Οι θανατηφόρες συμπληγάδες – The Analyst

Οι θανατηφόρες συμπληγάδες

Email this page.

ΗΠΑ-το-τέλος-του-δολαρίου

Όπως οι Η.Π.Α. ερευνούν την εγκατάλειψη του προνομίου του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος, έτσι και οι χώρες της Ευρωζώνης θα μελετήσουν την από κοινού εγκατάλειψη του προνομίου του Ευρώ – με ευθύνη της αδιόρθωτης Γερμανίας  

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

.

«Θα χρειασθεί η διάσωση των Η.Π.Α. αλήθεια; Θα δραστηριοποιηθεί το ΔΝΤ προς αυτήν την κατεύθυνση; Μπορεί να το κάνει και κάτω από ποιους όρους; Πόσο θα πρέπει να μειωθεί το αμερικανικό χρέος – ποιο θα είναι δηλαδή το ύψος της διαγραφής (haircut) που θα απαιτηθεί, για να γίνει βιώσιμο;

Ποια θα είναι τελικά τα αποτελέσματα ενός τέτοιου ενδεχομένου για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα; «Πρέπει να σκεφτόμαστε το αδιανόητο», είναι το πρώτο δίδαγμα του «ευρωπαϊκού έπους» – ενώ το δεύτερο είναι αναμφίβολα η ταχύτητα, με την οποία ο «εφησυχασμός» μπορεί να μετατραπεί σε κρίση” (BIS, R. Jenkins, με μικρές παρεμβάσεις).

.

Ανάλυση

Ένα από τα κύρια «αξιώματα», όσον αφορά την διεθνή οικονομία τις τελευταίες δεκαετίες, είναι η θέση του δολαρίου, ως το σημαντικότερο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα του πλανήτη – κάτι που αποτελεί ταυτόχρονα μία βασική αρχή της αμερικανικής οικονομικής πολιτικής. Άλλωστε, ποιά χώρα δεν θα ήθελε να είναι το εθνικό της νόμισμα, αυτό που επιθυμούν να διατηρούν στα συναλλαγματικά τους αποθέματα οι ξένες τράπεζες, καθώς επίσης τα ξένα κράτη;

Σύμφωνα όμως με μία καινούργια μελέτη (K. Austin), αυτό που κάποτε αποτελούσε προνόμιο για τις Η.Π.Α., έχει μετατραπεί στο αντίθετο του – αφού καταστρέφει τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, διογκώνει τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, αυξάνει τα εμπορικά ελλείμματα και προκαλεί χρηματοπιστωτικές φούσκες. Για να εξυγιανθεί λοιπόν η αμερικανική οικονομία, η κυβέρνηση θα πρέπει να «καταγγείλει» τη δέσμευση της, όσον αφορά τη διατήρηση του καθεστώτος του αποθεματικού νομίσματος για το δολάριο – να πάψει δηλαδή το δολάριο να έχει τη συγκεκριμένη λειτουργία.

Η αιτία, η οποία δημιουργεί τα προβλήματα, είναι το γεγονός ότι πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων η Κίνα, η Νότια Κορέα και η Σιγκαπούρη, υποτιμούν την αξία των νομισμάτων τους σε σχέση με το δολάριο – με στόχο την αύξηση των εξαγωγών τους προς τις Η.Π.Α., καθώς επίσης τη μείωση των εισαγωγών τους από αυτήν. Η υποτίμηση επιτυγχάνεται με την αγορά μεγάλων ποσοτήτων δολαρίων, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η αξία του, συγκριτικά με τα δικά τους νομίσματα – γεγονός που κάνει τα εξαγώγιμα εμπορεύματα τους φθηνότερα, ενώ τα αντίστοιχα αμερικανικά ακριβότερα.

Στα πλαίσια αυτά, το εμπορικό έλλειμμα των Η.Π.Α. το 2013 ήταν της τάξης των 475 δις $ – μόνο με την Κίνα δε η υπερδύναμη είχε έλλειμμα 318 δις $. Η μελέτη βέβαια δεν αναφέρει πως οι Η.Π.Α. δεν είναι «θύμα» της συγκεκριμένης διαδικασίας – αφού αποτελεί επιθυμία τους η διατήρηση του δολαρίου, ως παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος.

Εάν μία χώρα δε επιθυμεί να αυξήσει τις εξαγωγές της, χρησιμοποιώντας την ίδια μέθοδο (υποτίμηση του νομίσματος της), η κεντρική της τράπεζα μπορεί να αγοράσει τα νομίσματα άλλων χωρών, οι οποίες διαθέτουν επίσης παγκόσμια αποθεματικά (όπως, για παράδειγμα, ευρώ ή γεν).

Φυσικά υπάρχει το πρόβλημα της μειωμένης εμπιστοσύνης απέναντι σε αυτά τα νομίσματα –  απέναντι στο γεν λόγω της υπερχρεωμένης Ιαπωνίας, ενώ απέναντι στο ευρώ λόγω της πιθανολογούμενης κατάρρευσης του. Πόσο μάλλον όταν στα ήδη τεράστια προβλήματα της Ευρωζώνης, έχουν προστεθεί τα αποσχιστικά κινήματα (χάρτης) – λόγω του δημοψηφίσματος στη Σκωτία.

 .

Οι περιοχές στις οποίες έχουν αναπτυχθεί αποσχιστικά κινήματα.

Οι περιοχές στις οποίες έχουν αναπτυχθεί αποσχιστικά κινήματα.

 .

Η κατακόρυφη σημερινή αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της Ισπανίας (ομόλογα), λόγω του φόβου απόσχισης της Καταλονίας και όχι μόνο (άρθρο), τεκμηριώνει τα συμπεράσματα μας, με το χειρότερο δυνατό τρόπο.

.

Η τεκμηρίωση της μελέτης

Περαιτέρω, για να υποστηρίξουν τη διαδικασία υποτίμησης των νομισμάτων τους χώρες όπως η Κίνα, μειώνουν την εσωτερική τους κατανάλωση, αυξάνοντας παράλληλα τις εθνικές αποταμιεύσεις τους.

Επειδή τώρα οι παγκόσμιοι λογαριασμοί πρέπει να ισορροπούν, όταν οι χώρες που συσσωρεύουν συνάλλαγμα (Κίνα κλπ.) αποταμιεύουν περισσότερο και καταναλώνουν λιγότερο από όσο παράγουν, τότε οι χώρες που «εκδίδουν» συνάλλαγμα, όπως οι Η.Π.Α., θα πρέπει να αποταμιεύουν λιγότερο, καθώς επίσης να καταναλώνουν περισσότερα αγαθά, από όσα παράγουν – με αποτέλεσμα να δημιουργούνται εμπορικά πλεονάσματα στις πρώτες και ελλείμματα στις δεύτερες.

Αυτό σημαίνει με τη σειρά του πως οι Η.Π.Α. δεν καθορίζουν μόνες τους τα ποσοστά των αποταμιεύσεων και της κατανάλωσης. Για να γίνει περισσότερο κατανοητό το θέμα, θα πρέπει να φαντασθεί κανείς μία ανοιχτή, παγκόσμια οικονομία, η οποία έχει στη διάθεση της ένα τεράστιο συνολικά ποσόν εισοδήματος που πρέπει υποχρεωτικά να καταναλωθεί, να επενδυθεί ή να αποταμιευθεί στο σύνολο του. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, οι εκάστοτε χώρες πρέπει να προσαρμοσθούν μεταξύ τους, η μία απέναντι στην άλλη.

Εάν τώρα οι πλεονασματικές χώρες περιορίζουν την κατανάλωση τους, χρησιμοποιώντας τις υπερβολικά μεγάλες, πλεονάζουσες αποταμιεύσεις τους για να αγοράζουν δολάρια, οι ελλειμματικές χώρες (πάντοτε όσον αφορά το εμπορικό ισοζύγιο), υποχρεώνονται νομοτελειακά να απορροφούν αυτές τις πλεονάζουσες αποταμιεύσεις, χρηματοδοτώντας την υπερβολική κατανάλωση ή τις υπερβολικές επενδύσεις τους.

.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, μία σχετικά ανάλογη διαδικασία διαπιστώνεται και εντός της ζώνης του ευρώ – όπου τη θέση της Κίνας διεθνώς έχει η Γερμανία στην Ευρωζώνη (λιγότερο η Ολλανδία και μερικές άλλες πλεονασματικές χώρες), ενώ τη θέση των Η.Π.Α., κυρίως ο ευρωπαϊκός Νότος.

Όπως κατηγορείται δε η υπερδύναμη σε παγκόσμιο επίπεδο, για το γεγονός ότι, καταναλώνει με δανεικά χρήματα περισσότερα από όσα παράγει (παρά το ότι υποχρεώνεται από τις συνθήκες να το κάνει, όπως αναλύθηκε παραπάνω), έτσι κατηγορείται άδικα και ο ευρωπαϊκός Νότος, κυρίως δε η Ελλάδα – οι Πολίτες της οποίας αποδέχονται δυστυχώς τις κατηγορίες, επειδή δεν γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει, από οικονομικής πλευράς.

Ειδικά όσον αφορά τη Γερμανία, η δυνατότητα της να κρατάει σχετικά χαμηλό το ευρώ, οφείλεται στην αδυναμία των υπολοίπων χωρών – τα καταφέρνει δηλαδή έμμεσα, επειδή εκμεταλλεύεται σε νομισματικό επίπεδο τα ελλείμματα των υπολοίπων.

Προφανώς το κάνει για να διατηρεί υψηλή την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων της, η οποία βασίζεται κυρίως στη μη ανατίμηση του «δικού της» ευρώ. Παράλληλα βέβαια συμπεριφέρεται όπως η Κίνα – μειώνει την εσωτερική της κατανάλωση μέσω των χαμηλών μισθών κλπ., αυξάνοντας ταυτόχρονα τις εθνικές της αποταμιεύσεις.   

.

To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)

Γίνε Μέλος
Αγοράζοντας μια συνδρομή, στηρίζεται τη προσπάθειά μας και γίνεστε ενεργό μέλος της ομάδας μας (κίνημα). Θα λάβετε και τα δύο παρακάτω πλεονεκτήματα:

1. Θα μπορείτε να μελετάτε τα άρθρα/αναλύσεις χωρίς να βλέπετε διαφημίσεις (χωρίς περισπασμούς δηλαδή).

2. Θα μπορείτε να τα εκτυπώνετε ή/και να τα αποθηκεύετε σε μορφή PDF (για να τα έχετε πάντα δικά σας).

Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×