Οι «ασκοί» του Αιόλου – Σελίδα 2 – The Analyst

Οι «ασκοί» του Αιόλου

96 total views, 9 views today

Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΚΑΙ Η ΝΟΤΙΑ ΕΥΡΩΠΗ

Με κίνητρα ανάλογα των παραπάνω η γερμανική βιομηχανία, η οποία ουσιαστικά κυβερνάει την «ήπια εθνικοσοσιαλιστική» πλέον χώρα, πίεσε την πρωσική κυβέρνηση να επιταχύνει τη διεύρυνση της ΕΕ στις χώρες φθηνού εργατικού δυναμικού της Ανατολικής Ευρώπης – όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία, στις οποίες το εργατικό κόστος το 2012 ήταν στο 17% (Βουλγαρία), καθώς επίσης στο 14% (Ρουμανία), σε σχέση με τη Γερμανία.

Πριν ακόμη δε απελευθερωθούν εντελώς οι αγορές των χωρών αυτών, μέσω των μεταβατικών ρυθμίσεων της ΕΕ που ολοκληρώθηκαν το 2014, η είσοδος των γερμανικών επιχειρήσεων είχε αυξηθεί κατακόρυφα – ενώ μετά την κατάργηση της βίζας (2007) για την είσοδο των εργαζομένων των δύο αυτών χωρών στην ΕΕ, ο αριθμός τους εκτοξεύθηκε στους 523.000 εργαζομένους (2011), από 45.000 προηγουμένως.

Η Μεγάλη Βρετανία είχε επίσης πιέσει για την είσοδο της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στην ΕΕ, για τους ίδιους λόγους με τη Γερμανία – αν και σήμερα παραπονιέται για το κύμα των μεταναστών που προσέλκυσε. Η αιτία είναι τα δυσμενή αποτελέσματα στον τομέα της ανεργίας – όπου όμως η Γερμανία κατάφερε να τα απορροφήσει, υποχρεώνοντας τους δικούς της εργαζομένους να αποδεχθούν τεράστιες μισθολογικές μειώσεις (μεταξύ άλλων με παραποιημένες στατιστικές, καθώς επίσης με τη βοήθεια του ανταγωνισμού των μεταναστών από την Ανατολική Ευρώπη).

Στα πλαίσια αυτά οι γερμανικές βιομηχανίες, όπως επίσης οι βιομηχανίες άλλων ευρωπαϊκών χωρών, απειλούσαν τους εργαζομένους με τη μεταφορά της παραγωγής στην Α. Ευρώπη ή/και με το κλείσιμο των εργοστασίων, για να επιβάλλουν χαμηλότερες αμοιβές.

Οι γερμανικές βιομηχανίες είναι βέβαια πολύ περισσότερο τοποθετημένες στο εξωτερικό, εκμεταλλευόμενες τα πλεονεκτήματα του φθηνού εργατικού δυναμικού – με αποτέλεσμα οι τριάντα μεγαλύτεροι όμιλοι, οι οποίοι διαπραγματεύονται στο μεγάλο δείκτη (DAX), να απασχολούν μόλις το 41,6% των εργαζομένων τους στη Γερμανία. Στην παραγωγική βιομηχανία συνολικά, το μερίδιο της εγχώριας βιομηχανίας μειώνεται σταθερά από το 2005 – φθάνοντας στο 53% σήμερα.

Φυσικά η κατάσταση των εργαζομένων στις χώρες του αδύναμου ευρωπαϊκού νότου επιδεινώνεται ραγδαία – αφού οι μισθοί τους, καθώς επίσης οι θέσεις εργασίας τους «πιέζονται», αφενός μεν από την είσοδο των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην ΕΕ, αφετέρου από την Ασία.

Χώρες δε όπως η Ελλάδα, στις οποίες η ανεργία έχει αυξηθεί κατακόρυφα, παράλληλα με την κατάρρευση των ονομαστικών και πραγματικών  μισθών, η οποία όμως δεν αυξάνει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων (αντισταθμίζονται από την κλιμάκωση των φόρων, από τις υψηλές τιμές της ενέργειας, από την αδυναμία δανεισμού των επιχειρήσεων με ανταγωνιστικά επιτόκια κοκ.), είναι πιθανότατα «καταδικασμένες».

