Η αξιότιμη κυρία Lagarde – Σελίδα 3 – The Analyst
Λαγάρντ

Η αξιότιμη κυρία Lagarde

150 total views, 6 views today

Όλα όσα λέγονται λοιπόν, δυστυχώς ακόμη και από Έλληνες, σχετικά με το ότι η ανάπτυξη στηρίχθηκε στον υπερβολικό δανεισμό, είναι ανοησίες – αφού τίποτα δεν τεκμηριώνει αυτούς τους αυθαίρετους ισχυρισμούς.

Το ίδιο ισχύει επίσης για όλες εκείνες τις θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας οφείλεται στο σοκ της χρηματοπιστωτικής κρίσης ή στην προηγούμενη περίοδο – αφού οι ελληνικές τράπεζες δεν ήταν εκτεθειμένες σε τοξικά προϊόντα, δεν υπήρχε φούσκα ακινήτων, όπως στην Ιρλανδία και στην Ισπανία, ενώ το δημόσιο χρέος ήταν απόλυτα διαχειρίσημο (στο 110% περίπου του ΑΕΠ το 2008).

Η Ελλάδα κατέρρευσε αποκλειστικά και μόνο από τα προγράμματα που της επιβλήθηκαν από την Τρόικα, όταν οδηγήθηκε σκόπιμα το 2010 σε μία κρίση ρευστότητας, μετά από μία σειρά «μεθοδεύσεων» που ξεκίνησαν στα τέλη του 2009 – όπου δυστυχώς δεν μπορεί να αποκλεισθεί η ενδοτικότητα ορισμένων Ελλήνων.

.

Οι κατηγορίες εναντίον της Ελλάδας

Όσον αφορά τις κατηγορίες, σύμφωνα με τις οποίες η αιτία της σημερινής της κατάστασης είναι η διαφθορά, η φοροδιαφυγή, καθώς επίσης το ότι οι Έλληνες ζούσαν πάνω από τις δυνάμεις τους, τα εξής:

.

(α)  Διαφθορά: Υπάρχουν πάρα πολλές χώρες, οι οποίες υποφέρουν από τη καταστροφική αυτή ασθένεια, χωρίς όμως να έχουν πρόβλημα χρηματοδότησης τους – όπως η Γερμανία, η πρωταθλήτρια των διαφθορέων, στην οποία η διαφθορά είναι επίσης τεράστια, καθώς επίσης η Κίνα.

Παρά το ότι όμως στις περισσότερες χώρες του πλανήτη η διαφθορά είναι μεγάλη, καμία δεν οδηγήθηκε εξ αιτίας της στην κατάρρευση, μέσα σε τρία μόλις χρόνια – γεγονός αυτονόητο, αφού η διαφθορά στην Ελλάδα δεν αυξήθηκε μετά το 2010. Υπήρχε πολύ πριν το 2010, όπου η οικονομία της χώρας ήταν αρκετά καλή, χωρίς τότε να εμποδίζει την ανάπτυξη της – οπότε δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση την αιτία της σημερινής καταστροφής.

(β)  Φοροδιαφυγή: Πρόκειται για μία ακόμη σοβαρή ασθένεια, η οποία επηρεάζει τα έσοδα του κράτους, οπότε τον προϋπολογισμό. Εν τούτοις, δεν αιτιολογεί σε καμία περίπτωση την κατάρρευση του ΑΕΠ – αφού προϋπήρχε του 2010, όπως επίσης το μη λειτουργικό φορολογικό σύστημα, χωρίς να εμποδίζει την τότε ανάπτυξη.

Συγκρινόμενη δε με την τεράστια νόμιμη φοροδιαφυγή πολλών άλλων κρατών (Γερμανία, Ολλανδία κοκ.), σε συνδυασμό με την παράνομη φοροδιαφυγή των ίδιων χωρών, είναι κατά πολύ μικρότερη – οπότε δεν αποτελεί την αιτία της κρίσης. Με απλά λόγια, πρόκειται αναμφίβολα για ένα φαινόμενο που θα πρέπει να καταπολεμηθεί, αλλά δεν είναι αυτό που προκάλεσε την κατάρρευση της Ελλάδας.   

(γ)  Υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, από αυτό που θα έπρεπε: Εδώ υπάρχει μία αλήθεια που όμως δεν είναι το αποτέλεσμα του άκρατου δανεισμού των Ελλήνων – ο οποίος είναι πολύ χαμηλότερος από αυτόν άλλων χωρών. Πρόκειται για το τεράστιο έλλειμμα παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, το οποίο οφείλεται κυρίως στην έλλειψη σταθερού επιχειρηματικού και φορολογικού πλαισίου – λόγω της καταστροφικής λειτουργίας του δημοσίου.

Το παραπάνω γεγονός είναι ασφαλώς μία από τις βασικές αιτίες της κατάρρευσης η οποία όμως, αντί να καταπολεμηθεί εκεί που έπρεπε, στον εξορθολογισμό δηλαδή της λειτουργίας του δημοσίου (καθυστερήσεις εγκρίσεων επενδύσεων, εμπόδια στους επιχειρηματίες, φακελάκια, αργή απονομή δικαιοσύνης κοκ.), επιλέχθηκε η οριζόντια μείωση των μισθών (ανάλυση) – με αποτέλεσμα να δοθεί η χαριστική βολή στην οικονομία.

