Ο βρώμικος πόλεμος – The Analyst

Ο βρώμικος πόλεμος

Email this page.

Ιράκ

Το σημερινό Ιράκ, στο οποίο έχουν ξεσπάσει ξανά αιματηρές μάχες, είναι το δημιούργημα της πενηντάχρονης σταυροφορίας της λέσχης του Διαβόλου και της σχολής του Σικάγο – με στόχο τη λεηλασία και την ιδιωτικοποίηση ολόκληρου του πλανήτη

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

.

«Είχαν περάσει μόλις πέντε μήνες από τη πτώση της Βαγδάτης και το Ιράκ βρισκόταν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης – η ανεργία είχε εκτοξευθεί στο 67%, ο υποσιτισμός θέριζε, ενώ το μοναδικό πράγμα που απέτρεπε έναν μαζικό λιμό, ήταν τα κρατικά επιδοτούμενα τρόφιμα και άλλα βασικά είδη, στο πλαίσιο του προγράμματος «Πετρέλαιο για τρόφιμα» του ΟΗΕ.

Ο υπεύθυνος των Η.Π.Α., σε συνέδριο που διεξήχθη στην «πράσινη ζώνη» της χώρας, είπε στους ιρακινούς που συμμετείχαν: Σταματήστε αμέσως τις κοινωνικές παροχές που στρεβλώνουν την αγορά. Αναπτύξτε τον ιδιωτικό τομέα, αρχίζοντας από την κατάργηση των επιδοτήσεων. Προωθείστε τις ιδιωτικοποιήσεις«.

.

Άρθρο

Όταν ο «έπαρχος» των Η.Π.Α. στο κατεχόμενο Ιράκ (Bremer) άρχισε να εκδίδει νομοθετικά διατάγματα, ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας και μεγάλος επικριτής της (Stieglitz), προειδοποίησε ότι, στο Ιράκ θα εφαρμοζόταν «μία ακόμη πιο ριζοσπαστική μορφή της θεραπείας-σοκ, από εκείνην που προωθήθηκε στον πρώην σοβιετικό κόσμο«.

Ο οικονομολόγος είχε απόλυτο δίκιο, με την έννοια πως αυτή τη φορά οι αμερικανικές εταιρείες είχαν σκοπό να εισπράξουν όσο περισσότερα εύκολα χρήματα μπορούσαν, από τη λεηλασία του Ιράκ – το οποίο κατακτήθηκε βέβαια με τα χρήματα των φορολογουμένων αμερικανών που αδυνατούν να καταλάβουν ότι, είναι το αντικείμενο στυγνής εκμετάλλευσης των κυβερνήσεων τους, των εξαγορασμένων υπηρετών δηλαδή της ελίτ της χώρας τους

Τίποτα λοιπόν δεν θα εμπόδιζε τις πιο επώδυνες για τον ιρακινό πληθυσμό «οικονομικές αλλαγές» επειδή, σε αντίθεση με ότι συνέβη στην πρώην Σοβιετική Ένωση, στη Λατινική Αμερική ή στην Αφρική (στην Ελλάδα πρόσφατα), ο «κοινωνικός μετασχηματισμός» δεν θα ήταν το αποτέλεσμα πολιτισμένων διαπραγματεύσεων ανάμεσα στο ΔΝΤ και στους εγχώριους πολιτικούς – όπου παράλληλα το υπουργείο οικονομικών των Η.Π.Α. θα έλεγχε την κατάσταση παρασκηνιακά, όπως συνήθως συμβαίνει.

Στο Ιράκ η υπερδύναμη απέκλεισε εντελώς τους μεσάζοντες – όπως είναι, για παράδειγμα, η Γερμανία και το Ταμείο, στην περίπτωση της Ελλάδας. Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια τράπεζα περιορίσθηκαν σε υποστηρικτικούς ρόλους, ενώ οι ίδιες οι Η.Π.Α. βρέθηκαν στο επίκεντρο των γεγονότων – χωρίς κανέναν «ανόητο δημοκρατικό μανδύα» και διορίζοντας επίσημα έναν δικό τους «ύπατο αρμοστή».