Πόσο μάλλον όταν η συνεχιζόμενη ραγδαία μείωση των πραγματικών αμοιβών, περιορίζει σταθερά τη ζήτηση, με αποτέλεσμα να είναι ασύμφορες οι επενδύσεις – οπότε σχεδόν μηδενικές οι ελπίδες να βρουν εργασία οι 1.500.000 άνεργοι που έχουν δημιουργηθεί (οι οποίοι πιθανότατα θα αυξηθούν στα 2.000.000 ή στο 40% του εργατικού δυναμικού).

Ολοκληρώνοντας, στο κείμενο που ακολουθεί, το οποίο προέρχεται από το βιβλίο μας «Η κρίση των κρίσεων» (2010), υπενθυμίζουμε και αναλύουμε επιγραμματικά τις τρεις μεγαλύτερες ζώνες ελευθέρου εμπορίου – με τις δύο πρώτες να επιδιώκουν την ένωση τους, η οποία θα καταστήσει τα ευρωπαϊκά κράτη σκλάβους των αμερικανικών πολυεθνικών (ανάλυση μας), καθώς επίσης των διεθνών τοκογλύφων.

.

ΟΙ ΖΩΝΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ

Υπάρχουν αρκετές ζώνες ελευθέρου εμπορίου στον πλανήτη, οι οποίες φαίνονται από το γράφημα που ακολουθεί.

.

Οι μεγαλύτερες ζώνες εμπορίου
Οι μεγαλύτερες ζώνες εμπορίου

.

Εν τούτοις, οι σημαντικότερες είναι η ζώνη ελευθέρου εμπορίου της Βορείου Αμερικής (NAFTA), η Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα η Ευρωζώνη, καθώς επίσης η Ασιατική (ASEAN) – η οποία, με τη συμμετοχή της Κίνας, ορίζεται ως CAFTA. Ειδικότερα τα εξής:

.

(α)  NAFTA ($): Η συμφωνία ελευθέρου εμπορίου των χωρών της Βορείου Αμερικής υπεγράφη την 1η Ιανουαρίου του 1994, ενώ αποτελεί ολοκλήρωση της σύμβασης μεταξύ των Η.Π.Α. και του Καναδά (1989). Συμπεριλαμβάνει το Μεξικό, τις Η.Π.Α. και τον Καναδά οι οποίες, στα πλαίσια της συμφωνίας, κατήργησαν πλήθος τελωνειακών δασμών στις μεταξύ τους συναλλαγές – ενέργεια που δεν αύξησε τον εμπορικό όγκο των τριών χωρών, αλλά απλά μετατόπισε ένα μεγάλο μέρος του στο χώρο τους, μειώνοντας τον αντίστοιχο με τον υπόλοιπο πλανήτη.

(β)  ΕΕ (€): Τόσο όσον αφορά την Ευρωζώνη, όσο και την ΕΕ, έχουμε αναφερθεί σε πάρα πολλά κείμενα μας. Η σημαντικότερη διαφορά της ΕΕ με τις υπόλοιπες δύο ζώνες, είναι αναμφίβολα η υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, καθώς επίσης η διοικητική τους «ένωση» στα πλαίσια της Κομισιόν. Επίσης, οι «αναταράξεις» στο εσωτερικό της.

(γ)  CAFTA (Γουάν):  Η China-ASEAN Free Trade Area, η πληθυσμιακά μεγαλύτερη ζώνη ελευθέρου εμπορίου του κόσμου, ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου του 2010. Αποτελείται από τις Κίνα, Μπρούνεϊ, Ινδονησία (240 εκ.), Μαλαισία, Φιλιππίνες, Σιγκαπούρη και Ταϊλάνδη, ενώ μέχρι το 2015 θα εισέλθουν και οι υπόλοιπες χώρες της ASEAN (Καμπότζη. Λάος, Μιανμάρ και Βιετνάμ). Η ζώνη αυτή έχει συνάψει περαιτέρω διακρατικές συμφωνίες με την Αυστραλία, τη Ν. Ζηλανδία, την Ινδία, τη Ν. Κορέα και την Ιαπωνία (ήδη το 35% της παραγωγής της Ιαπωνίας στο εξωτερικό, έχει εγκατασταθεί στην Κίνα).