Οι μισθοί βέβαια ήταν κατά πολύ υψηλότεροι από την παραγωγικότητα των εργαζόμενων – γεγονός που συμπεραίνεται από τα συνεχή, μεγάλα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Αντί όμως να μειωθούν, πόσο μάλλον οριζόντια, έπρεπε αφενός μεν να εξορθολογιστούν (μείωση των αδικαιολόγητα πολύ υψηλών), αφετέρου να αυξηθεί η παραγωγικότητα μέσω των επενδύσεων – κάτι που όμως προϋπέθετε την εξυγίανση του δημοσίου τομέα, η οποία δεν επιδιώχθηκε καθόλου, ούτε από την Τρόικα.

Η αιτία είναι ασφαλώς το ότι, η αύξηση της παραγωγικότητας/ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας θα περιόριζε τα εμπορικά της ελλείμματα – οπότε τα πλεονάσματα της Γερμανίας (τα ελλείμματα του ενός είναι πλεονάσματα του άλλου), πόσο μάλλον εάν κάτι τέτοιο δρομολογούσε η Τρόικα σε πολλές άλλες χώρες. Επομένως, δεν ήταν προς το συμφέρον της εντίμου «εταίρου» μας – οπότε δεν υπήρχε λόγος να διορθωθεί, αφού θα μπορούσε να εξισορροπηθεί από την πτώση των μισθών και την φτωχοποίηση των Ελλήνων (εσωτερική υποτίμηση).

.

Επίλογος

Η νέα ελληνική κυβέρνηση έχει εκλεγεί για να σταματήσει η πολιτική που επιβλήθηκε στην πατρίδα μας από την Τρόικα, με τα παραπάνω καταστροφικά αποτελέσματα. Οφείλει λοιπόν να εφαρμόσει όλα όσα έχει προεκλογικά αναγγείλει, διορθώνοντας φυσικά τις υπερβολές, εάν δεν θέλουμε να παραμείνει η Ελλάδα αποικία της Γερμανίας και του ΔΝΤ, για τα επόμενα εκατό χρόνια.

Κάτι ανάλογο πρέπει ασφαλώς να επιδιώξουν και οι υπόλοιπες χώρες, οι οποίες στενάζουν κάτω από τη «μπότα της λιτότητας», χωρίς καμία αναπτυξιακή προοπτική – να αμυνθούν δηλαδή απέναντι στις ακραίες νεοφιλελεύθερες τακτικές, οι οποίες τις οδηγούν στην υποδούλωση, στη φτωχοποίηση, στην απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας, στην λεηλασία και στην εξαθλίωση. Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική κυβέρνηση

.

(α) είτε πρέπει να πάρει το ρίσκο της στάσης πληρωμών εντός της Ευρωζώνης (ανάλυση), το οποίο θα αποτελούσε ενδεχομένως ένα πολύ μεγάλο σοκ για την Ευρώπη, βυθίζοντας την στο χάος – εάν πιστεύει σε αυτά που ανακοίνωσε προεκλογικά, εάν θέλει και εάν έχει την ικανότητα να τα διεκδικήσει,

(β)  είτε να υποταχθεί αμέσως στις εντολές της Γερμανίας και του ΔΝΤ, σκύβοντας δουλικά το κεφάλι – υπογράφοντας όλα όσα απαιτήσει η πρωσική κυβέρνηση και εφαρμόζοντας τα «βασιλικότερα του βασιλιά».

.

Μέσος δρόμος δυστυχώς δεν υπάρχει – ενώ όσο καθυστερεί η κυβέρνηση να πάρει τις αποφάσεις της, τόσο πιο πολύ θα βυθίζεται η Ελλάδα στο χάος, κινδυνεύοντας να οδηγηθεί ανεξέλεγκτα εκτός της Ευρωζώνης. Η απόφαση είναι φυσικά δική της, ενώ πρέπει να μπορεί να φέρει εις πέρας την αποστολή της – αφού αυτή επέλεξε να κυβερνήσει την Ελλάδα, χωρίς να υποχρεωθεί από κανέναν.

Ολοκληρώνοντας, η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας είναι πολύ χειρότερη, από αυτήν πριν τις εκλογές – με κριτήριο τις μαζικές εκροές χρημάτων από τις τράπεζες, οι οποίες υπερβαίνουν τα 20 δις €, τις επιθετικές ενέργειες της ΕΚΤ, τη μηδενική ρευστότητα του τραπεζικού συστήματος, τα άδεια ταμεία του δημοσίου, την πτώση του τζίρου των επιχειρήσεων κοκ. Επομένως, η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει – ενώ δεν πρέπει να χαθεί άλλος πολύτιμος χρόνος.

 .

Βιβλιογραφία: Παπαδημητρίου, Dr. Grunert, Pr. Flassbeck, IMF Economic Review, Mitchell

.