.
Δεν μπορεί να υπάρχουν ευρωπαϊκές αξίες, χωρίς Ευρωπαίους – ενώ οι πολυπολιτισμικές, οπότε εύκολα ελεγχόμενες από τις ελίτ κοινωνίες, ασφαλώς δεν εξυπηρετούν τους εγχώριους εργαζομένους και δεν προάγουν τη δημοκρατία.
.
Εισήγηση
Κατ’ αρχήν η ΕΕ νομοθετεί μεν πολύ, αλλά παράγει λίγο – δηλαδή η πράξη διαφέρει πολύ από τη θεωρία. Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που η Ευρώπη έχει μείνει πίσω – σε σχέση με την ανάπτυξη και την παραγωγικότητα της οικονομίας της, από τότε που δημιουργήθηκε.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τη μεταναστευτική της πολιτική – ειδικότερα με αυτήν των απελάσεων, όπου στην ουσία όποιος εισέρχεται παράνομα, μένει.
Το γεγονός αυτό είναι πολύ προβληματικό, ιδίως μετά την εφαρμογή του Δουβλίνου 2 που θα σημαίνει την επιστροφή στις χώρες υποδοχής – όπου η χώρα μας είναι μία από τις σημαντικές πύλες εισόδου, ενώ δεν έχει γίνει αποδεκτό από κάποια κράτη, όπως από την Πολωνία, τη Δανία και την Ουγγαρία.
Όσον αφορά δε το άνοιγμα των συνόρων, είτε με την ανοχή στη λειτουργία των ΜΚΟ, είτε με την προστασία από το θεσμικό πλαίσιο και από τα δικαστήρια, αυξάνει τις εισροές κατατρεγμένων από ολόκληρο τον κόσμο – με τη βοήθεια προφανώς των διακινητών που το εκμεταλλεύονται.
Η κατάσταση αυτή θα εντείνεται μέσω της άδειας εργασίας που, ακόμη και όταν παρέχεται νόμιμα, αφορά συνήθως επαγγέλματα χαμηλής προστιθέμενης αξίας, χειρωνακτικά – με αποτέλεσμα να μειώνεται η παραγωγικότητα της εργασίας, αποτελώντας ανάσχεση στην τεχνολογική εξέλιξη.
Είναι γνωστό πάντως από την οικονομία πως όταν οι εργοδότες έχουν στη διάθεση τους φθηνό εργατικό δυναμικό, δεν επενδύουν στη βελτίωση της παραγωγικότητας – με δυσμενή αποτελέσματα για τους μισθούς των εγχωρίων εργαζομένων.
Πέρυσι τώρα, στις 6 Μαΐου του 2025, μας είχε γίνει ενημέρωση από τον προκάτοχο του υπουργού, από τον κ. Βορίδη, σχετικά με το νέο κανονισμό της ΕΕ για τις απελάσεις – για τις επιστροφές δηλαδή υπηκόων τρίτων χωρών.
Ο κανονισμός όμως δεν έχει ακόμη ψηφισθεί – ενώ αυτό που συνέβη είναι η έγκριση του ως νομοσχέδιο, αλλά πρέπει να γίνουν μερικές διεργασίες μεταξύ του Συμβουλίου, των χωρών και του Ευρωκοινοβουλίου, έως την ψήφιση του.
Ο διεθνής συστημικός τύπος πάντως, όπως το Euronews, το χαρακτηρίζει ως αμφιλεγόμενο – οπότε θα υπάρξουν μάλλον αντιδράσεις που θα οργανωθούν και θα το παραλύσουν.
Κέντρα βέβαια εκτός της ΕΕ, είχε ανακοινώσει η Μ. Βρετανία στη Ρουάντα – κάτι που δεν δρομολογήθηκε τελικά, λόγω των δικαστών που δεν τη θεώρησαν ασφαλή, μετά από ένα χρόνο σχεδιασμού (2023,2024).
Επίσης η Ιταλία της Μελόνι στην Αλβανία που δεν χρησιμοποιούνται τελικά, λόγω των δικαστικών αρχών – ενώ κόστισαν μεγάλα ποσά και δικαίως κατηγορήθηκε για σπατάλη.
Όπως έχει γραφτεί, τα κέντρα κράτησης μεταναστών, έγιναν πόλεις φαντάσματα και καταφύγια για αδέσποτα – ενώ οι Ιταλοί αστυνομικοί σε αυτά τα κέντρα περνούν την ημέρα τους χαλαρώνοντας στο 5άστερο Rafaelo Resort, κάνοντας ηλιοθεραπεία και τρώγοντας θαλασσινά, όταν ο μισθός τους φτάνει ακόμη και τα 6.000 €.
Η λύση εδώ είναι να ενταχθεί η επιστροφή τους, στο πλαίσιο των συνολικών εμπορικών και χρηματοδοτικών σχέσεων με τις χώρες προέλευσης τους – με αυτές τουλάχιστον, οι οποίες έχουν μια κάποια νόμιμη κυβέρνηση που είναι αποδεκτή διεθνώς.
Η μόνη πάντως χώρα που εμφανίστηκε τελευταία να ζητά πίσω τους πρόσφυγες ή μετανάστες της στην ΕΕ, είναι η Ουκρανία – επειδή θέλει να τους στείλει στο μέτωπο με τη Ρωσία.
