Συμπέρασμα
Μετά την επίθεση των BRICS εναντίον του δολαρίου, καθώς επίσης των οργανισμών που το συντηρούν (άρθρο), η επονομαζόμενη «αποδολαριοποίηση» του πλανήτη βρίσκει υποστηρικτές και στο εσωτερικό της υπερδύναμης – με την παραπάνω μελέτη, η οποία χαρακτηρίζεται από πολλές αλήθειες.
Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει ακόμη μία φορά το ότι, πραγματικά βιώνουμε το τέλος μίας εποχής (ανάλυση) – η οποία ευχόμαστε και ελπίζουμε να μην συνοδευτεί από έναν καταστροφικό πόλεμο. Πόσο μάλλον όταν τυχόν εγκατάλειψη του ρόλου του δολαρίου, ως παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος, θα εντείνει σε μεγάλο βαθμό το συναλλαγματικό πόλεμο που βιώνουμε ήδη (ανάλυση) – ο οποίος είναι συνήθως προάγγελος παγκοσμίου πολέμου.
Βέβαια, η αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της υπερδύναμης (αποδόσεις ομολόγων), δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση περιορισμένη, όπως ισχυρίζεται η μελέτη – επίσης ο πληθωρισμός, ο οποίος θα εκτοξευόταν σίγουρα στα ύψη. Όσον αφορά δε τα οφέλη της εγκατάλειψης του προνομίου (θέσεις εργασίας, αναβίωση του παραγωγικού ιστού κλπ.), είναι σωστά μεν, αλλά θα διαρκούσαν ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα – κατά τη διάρκεια του οποίου το ήδη τεράστιο δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. θα έφτανε σε επίπεδα χρεοκοπίας.
Με δεδομένο δε το ότι, τυχόν απώλεια του προνομίου του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος, θα έκανε την υπερδύναμη «θνητή» στην πτώχευση (από αθάνατη σήμερα, λόγω του ότι όλες οι οφειλές της είναι σε δολάρια, οπότε μπορεί νομοτελειακά να τις πληρώνει, απλά και μόνο τυπώνοντας νέα δολάρια), η εκτόξευση του χρέους, το οποίο δεν είναι εσωτερικό σε μεγάλο βαθμό (γράφημα), θα την οδηγούσε ακαριαία στη χρεοκοπία.
.
Η κατανομή του αμερικανικού χρέους ανά χώρα του εξωτερικού.
.
Πόσο μάλλον όταν έχει ήδη ξεπεράσει το 100% του ΑΕΠ (θα υπερβεί ενδεχομένως τα 18 τρις $ στα τέλη του έτους), με την κεντρική της τράπεζα να έχει αυξήσει σε επίπεδα ρεκόρ την ποσότητα χρήματος.
Εν τούτοις, πράγματι οι Η.Π.Α. δεν μπορούν πλέον να αντέξουν το κόστος της διατήρησης ενός παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος – όπως δεν μπορούν επίσης να αντέξουν τη διατήρηση της ηγεμονικής θέσης τους στον πλανήτη, τόσο σε χρηματοπιστωτικό, όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο.
Είναι λοιπόν καλύτερα να προλάβουν τις εξελίξεις, έτσι ώστε να υποχωρήσουν με ελεγχόμενο τρόπο από τον πρωταγωνιστικό ρόλο τους – αφού το τίμημα μίας ανεξέλεγκτης «υποχώρησης» θα ήταν δυσανάλογα υψηλότερο τόσο για την ίδια την υπερδύναμη, όσο και για ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο.
.
Επίλογος
Όπως αναφέραμε ήδη, ότι ισχύει για τις Η.Π.Α. διεθνώς, ισχύει και εντός της Ευρωζώνης – με έναν πιο έμμεσο τρόπο φυσικά, καθώς επίσης με διαφορετικά μεγέθη. Τόσο τα πλεονεκτήματα όμως του δολαρίου, όσο και τα μειονεκτήματα του, είναι σχεδόν τα ίδια για τις χώρες της Ευρωζώνης – αφού υπάρχουν αντίστοιχα ελλείμματα στις περισσότερες, με κύριο πλεονασματικό κράτος τη Γερμανία. Πόσο μάλλον όταν τα νομίσματα των ελλειμματικών χωρών είναι (μεταφορικά) συνδεδεμένα με το γερμανικό ευρώ – οπότε «άγονται και φέρονται» από αυτό.
Επομένως, όπως οι Η.Π.Α. ερευνούν πλέον την εγκατάλειψη του προνομίου του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος, έτσι και η πλειοψηφία των χωρών της Ευρωζώνης θα αρχίσει να ερευνάει την (ελπίζουμε από κοινού) εγκατάλειψη του προνομίου του Ευρώ – με ευθύνη αποκλειστικά και μόνο της αμετανόητης, αδιόρθωτης Γερμανίας, η οποία επιμένει να αναπτύσσεται, απορροφώντας το αίμα των εταίρων της.
Σε τελική ανάλυση βέβαια, η Γερμανία θα πληρώσει το λογαριασμό, όταν έλθει η ώρα της κρίσης, επειδή δεν θα μπορέσουν να εξοφλήσουν τα χρέη απέναντι της οι «εταίροι» της – όπως θα συμβεί πιθανότατα και με τους πλεονασματικούς δανειστές των Η.Π.Α., όταν αποφασίσουν να εγκαταλείψουν το, αμφιλεγόμενο πλέον, προνόμιο του δολαρίου.
.
.
