Ουτοπικές προσδοκίες (β) – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Ουτοπικές προσδοκίες (β)

Συνεχίζοντας την ανάλυση μας, στο επόμενο γράφημα φαίνεται η διαφορά μεταξύ του ονομαστικού επιτοκίου του δανεισμού των δύο χωρών, καθώς επίσης της ονομαστικής (μαζί με τον πληθωρισμό) ανάπτυξης τους – με κριτήριο ουσιαστικά τον μαθηματικό τύπο

Πρωτογενές πλεόνασμα > = (πραγματικό επιτόκιο – ρυθμό ανάπτυξης) Χ Δημόσιο χρέος

Οι αξίες στο γράφημα (μπλε η Βρετανία, κόκκινο η Ισπανία) είναι ονομαστικές, έτσι ώστε να είναι συγκρίσιμες μεταξύ τους – επειδή τα επιτόκια δανεισμού είναι πάντοτε ονομαστικά (για να βρούμε τα πραγματικά πρέπει να αφαιρέσουμε τον πληθωρισμό ή να προσθέσουμε τον αποπληθωρισμό).

 .

Η διαφορά μεταξύ του ονομαστικού επιτοκίου του δανεισμού των δύο χωρών, καθώς επίσης της ονομαστικής ανάπτυξης τους.

Η διαφορά μεταξύ του ονομαστικού επιτοκίου του δανεισμού των δύο χωρών, καθώς επίσης της ονομαστικής ανάπτυξης τους.

 .

Από το γράφημα φαίνεται καθαρά το τεράστιο μέγεθος του πρωτογενούς πλεονάσματος που θα έπρεπε να επιτυγχάνει η Ισπανία κάθε χρόνο, αποκλειστικά και μόνο από τη διαφορά των επιτοκίων, καθώς επίσης του ρυθμού ανάπτυξης – έτσι ώστε να διατηρεί σταθερό το χρέος της (να μην αυξάνεται).

Αντίθετα, με βάση τα παραπάνω, υποθέτοντας βέβαια σταθερά τα υπόλοιπα μεγέθη, η Μ. Βρετανία θα μπορούσε να καταγράψει ακόμη και ελλείμματα, για να επιτύχει τον ίδιο στόχο – τη σταθεροποίηση δηλαδή του δημοσίου χρέους της.

Για παράδειγμα, η Ισπανία το 2013 θα έπρεπε να έχει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από το 4% του ΑΕΠ της για να μην αυξηθεί το χρέος της – ενώ η Μ. Βρετανία, το ίδιο έτος, έλλειμμα της τάξης του -2%, για να επιτύχει τον ίδιο στόχο.

.

Η πραγματικότητα

Στην πραγματικότητα βέβαια δεν κατάφερε ούτε η Μ. Βρετανία να διατηρήσει σταθερό το χρέος της – επειδή το πρωτογενές έλλειμμα της θα διαμορφωθεί στο -3,5% σύμφωνα με την εκτίμηση του ΔΝΤ.

Με δεδομένο λοιπόν το ότι, η ονομαστική ανάπτυξη της είναι υψηλότερη μόλις κατά 2% από το ονομαστικό επιτόκιο δανεισμού της (στήλη 2014 στο προηγούμενο γράφημα), θα πρέπει η Βρετανία να καλύψει τη διαφορά (-1,5% λόγω του πρωτογενούς ελλείμματος -3,5%) με τη μείωση των δαπανών του προϋπολογισμού της (ή με την αύξηση των εσόδων), για να διατηρήσει σταθερό το δημόσιο χρέος της (-2%+3,5% = 1,5%). 

Η πραγματικότητα τώρα της Ισπανίας είναι δυσμενέστερη – παρά το ότι το πρωτογενές της έλλειμμα υπολογίζεται στο -2,8% (μικρότερο από αυτό της Μ. Βρετανίας, λόγω του μεγαλύτερου περιορισμού των δαπανών της).

Η αιτία είναι το ότι, το ονομαστικό της επιτόκιο είναι υψηλότερο από το ρυθμό ανάπτυξης της κατά περίπου 1,8% – οπότε θα έπρεπε να εξοικονομήσει επί πλέον 4,6% από τον προϋπολογισμό της, για να διατηρηθεί σταθερό το χρέος της (1,8%+2,8% = 4,6%), έναντι μόλις 1,5% της Βρετανίας.

.

Η Ελλάδα

Τα αντίστοιχα μεγέθη, εάν συγκρίνει κανείς την Ελλάδα με τη Μ. Βρετανία είναι τουλάχιστον τρομακτικά – αφού η πατρίδα μας είναι βυθισμένη στον αποπληθωρισμό, ενώ τα επιτόκια δανεισμού της είναι κατά πολύ υψηλότερα της Ισπανίας. «Φως στο σκοτάδι» θα μπορούσε να είναι ίσως το πρωτογενές πλεόνασμα, έναντι πρωτογενούς ελλείμματος των υπολοίπων – το οποίο όμως δεν είναι τόσο βέβαιο και σε καμία περίπτωση τόσο υψηλό, όσο ισχυρίζεται η κυβέρνηση της.

Όσο αισιόδοξος λοιπόν και αν είναι κανείς, σχετικά με την πορεία του ελληνικού χρέους, δεν μπορεί να έχει ουτοπικές προσδοκίες – όπως, για παράδειγμα, ρυθμό ανάπτυξης που θα υπερβαίνει το πραγματικό επιτόκιο τυχόν  δανεισμού της από τις αγορές (πάνω από 5% δηλαδή, εάν υποθέσουμε ότι ξεφύγαμε από τον αποπληθωρισμό), ή διεύρυνση της θετικής διαφοράς εσόδων-δαπανών, σε περιβάλλον ανεργίας ύψους 27,2%, χρεοκοπιών, «αποψίλωσης» της παραγωγικής βάσης, εμπορικών ελλειμμάτων, περιορισμού των τραπεζικών δανείων κοκ.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως η Ελλάδα δεν αντιμετώπισε το 2009 μία κρίση φερεγγυότητας, αλλά μία κρίση ρευστότητας. Η εξαιρετικά ουσιώδης διαφορά μεταξύ των δύο αυτών κρίσεων είναι η εξής:

.

(α) Στην κρίση  φερεγγυότητας τα περιουσιακά στοιχεία μίας χώρας (μίας επιχείρησης ή ενός ατόμου) δεν φτάνουν για να καλύψουν τις υποχρεώσεις της, οπότε είναι προτιμότερο να χρεοκοπήσει.

(β)  Στην κρίση ρευστότητας, τα περιουσιακά στοιχεία μίας χώρας υπερβαίνουν τα χρέη της – είτε όμως δεν μπορούν να πουληθούν, επειδή δεν υφίσταται ανάλογη ζήτηση, είτε οι τιμές πώλησης τους είναι ασύμφορες.

.

Σήμερα όμως η Ελλάδα έχει βυθιστεί σε μία κρίση φερεγγυότητας, τόσο ό δημόσιος τομέας της, όσο και ο υγιέστατος το 2009 ιδιωτικός – την οποία προκάλεσε η εγκληματική πολιτική που εφαρμόσθηκε στη χώρα (άρθρο). Από την παγίδα αυτή δεν υπάρχει πλέον καμία άλλη διέξοδος, εκτός από τη διαγραφή μεγάλου μέρους των χρεών – σε συνδυασμό με γενναιόδωρα αναπτυξιακά μέτρα, καθώς επίσης με αυξημένες δημόσιες επενδύσεις, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ανάπτυξη.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.