Αυτή είναι ακριβώς εκείνη η δυναμική, η οποία διαχωρίζει τον «οικονομικό μετασχηματισμό» του Ιράκ, από τα προηγούμενα πειράματα και πειραματόζωα. Ο έπαρχος των Η.Π.Α., ο οποίος είχε εγκατασταθεί στο «Μέγαρο της Δημοκρατίας» του Σαντάμ, λάμβανε από το αμερικανικό υπουργείο άμυνας, με ηλεκτρονικά μηνύματα (email), όλους τους νέους νόμους για το εμπόριο και τις επενδύσεις – τους οποίους υπέγραφε και επέβαλλε με αυταρχικά διατάγματα στον ιρακινό λαό (σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου πρέπει ακόμη να τους εγκρίνει η Βουλή – με τη διαδικασία του κατεπείγοντος φυσικά, για να μην προλαβαίνει να φέρνει αντιρρήσεις ή, ίσως, για να έχουν οι βουλευτές τη συγκεκριμένη δικαιολογία, όταν προδίδουν στυγνά την πατρίδα τους).

Υπενθυμίζουμε εδώ πως όταν οι ξένες εταιρείες εισέβαλλαν στην κατεκτημένη χώρα, οι μηχανές των 200 δημοσίων επιχειρήσεων του Ιράκ έμειναν ανενεργές – ακινητοποιημένες από τις επαναλαμβανόμενες, σκόπιμες διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος. Επίσης πως το Ιράκ διέθετε, πριν από την εισβολή, την πιο εξελιγμένη βιομηχανική οικονομία της περιοχής – ενώ το επίπεδο μόρφωσης του πληθυσμού του ήταν από τα υψηλότερα.

Δυστυχώς όμως, η χώρα μετατράπηκε σε ένα εργαστήριο δοκιμαστικής εφαρμογής της πιο αιμοσταγούς εκδοχής του νεοφιλελευθερισμού – ενός συστήματος που οδηγεί άτομα και κοινότητες στον αλληλοσπαραγμό (ανταγωνιστικότητα), που καταργεί εκατομμύρια θέσεις εργασίας και που αποστερεί μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, από τα απαραίτητα προς το ζην (ενώ αντικαθιστά το αίτημα για δικαιοσύνη, με την πλήρη ατιμωρησία των ξένων κατακτητών και των τοπικών συνεργών τους).

Το Ιράκ, υπό τον αμερικανό «έπαρχο», αποτέλεσε ουσιαστικά την ιδεολογική κατάληξη της Σχολής του Σικάγου – την πιο ολοκληρωμένη μορφή της. Μεταξύ πολλών άλλων, οι υπάλληλοι του δημοσίου τομέα περιορίσθηκαν στο ελάχιστο, οι δε περισσότεροι από αυτούς ήταν συμβασιούχοι – ζούσαν στην «πόλη-κράτος» της Halliburton, υπέγραφαν ευνοϊκούς για τις ξένες εταιρείες νόμους και έκαναν οτιδήποτε απαιτούσαν από αυτούς οι κατακτητές.

Από την άλλη πλευρά όμως, οι οργισμένοι, πατριώτες ιρακινοί, στρέφονταν όλο και περισσότερο στο θρησκευτικό φονταμενταλισμό – προφανώς εύλογα, επειδή αυτή είναι η μοναδική πηγή εξουσίας, σε ένα απογυμνωμένο, λεηλατημένο, καθώς επίσης εξαθλιωμένο κενό κράτος.

Χωρίς καμία αμφιβολία δε το σημερινό Ιράκ, στο οποίο έχει ξεσπάσει ξανά ένας αιματηρός πόλεμος, είναι το δημιούργημα  της πενηντάχρονης σταυροφορίας της λέσχης του διαβόλου και της σχολής του Σικάγο, με στόχο τη λεηλασία και την ιδιωτικοποίηση ολόκληρου του πλανήτη – κυρίως με τη βοήθεια των αρχιερέων της δύναμης, με εξαίρεση την πρώην Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ, όπου επιλέχθηκε η εισβολή μέσω του ΝΑΤΟ.

.

To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */