ΑΝΑΠΛΑΙΣΙΩΣΗ
Εις βάθος
Παίρνοντας κανείς μία «απόσταση» από όλη αυτή την ατμόσφαιρα κλωτσοπατινάδας δεν έχει παρά να βάλει στον εαυτό του την βασική φιλοσοφική ερώτηση : «Πώς είναι τούτο δυνατόν ;». Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τόση απόσταση των πολιτικών από την κοινή λογική. Αυτό ρωτάει ο κάθε νοήμων πολίτης. Και αναρωτιέται τι θα υποστεί ακόμη …
Για να μην μακρηγορώ, η γνώμη μου για την απώτερη αιτία : «Ο άνθρωπος είναι κακός, εκτός αν τον εξαναγκάσεις να είναι καλός». Αυτή η άποψη, διατυπωμένη πριν 500 χρόνια από τον Μακιαβέλι, είναι το αυτονόητο για τον δυτικό «πολιτισμό». Και αυτός ο εξαναγκασμός παίρνει διάφορες μορφές στα διάφορα κοινωνικά ζητήματα, από τις προσωπικές σχέσεις μέχρι τις συναλλαγές.
Όλες οι παραπάνω πολιτικές κινήσεις είναι κινήσεις εξαναγκασμού άλλων, ή απόπειρες εξαναγκασμού άλλων. Η αντιπολίτευση π.χ. στην ουσία υπόσχεται να φέρει στα πράγματα άλλες ελίτ, όχι να σταματήσει το ελιτισμό και την κλικοκρατία. Αυτός είναι ο ευρωπαϊκός «πολιτισμός» σήμερα.
.
Η ασύμβατη αντίληψη
Αυτή η ευρύτερη πολιτισμική αντίληψη είναι η απόλυτη νάρκη στα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας. Μιάς πολιτισμικά προηγμένης κοινωνίας που πριν από πολλά-πολλά χρόνια ήξερε να βασίζεται στο φιλότιμο. Είμαστε συνηθισμένοι να είμαστε καλοί από φιλότιμο, όχι από εξαναγκασμό.
Φυσικά αυτή την στιγμή σπανίζει το φιλότιμο. Στο DNA μας, όμως, υπάρχει ακόμη η αίσθηση του φιλότιμου, η γλυκιά ανάμνησή του. «Έξις δευτέρα φύσις» κατά Αριστοτέλη.
Εξαναγκασμός και φιλότιμο είναι αδύνατον να συνυπάρξουν. Έτσι οι απόπειρες προσαρμογής μας σε δυτικά πρότυπα είναι απόπειρες να μας γυρίσουν πίσω, και μάλιστα πολλές χιλιετίες. Είναι απόπειρες να μας αλλάξουν το DNA.
Αυτή η αντίφαση, και η συναφής σύγχυση, κρατάει από την Απελευθέρωση του ’21. Ο Τούρκος κατακτητής δεν διανοήθηκε να πειράξει τον πολιτισμό μας. Μετά ήρθε η εισβολή δυτικών προτύπων και η ξενομανία των προθύμων. Εύστοχα ειπώθηκε ότι «Από τότε που βρέθηκε το συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο».
Και αυτή η αντίφαση παίρνει πιά δραματικές διαστάσεις καθώς οδηγεί σε ανεξέλεγκτες πράξεις αντίστασης που μας εμφανίζουν απολίτιστους και τριτοκοσμικούς.
.
Το Όραμα
Η βασική μας αντίφαση, υπό αυτήν την ανάλυση, είναι ότι έχουμε θεσμούς κατώτερου πολιτισμού. Δυτικού ρυθμού εξωραϊσμένη βαρβαρότητα. Η αντίσταση σε αυτούς των θεσμούς θα αποκαλύψει τα υγιή στοιχεία της όταν οδηγήσει στην Ελληνική Αναγέννηση. Μέχρι τότε η προσοχή της κοινής γνώμης θα εντοπίζεται έντεχνα στις ανεξέλεγκτες υπερβολές.
Η αντιπρότασή μου, το Όραμα της Νέας Ελλάδας, είναι σαφώς αιτιολογημένη και διατυπωμένη, παρότι η σειρά άρθρων «Προμελέτη σύγχρονης Αριστοτελικής Πολιτείας» δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη.
Η επικράτηση της Ελληνικότητάς μας, είτε κατά την δική μου πρόταση είτε κατά άλλη, δεν είναι απλή υπόθεση. Σίγουρα δεν είναι θέμα ηθικολογικών κηρυγμάτων. Αλλά μπορούμε να ξεκινήσουμε από άμεσα εφικτούς στόχους. Όχι μικρούς, μεγάλους αλλά άμεσα εφικτούς.
.
Από πού να αρχίσουμε ;
Η στρατηγική που προτείνω είναι να υπερφαλαγγίσουμε τα συστήματά τους. Αντί για συστήματα εξαναγκασμού, να βάλουμε μπρος συστήματα ευφυή, αξιοπρεπή και πολύ πιο αποτελεσματικά. Ανταγωνιστικά. Ανταγωνισμό δεν θέλουν ; Θα τον έχουν.
Προετοιμάζω δημόσια πρόταση για «νόμο-σκούπα», που να ρυθμίζει με ελληνικού ρυθμού θεσμούς όλο το ζήτημα της ανάπτυξης. Ολόκληρο θεσμικό πλαίσιο ανάπτυξης. Φορολογικό πλαίσιο ανάπτυξης, τεχνοκρατικό, οργανωτικό, χρηματοδοτικό. Ακόμη και νομισματικό πλαίσιο ανάπτυξης, επικουρικό ως plan B.
Μία πρώτη γεύση για το τι προμηνύεται δίνει το σχέδιο Αιτιολογικής Έκθεσης [πατήστε εδώ]. Ο νηφάλιος αναγνώστης μπορεί να σχηματίσει μία πρώτη άποψη. Δίνω μία συνοπτική αλλά σαφή εικόνα.
.
Πώς συνεχίζουμε ;
Πρώτα από όλα αρχίζουμε να συνηθίζουμε στην ιδέα. Το εγχείρημα δείχνει αδιανόητο, αλλά δεν είναι. Οι ψυχοσωματικές αντιστάσεις είναι πράγματι ισχυρές, αλλά ξεπερνιώνται. Αρκεί να τις περιμένει κανείς, να ξέρει να τις αναγνωρίζει μέσα του. Η ανάπαυλα των γιορτών είναι μια καλή ευκαιρία για τέτοιες νηφάλιες σκέψεις, προσαρμογές και αποφάσεις.
Οι διαδικτυακοί φίλοι μπορούν να στέλνουν τις πρώτες παρατηρήσεις και υποδείξεις. Το θέμα σε αυτή την φάση είναι αν η πρόταση είναι μία καλή βάση συζήτησης. Αν υπάρχει κάποια επαρκής «συμφωνία επί της αρχής».
Σύντομα θα δημοσιεύσω το Προσχέδιο Νόμου. Η ουσιαστική πίεση θέσεων δεν προβλέπεται να είναι καθόλου ευκαταφρόνητη. Αυτό μπορεί να το εκτιμήσει ο καθένας. Ισχυροί κοινωνικοί και οικονομικοί φορείς και παράγοντες έχουν εξαντλήσει τα όρια υπομονής τους απέναντι στα καμώματα των πολιτικάντηδων.
Αυτοί οι «Ισχυροί κοινωνικοί και οικονομικοί φορείς», μαζί και η κοινή γνώμη, μπορούν να πιέσουν τους πολιτικούς. Τα τωρινά κόμματα, τους πολιτευτές τους. Πολύ περισσότερο, νέα κόμματα, νέες συγκλίσεις.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, το στοιχείο της παρούσας πρότασης που ξενίζει περισσότερο είναι η ενωτική δυναμική της όλης προσέγγισης. Δεν είναι εύκολες οι πολιτικές συγκλίσεις. Ούτε είναι εύκολο για τον υπερχρεωμένο να δει κοινό συμφέρον με την τράπεζα. Ούτε είναι εύκολο για τον εργαζόμενο να δει κοινό συμφέρον με την εργοδοσία. Φυσικά και τα δύο αντίστοιχα αντίστροφα.
Ο δυτικός εξαναγκασμός, ως πρωταρχική αντίληψη, έχει υποβαθμίσει δραματικά την κοινωνία, ιδιαίτερα την συνοχή της. Πολύ απλά, έχει κάνει τα εύκολα δύσκολα. Τόσο που φαίνονται αδιανόητα.
.
Επίλογος
Είναι στην διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου μία σίγουρα σαφής και εμπεριστατωμένη πολιτική πρόταση. Ένα σαφέστατο Όραμα αξιώσεων. Η σύγκριση με τα όποια οράματα διατίθενται στα πλαίσια του σημερινού κομματικού συστήματος είναι αβίαστα εφικτή.
Τώρα, για πρώτη από μέρους μου φορά, υπάρχει και άμεσα εφικτή πρόταση. Δύσκολη στην διεκδίκησή της, αλλά άμεσα εφικτή. Δεν χωράνε πιά δικαιολογίες. Η λύση είναι στα χέρια μας.
Η άμεση πρόταση είναι ήδη συνοπτικά διατυπωμένη, υπάρχει ήδη σαφής εικόνα της. Λίγη υπομονή μερικών ημερών, και η πλήρης πρόταση θα είναι σαφώς διατυπωμένο προσχέδιο νόμου.
Και απευθύνεται σε όλους ανεξαιρέτως. Καθένας έχει δικαίωμα να δει την κατάσταση με νέα μάτια, να δει αλλιώς την στάση του. Εξ ορισμού, κανείς Έλληνας δεν περισσεύει από το σύνθημα-προσκλητήριο Έλληνες ξανά!
.
.
Υ.Γ. Συνιστώ ένθερμα στους απογοητευμένους, ιδίως της γενιάς μου, το άρθρο Το πρόβλημα και οι αυταπάτες ενός της επόμενης γενιάς. Ντένης Βιλιάρδος.
.
