Οι εκβιασμοί
Σε αυτό το πλαίσιο η πρώτη εκλογή συγκέντρωσε 160 ψήφους – ίσα-ίσα να μην χαθούν οι ελπίδες. Η δεύτερη συγκέντρωσε 168 ψήφους – ίσα-ίσα να παραμείνουν ζωντανές οι ελπίδες λόγω «ρεύματος». Είχε μεσολαβήσει «άνοιγμα» στις «ευρωπαϊκές» πολιτικές δυνάμεις.
Πάνω από όλα ο κυβερνητικός εκβιασμός των «ανεξάρτητων» ποντάρει στην προοπτική να λήξει πρόωρα η πολιτική τους καριέρα. Δεν θα είναι καθόλου εύκολο να διασωθούν, ακόμη και αν διασωθεί το κόμμα τους – αν έχουν.
Και, υπό αυτό το κλίμα, οι βουλευτές του «παρών» θα κάνουν Χριστούγεννα στις εκλογικές τους περιφέρειες. Η εκλογική πελατεία θα εξακολουθήσει να πιέζεται αφόρητα με μηνύματα που εμπεριέχουν ως αυτονόητο ότι η καταψήφιση του κυβερνητικού υποψηφίου ισοδυναμεί με συνενοχή σε εθνική καταστροφή. Ο κόσμος ήδη πιέζει έντρομος για υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Ου μην αλλά και για ανταλλάγματα …
Λογικά, η μη εκλογή του τωρινού υποψήφιου θα είναι απλώς μία έκπληξη. Ευχάριστη, τουλάχιστον ως προς το ότι υπάρχουν αντιστάσεις σε εκβιασμούς.
.
Ερωτήματα
Στο ίδιο άρθρο «Συμμόρφωση ή απελευθέρωση ;» είχα σημειώσει χαρακτηριστικά :
«Η φύση των προπαγανδιστών – Το κρίσιμο ερώτημα είναι ακριβώς αυτό : τι είδους όντα είναι αυτοί που θέλουν να κάνουν κάτι τέτοιο σε συνανθρώπους ; Και πώς θεωρούν εαυτούς Χριστιανούς ; Αγαπούν αλλήλους, ή τον πλησίον ; Διψούν για την δικαιοσύνη ; Τηρούν το «Ο συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις»;
Η «απάντησή» τους είναι υποκριτική, φαρισαϊκή. Προβάλλουν, με τα ίδια εντεταλμένα μέσα «ενημέρωσης», δημόσιες σχέσεις βιτρίνας. Δεν έχουν πρόβλημα π.χ. να βγάζουν δεκάρικους λόγους για την ημέρα κατά της παιδεραστίας, αν και συχνά παιδεραστές οι ίδιοι και οι συν αυτοίς. Γνωστά πράγματα.»
Τώρα πιά, με την επιλογή του χρόνου κορύφωσης των εκβιασμών, δεν σεβάσθηκαν ούτε τα Χριστούγεννα.
Γιατί άραγε ;
.
ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ SUCCESS STORY
Το «κυβερνητική σχήμα»
Η συγκέντρωση των πολυπόθητων 180 ψήφων θα σημάνει μία ευρύτερη συσπείρωση. Πράγματι η έκφραση «μπορούμε να διευρύνουμε το κυβερνητικό σχήμα με πρόσωπα που πιστεύουν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας» δεν είναι μόνο ενωτικό κάλεσμα. Πρόκειται για έμμεση πλην σαφή πρόσκληση στον κυβερνητικό «λουφέ», και κατ’ επέκταση της Ευρώπης. Ήδη, άλλωστε, οι ελίτ περιχαρακώνονται όλο και περισσότερο, φροντίζοντας για τα συμφέροντα της κλίκας τους και μόνον.
Ποτέ δεν ήταν καθαρό το κύκλωμα επιδοτήσεων και λοιπών κοινοτικών ενισχύσεων, αλλά στις μέρες μας είναι όλως ασύμφορο να κάνει κανείς αίτηση «με το σταυρό στο χέρι». Αυτό το κύκλωμα και πιέζει και υπόσχεται πολλά. Και τώρα πιά πλασάρει και ιδιωτικές επιχειρηματικές σχέσεις.
Οι εταίροι μας, το ζήτημα με την διαχείριση του κοινοτικού χρήματος, το ξέρουν πολύ καλά και από χρόνια. Άλλοτε προσπάθησαν να το πατάξουν, άλλοι το εκμεταλλεύτηκαν. Αλλά σήμερα προέχει – και γι’ αυτούς – η εμφάνιση ελληνικών «επιτυχιών». Δεν χρειάζεται να είναι επιτυχίες, αρκεί και μόνον να φαίνονται επιτυχίες. Η δημιουργική λογιστική και η εικονική πραγματικότητα της τηλεόρασης να είναι καλά …
.
