Οι «ασκοί» του Αιόλου – The Analyst

Οι «ασκοί» του Αιόλου

Email this page.
ανεργία-στην-Ευρώπη

Η ραγδαία μείωση των αμοιβών των εργαζομένων περιορίζει τη ζήτηση, με αποτέλεσμα να είναι ασύμφορες οι επενδύσεις, οπότε σχεδόν μηδενικές οι ελπίδες να βρουν εργασία οι 26 εκατομμύρια Ευρωπαίοι άνεργοι – οι τρεις ζώνες ελευθέρου εμπορίου

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

Τα περί διάλυσης της Βουλής,  εάν τα λευκά ψηφοδέλτια ή η αποχή είναι πάνω από 50%, δεν πρέπει να ισχύουν – σύμφωνα με συνταγματολόγους. Στην Ελλάδα, τα λευκά προσμετρούνται στα άκυρα με νόμο του 2006 – ο οποίος είναι μάλλον «εμβόλιμος», όπως ο «περί ευθύνης των υπουργών».

Βέβαια, η «ηθική νομιμοποίηση» μίας κυβέρνησης, σε περίπτωση αποχής των Πολιτών σε ποσοστά που υπερβαίνουν το 50%, είναι εξαιρετικά περιορισμένη – ενώ η αποχή δίνει ένα σαφέστατο μήνυμα στο «σύστημα», όσον αφορά την αποδοχή του«.

.

Ανάλυση

Η οικονομική ενσωμάτωση στο καπιταλιστικό σύστημα πολλών νέων χωρών, μεταξύ άλλων της Ανατολικής Ευρώπης, της Ινδίας και της Κίνας, με συνολικό πληθυσμό που ξεπερνάει τα 2,6 δισεκατομμύρια ανθρώπους, άλλαξε ριζικά τη σχέση του κεφαλαίου και της εργασίας στον πλανήτη – άνοιξε τον ασκό του Αιόλου καλύτερα, ενώ θα επηρεάζει τις εργασιακές κυρίως συνθήκες, για πάρα πολλά χρόνια.

Σύμφωνα με υπολογισμούς των ειδικών, ο αριθμός των εργαζομένων στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα διπλασιάστηκε – από 1,46 δις στα 2,93 δις ανθρώπους, με το 50% να προέρχεται από την Κίνα (το 80% των θέσεων εργασίας που έχουν άμεση σχέση με τις εξαγωγές).

Ο διπλασιασμός αυτός συνέβη, χωρίς να αυξηθεί ανάλογα το κεφάλαιο που επενδύεται στην πραγματική οικονομία, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας – σε αντίθεση με το κερδοσκοπικό κεφάλαιο το οποίο, με τη βοήθεια των κεντρικών τραπεζών, εκτοξεύθηκε στα ύψη, τοποθετούμενο στα χρηματιστήρια ομολόγων, μετοχών και εμπορευμάτων.

Ο αριθμός δε των ανθρώπων που οδηγούνται πλέον από το σύστημα στο περιθώριο, που δεν καταγράφονται στις στατιστικές ανεργίας και που έχουν ουσιαστικά «θαφτεί ζωντανοί» (ανάλυση μας) έχει πολλαπλασιαστεί ραγδαία – υποθέτοντας ότι κάποια στιγμή θα αντιδράσει βίαια, με ανυπολόγιστα αποτελέσματα για τον πλανήτη.

Συνεχίζοντας η Κίνα, ιδίως τα προηγούμενα χρόνια, έχει (είχε) εξτρεμιστικά χαμηλό κόστος εργασίας – με αποτέλεσμα να μπορεί, μέσω της «στυγνής» εκμετάλλευσης των 250 εκ. μεταναστών εργαζομένων της, να προσελκύει τη βιομηχανική παραγωγή ολόκληρου του πλανήτη. Παράλληλα, πιέζει τους μισθούς στις βιομηχανικές χώρες – μερικές από τις οποίες, κυρίως η Γερμανία (ανάλυση), τη χρησιμοποιούν ως το «αντίπαλο δέος», με στόχο τη «μισθολογική ληστεία» αφενός μεν των εργαζομένων τους, αφετέρου των αποικιών τους, όπως η Ελλάδα.

Περαιτέρω, στην Κίνα υπάρχουν μόνο κρατικά συνδικάτα, τα οποία είναι με την πλευρά των επιχειρήσεων και όχι των εργαζομένων – ενώ το απεργιακό δικαίωμα δεν αναγνωρίζεται, με αποτέλεσμα οι απεργίες που τυχόν ξεσπούν να είναι άγριες και παράνομες. Το σημαντικότερο όλων, σε σχέση με τη Δύση, είναι το υποτυπώδες ασφαλιστικό σύστημα – το οποίο αναγκάζει τους εργαζομένους να αποταμιεύουν, για να μπορούν να ανταπεξέλθουν με οτιδήποτε τους συμβεί.

