Μ. Βρετανία | 92 | 74 | 86 | 183 | 435 |
| Ισπανία | 132 | 108 | 73 | 89 | 402 |
| Γαλλία | 104 | 121 | 56 | 93 | 374 |
| Ιταλία | 139 | 77 | 43 | 76 | 335 |
| Κίνα | 55 | 125 | 38 | 65 | 283 |
| Η.Π.Α. | 89 | 67 | 77 | 36 | 269 |
| Γερμανία | 80 | 54 | 54 | 70 | 258 |
| Τουρκία | 35 | 47 | 22 | 29 | 133 |
| Ρωσία | 9 | 40 | 16 | 23 | 88 |
.
Όπως φαίνεται από τον παραπάνω πίνακα, η Ολλανδία είναι η περισσότερο υπερχρεωμένη χώρα του πλανήτη – γεγονός που έχουμε τονίσει πάρα πολλές φορές, με ανάλογα άρθρα μας (ανάλυση). Ακολουθεί η Ιρλανδία, όπως έχουμε επίσης αναφέρει στο παρελθόν (άρθρο), παρά τους μύθους περί ανάκαμψης της, τους οποίους διασπείρει σκόπιμα η Ευρωζώνη – ειδικά η Γερμανία. Το συνολικό χρέος της άλλωστε αυξήθηκε από το 663% του ΑΕΠ της στο 680% μετά την κρίση – γεγονός που τεκμηριώνει τη θέση μας.
Τρίτη έρχεται η Δανία, παρά τα υπόλοιπα θετικά μεγέθη της (άρθρο), ενώ η Ελλάδα ευρίσκεται περίπου στα επίπεδα των Η.Π.Α. – κάτι που δεν αιτιολογεί καθόλου τις επιθέσεις εναντίον της, όπως έχουμε αναφέρει επανειλημμένα.
Ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που εντείνονται οι συναλλαγματικοί πόλεμοι σε ολόκληρο τον πλανήτη (γράφημα), με τη βοήθεια της πτώσης των επιτοκίων, των ποσοτικών διευκολύνσεων (QE) κοκ, οι οποίοι είναι δυστυχώς προάγγελοι των συμβατικών – εάν δεν μεσολαβήσει μία παγκόσμια διάσκεψη χρέους, όπως αυτή του Bretton Woods στο παρελθόν.
.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Όλοι δε οι τρόποι αντιμετώπισης της υπερχρέωσης, πόσο μάλλον οι σκόπιμα πολύπλοκοι μηχανισμοί που έχουν υιοθετηθεί από την Ευρώπη, δεν πρόκειται να επιλύσουν το πρόβλημα – γεγονός που τεκμηριώνεται από την αύξηση των χρεών σε ολόκληρο τον πλανήτη μετά το 2008, παρά τις προσπάθειες αντιμετώπισης τους (ανάλυση).
.
Επίλογος
Το παραπάνω είναι αναμφίβολα ένα εξαιρετικά κουραστικό κείμενο. Αποδόθηκε όμως σκόπιμα ως τέτοιο, για να κατανοήσει κανείς την πολυπλοκότητα των Θεσμών που υιοθετεί η Ευρώπη, καθώς επίσης τις υπόγειες παγίδες που εμπεριέχουν – μία Ευρώπη που απομακρύνεται με γρήγορα βήματα από τη Δημοκρατία, μετατρεπόμενη σταδιακά σε μία δικτατορία της πολιτικής και οικονομικής ελίτ.
Στα πλαίσια αυτά έχουμε την άποψη ότι, όλοι οι Ευρωπαίοι οφείλουν να σκεφθούν εάν είναι πρόθυμοι να συνεχισθεί η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» – το εγχείρημα δηλαδή που θα μετατρέψει την ήπειρο μας σε μία νέου τύπου Σοβιετική Ένωση, υπό την ηγεσία μηχανισμών που δεν θα έχουν καμία δημοκρατική νομιμοποίηση, δεν θα ελέγχονται, θα υποδουλώνουν στο διηνεκές τις αδύναμες χώρες, ενώ θα διαθέτουν πλήρη ασυλία, για όλες τις ενέργειες τους.
Από την άλλη πλευρά, οι Έλληνες πρέπει να σκεφτούν εάν είναι προτιμότερη μία εξαιρετικά επώδυνη στάση πληρωμών, η «χρεοκοπία τώρα» δηλαδή, από το σκοτεινό, αβέβαιο και τρομακτικό μέλλον που διαγράφεται μπροστά τους – σε συνδυασμό βέβαια με τη διαγραφή μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους τους, για το οποίο έχουν κάθε δικαίωμα (άρθρο).
Φυσικά δεν μπορεί κανείς να τους προτείνει τη ρήξη, παρά το ότι η εναλλακτική δυνατότητα είναι ο αργός θάνατος (ανάλυση) – ούτε τη διέξοδο της χρεοκοπίας, εάν δεν τους δοθεί μία ριζική λύση των προβλημάτων τους (ανάλυση).
Μπορεί όμως να σημειώσει ότι, εάν η σημερινή κυβέρνηση δεν επιμείνει στη διαγραφή, απαιτώντας ταυτόχρονα μία πανευρωπαϊκή «διάσκεψη χρέους», η Ελλάδα θα συνεχίσει να βυθίζεται στην κρίση – ενώ κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα οδηγηθεί λεηλατημένη σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα στο χάος, αφού οι άνθρωποι δεν ανέχονται εύκολα την υπεξαίρεση των περιουσιακών τους στοιχείων, καθώς επίσης την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας.
Φυσικά θα ακολουθήσουν πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Γαλλία κοκ. – ενώ δεν θα μείνει αλώβητος ο υπόλοιπος πλανήτης, εάν δεν αποφασισθεί μία παγκόσμια διάσκεψη χρέους, πριν ακόμη ξεσπάσει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.
.
Υστερόγραφο: Όταν αναφερόμαστε στη Γερμανία, εννοούμε πάντοτε την πρωσική κυβέρνηση της και όχι τους Πολίτες της – οι οποίοι συχνά υποφέρουν τα πάνδεινα, σε πάρα πολλά επίπεδα, με την πολιτική λιτότητας που τους έχει επιβληθεί από το 2000. Πολλοί δε από τους επιστήμονες της χώρας φοβούνται, μήπως η καγκελάριος «εγκυμονεί έναν νέο Χίτλερ» – κάτι που είναι βέβαια μάλλον υπερβολικό.
.