Τα περιθώρια ανοδικής αντίδρασης
Υπάρχει πράγματι – κατά τα άλλα – και περιθώριο για κάποια πρόσκαιρη ανάκαμψη. Οι «180» θα είναι μία καλή ψυχολογική αφετηρία – έστω και ως αυταπάτη. Η κατανάλωση στα χρόνια της ύφεσης – 5 ήδη ! – έχει πιεσθεί αφόρητα. Η κάλυψη κάποιων αναγκών δεν γίνεται να αναβληθεί κι άλλο. Αυτή η λεγόμενη pend-up demand, σε συνδυασμό με κάποια στοιχειώδη μέτρα, φθάνει να «σπρώξει την κατάσταση», παρέχοντας κάποιον πολιτικό χρόνο.
Πόσον ; «Έχει ο Θεός». Πάντως πρόκειται σίγουρα για διαχείριση της κρίσης, ιδιαίτερα υπέρ «ημετέρων». Σαφώς δεν είναι υπέρβαση της κρίσης με ριζοσπαστικές λύσεις, πάνω σε εδραία διάγνωση της αιτίας.
Αν επρόκειτο να σημάνει κάτι πραγματικά σημαντικό αυτή η συσπείρωση των «180», θα είχε γίνει νωρίτερα. Αν έπρεπε να είχε γίνει, και γίνεται τώρα υπό το κράτος του κινδύνου απώλειας της εξουσίας, ακόμη χειρότερα – τουλάχιστον για τις μεσομακροπρόθεσμες προοπτικές του εγχειρήματος.
.
ΠΡΟΩΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Ο μπαμπούλας
«179» ψήφοι σημαίνει εκλογές.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σαφώς και ορμή και κάποιες ενδιαφέρουσες προτάσεις. Δεν πείθει, όμως, ότι έχει συνολική αντίληψη των πραγμάτων, ότι μπορεί να κυβερνήσει. Και το όλως τραγικό είναι ότι αυτό προβάλλει ανάγλυφα, σε σύγκριση με μία κυβέρνηση που καταφανώς δεν μπορεί να κυβερνήσει.
Καλώς ή κακώς, η λαϊκή αντίληψη «μην διώχνεις τις μύγες, θα έλθουν άλλες πεινασμένες», πείθει. Όχι στα ίσια, ψιθυριστά. Αλλά πώς να αντιμετωπισθούν οι ψίθυροι, όταν δεν υπάρχουν καν πειστικά λογικά επιχειρήματα ; Ή μήπως υπάρχουν ;
Σε αυτό το κλίμα αμφισβήτησης συντείνει και η απόφαση της αντιπολίτευσης να μην υποδείξει υποψήφιο στην προεδρική εκλογή. Ερμηνεύεται λογικά ότι έγινε για να μην δοθεί ευκαιρία υπερψήφισής του από την κυβερνητική παράταξη. Αυτή η στάση συγκινεί και συσπειρώνει μόνον «αγαναχτισμένους».
Αλλά οι «νοικοκυραίοι», που είθισται να αναδεικνύουν κυβερνήσεις, δεν συγχωρούν κάτι τέτοια. Στα πλαίσια των εκλογών θα υποδειχθεί αναγκαστικά υποψήφιος. Και στην ερώτηση «γιατί δεν τον προτείνατε νωρίτερα ;» δεν υπάρχει απάντηση πειστική.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο «σάκκος του μποξ». Αντίπαλος της κυβέρνησης – και του συστήματος που την στηρίζει – είναι η πραγματικότητα. Ωμή και αμείλικτη.
.
Η υποβόσκουσα αντιπαλότητα
Πάντα κατά την γνώμη μου – ο βασικός αστάθμητος παράγοντας είναι κυρίως η εκλογική αντιπαράθεση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ. Η μορφή και η έντασή της. Και οι κυβερνητικοί εταίροι, αυτή την στιγμή, βλέπουν μέχρι το «180». Δεν έχουν την ικανότητα να δουν «πέρα από την μύτη τους». Αν την είχαν, τότε θα είχε νόημα να αναρωτηθούμε αν θέλουν να δουν το επόμενο βήμα.
Η αντιπαράθεση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ είναι λογικό να πρωταγωνιστήσει είτε εν όψει διαφαινόμενης ήττας του ΣΥΡΙΖΑ είτε εν όψει διαφαινόμενης νίκης του. Ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ θα έχει ανάγκη διαφοροποίησης, ώστε να μην εκλείψει τελείως από τον εκλογικό χάρτη. Επί πλέον, οι διάφοροι υποψήφιοι των δύο κομμάτων θα πρέπει να βρουν τρόπο να μαζέψουν σταυρούς. Ατυχώς η απόλυτη προτεραιότητα όλων αυτών είναι η «καρέκλα».
Ένα κεντρικό moratorium δεν είναι καθόλου εύκολο να εφαρμοσθεί μέχρι τέλους. Ιδιαίτερα αν το χειρισθεί έξυπνα η άλλη πλευρά.
.
Συμπέρασμα
Συνεπώς η προοπτική πρόωρων εκλογών έχει πράγματι μπόλικο ρίσκο, ιδίως για το κυβερνητικό δίδυμο, και σαφώς χαμηλές προσδοκίες. Και σίγουρα, υπό αυτές τις συνθήκες, θα πρόκειται για μία ακόμη κοκορομαχία. Τόσο μακριά από την πραγματικότητα και τις ανάγκες του τόπου.