Σε ορισμένα τώρα μέρη της οδηγίας που είναι μεγάλη και δεν μπορεί να αναλυθεί σε μία τέτοια συνεδρίαση, προβλέπεται όπως είπαμε η δημιουργία κέντρων επιστροφής σε τρίτες χώρες – όχι όμως για ασυνόδευτους ανηλίκους, όπως ισχυρίζονται ότι είναι πολλοί ενήλικοι, ούτε για οικογένειες με ανηλίκους, στο άρθρο 17. Μπορείτε να μας εξηγήσετε το λόγο;
Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει σημαντική χρηματοδότηση από τον προϋπολογισμό της ΕΕ – ενώ, όπως βλέπουμε στις δημοσιονομικές συνέπειες του νομοσχεδίου, προβλέπονται μόλις 205 εκ. για την περίοδο 2025-2027.
Πρόκειται ασφαλώς για ένα αστείο ποσόν που δεν πρόκειται να φτάσει – απλά θα ωφεληθούν ως συνήθως, οι κατασκευαστικές εταιρίες τύπου ΤΕΡΝΑ.
Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να καθορισθεί επακριβώς πού θα γίνουν αυτά τα κέντρα και να δεσμευθούν συγκεκριμένα ποσά – διαφορετικά θα πρόκειται για ένα κενό γράμμα νόμου που απλά θα προκαλέσει αιτία για διαμαρτυρία από τις ΜΚΟ.
Ενημερωτικά, μόνο για το ICE στις ΗΠΑ, υπήρξε αύξηση του προϋπολογισμού για τη φύλαξη των συνόρων και το μεταναστευτικό, ύψους 75 δις $ για τέσσερα χρόνια – ενώ τα ποσά για το μεταναστευτικό της ΕΕ είναι της τάξης μόλις των 2 δις € ετησίως.
Συνεχίζοντας σε ένα δεύτερο μέρος της οδηγίας, τα κράτη μέλη που εκδίδουν μία απόφαση επιστροφής, θα είναι υπεύθυνα για την επιβολή της – ενώ πρέπει να χρησιμοποιούν κάθε κατάλληλο μέσο για τη διασφάλιση της αποτελεσματικής επιστροφής.
Αυτή η απόφαση όμως, μπορεί να μη γίνει αποδεκτή από ένα άλλο κράτος μέλος – αλλά μπορεί να επιβληθεί μέσω της Ευρωπαϊκής Εντολής Επιστροφής.
Εν τούτοις, η απέλαση εξαρτάται τελικά και από τη χρηματοδότηση – αλλά πλέον σε εθνικό επίπεδο.
Με απλά λόγια εδώ, η χώρα μας που δέχεται την πλειοψηφία, είτε θα εγκρίνει άσυλο, είτε θα το απορρίπτει – οπότε θα πρέπει να πληρώσει για τη διατροφή, όπου που ήδη συνεισφέρει πολλά, και για την απέλαση.
Το θεωρεί λογικό, ειδικά για μία υπερχρεωμένη χώρα, με χρεοκοπημένους Πολίτες ο κ. υπουργός;
Σε ένα τρίτο μέρος τώρα, αναφέρεται πως οι υπήκοοι τρίτων χωρών θα πρέπει να συνεργάζονται με τις αρχές, σε όλα τα στάδια της διαδικασίας επιστροφής – διαφορετικά θα τους επιβάλλονται διάφορα μέτρα, όπως η διακοπή επιδομάτων.
Με δεδομένο όμως το ότι, αναφερόμαστε σε ανθρώπους που έχουν παρανομήσει κατά την είσοδο τους, ενδεχομένως επίσης μετά, όπως στο παράδειγμα της 16χρονης στη Λιοσίων, τι ηθικές αναστολές έχει ένα τέτοιο άτομο για να συνεργαστεί;
Προβλέπεται δε κράτηση, εάν υπάρχει κίνδυνος διαφυγής ή αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια – με διακριτική ευχέρεια του κράτους και των δικαστών στην επιβολή της.
Δεν θα πρέπει αλήθεια να επιβάλλεται, καθώς επίσης να υπάρχει μηχανισμός σύλληψης; Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει κόστος και μπορεί να το επωμισθεί μόνη της η Ελλάδα, ως βασική πύλη εισόδου; Πού είναι εδώ η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη;
Συμπερασματικά είναι μεν μια εξέλιξη προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν είναι επαρκής – αφού πρέπει να συνοδευτεί από την απαραίτητη χρηματοδότηση για τα κέντρα σε τρίτες χώρες, για τις συμφωνίες με αυτά και για την επαναπροώθηση μέσω της ΕΕ, καθώς επίσης από την παροχή ευχέρειας και χρηματοδότησης των κρατών να την εφαρμόσουν.
Αυτό που χρειάζεται επίσης, είναι η θωράκιση των συνόρων και η θέσπιση ορίων – δηλαδή, πόσους μετανάστες μπορεί να δεχθεί η ΕΕ, όταν ήδη έχει αλλάξει η κοινωνική της δομή σε πολλές χώρες.
Είναι εύλογο άλλωστε το ότι, δεν μπορεί να υπάρχουν ευρωπαϊκές αξίες, χωρίς Ευρωπαίους – ενώ οι πολυπολιτισμικές, οπότε εύκολα ελεγχόμενες από τις ελίτ κοινωνίες, ασφαλώς δεν εξυπηρετούν τους εγχώριους εργαζομένους και δεν προάγουν τη δημοκρατία.