Οι μισθοί βέβαια έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια – όπου, για παράδειγμα, στην πόλη Guangzhou, στην οποία είναι συγκεντρωμένη η εξαγωγική βιομηχανία της περιοχής, ο μέσος μισθός έχει «αναρριχηθεί» έως και στα 355 €. Στα περισσότερα εξαγωγικά κέντρα βέβαια, όπως στο Shenzhen,  είναι της τάξης των 200 €.

Σύμφωνα τώρα με αναφορές, πολλές κινεζικές επιχειρήσεις (30%) σχεδιάζουν τη μεταφορά τους στο φτωχότερο εσωτερικό ή σε άλλες χώρες, για να διατηρήσουν χαμηλό το εργατικό κόστος τους (γράφημα). Ο σημαντικότερος προορισμός τους είναι η Καμπότζη, στην οποία οι μισθοί είναι έως και 30% χαμηλότεροι – ακολουθούμενη από το Μπανγκλαντές και το Βιετνάμ.

.

Το κόστος εργασίας στη Κίνα

.

Στο παραπάνω γράφημα, στην αριστερή πλευρά φαίνεται η εξέλιξη του ΑΕΠ στη Μαλαισία, στην Ταϊλάνδη, στην Κίνα, στις Φιλιππίνες, στην Ινδία και στο Βιετνάμ. Στο δεξί μέρος του γραφήματος, η μπλε γραμμή αναφέρεται στην παραγωγικότητα των κινέζων εργαζομένων – ενώ η κόκκινη στην εξέλιξη των βιομηχανικών μισθών στην Κίνα.

Από το γράφημα συμπεραίνεται ότι, αφενός μεν οι μισθοί εμφανίζουν πολλές διακυμάνσεις, αφετέρου πως έχουν υπερβεί σήμερα κατά πολύ την παραγωγικότητα των εργαζομένων – σε πλήρη αντίθεση με τους δύστυχους Γερμανούς Πολίτες.

Σύμφωνα τώρα με μία έρευνα που διενεργήθηκε πρόσφατα, συμπεριλαμβάνοντας ολόκληρη την Κίνα, οι πραγματικοί μισθοί στη βιομηχανία αυξάνονται σταθερά από το 2008, με ρυθμό μεγαλύτερο του ΑΕΠ ανά εργαζόμενο. Εκτός αυτού, το 2012 η αύξηση της παραγωγικότητας ήταν ελάχιστη, για πρώτη φορά μετά το 1999 – με αποτέλεσμα να είναι ήδη χαμηλότερη, σε σχέση με την Ταϋλάνδη ή με τη Μαλαισία.

Περαιτέρω, μετά την είσοδο της Κίνας to 2001 στην παγκόσμια οργάνωση εμπορίου (WTO), οι πραγματικοί μισθοί, σε όρους δολαρίου, τριπλασιάστηκαν, φτάνοντας στο επίπεδο των Φιλιππίνων – ενώ το 2001, καθώς επίσης το 2012, αυξήθηκαν με μεγαλύτερο ρυθμό από αυτόν στις γειτονικές χώρες της ζώνης ASEAN (ανάλυση στο τέλος του κειμένου), με τις οποίες υπάρχει συμφωνία ελεύθερου εμπορίου.

Το αποτέλεσμα ήταν να εγκατασταθούν εκεί κινεζικές βιομηχανίες, οι οποίες μπορούν να εφοδιάζουν την κινεζική αγορά χωρίς την επιβάρυνση δασμών – με επακόλουθο να εμφανίσει για πρώτη φορά η Κίνα ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο (γράφημα).

.

Κίνα - Εμπορικό Ισοζύγιο (σε δις δολάρια Αμερικής)

Κίνα – Εμπορικό Ισοζύγιο (σε δις δολάρια Αμερικής)

.

Συνεχίζοντας, η χώρα που επέμενε για την άμεση είσοδο της Κίνας στην παγκόσμια οργάνωση εμπορίου ήταν η Γερμανία – μετά από πιέσεις των εξαγωγικών ομίλων της, διευκολύνοντας δυστυχώς την «εισβολή» των κινεζικών προϊόντων στις δυτικές αγορές, ιδίως στις ευρωπαϊκές.

Ο απώτερος σκοπός των βιομηχάνων της Γερμανίας ήταν η παραγωγή προϊόντων εκ μέρους των επιχειρήσεων τους, στις ασιατικές χώρες φθηνού εργατικού δυναμικού, μεταξύ των οποίων στην Κίνα – κάτι που, για παράδειγμα, οδήγησε τις επιχειρήσεις μόδας της ΕΕ (κλωστοϋφαντουργία), να παράγουν τα προϊόντα τους στην Καμπότζη, πληρώνοντας μισθούς της τάξης των 58 € μηνιαία.

Η Γερμανία λοιπόν άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, προκαλώντας σκόπιμα αφενός μεν την κατάρρευση των μισθών των ευρωπαίων εργαζομένων, αφετέρου τα ελλειμματικά ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών των χωρών του Νότου – από τα οποία ουσιαστικά υπερχρεώθηκαν, με αποτέλεσμα κάποια από αυτά τα κράτη να μετατραπούν σε άβουλα προτεκτοράτα της, ενώ οι Πολίτες τους σε σκλάβους χρέους.

To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */