Στο βιβλίο μας «Η κρίση των κρίσεων» και στο άρθρο «Ο μεταλλαγμένος ιός σε πορεία αυτονόμησης», από το Μάιο του 2009 γράφαμε τα εξής:
.
“Υπάρχει ακόμη ένας κίνδυνος, σύμφωνα με τον οποίο η επιθυμητή αποχώρηση των κεντρικών τραπεζών από την ενεργή συμμετοχή τους στη «λιανική» αγορά, όταν αναθερμανθεί η οικονομία, δεν θα είναι τόσο εύκολη, όσο εικάζεται. Έχοντας αναλάβει σημαντικό ρόλο στη λειτουργική αγορά, στη θέση των εμπορικών τραπεζών, ανέλαβαν ταυτόχρονα και τους δικούς τους κινδύνους. Όταν λοιπόν θελήσουν να αποσυρθούν, τότε θα έλθουν αντιμέτωπες με μία σειρά πολύπλοκων προβλημάτων.
Για παράδειγμα, με ενδεχόμενες ζημίες από επισφάλειες, με πωλήσεις αξιόγραφων κάτω από τις «τεχνητά» υψηλές τιμές που τα αγόρασαν κλπ. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε είναι πολύ πιθανόν να χάσουν την απαιτούμενη για το ρόλο τους κεφαλαιακή επάρκεια, οπότε θα πρέπει να προβούν σε αυξήσεις κεφαλαίου από τρίτους (!). Έτσι όμως δεν θα χάσουν την ανεξαρτησία τους, με την οποία τις θωράκισε η Πολιτεία, για να προστατεύουν το σύστημα από τους νομισματικούς και λοιπούς κινδύνους;
Για όλα αυτά, είναι εμφανέστατα αδύνατον να απαντήσει κανείς με υπευθυνότητα σε ερωτήματα του τύπου «εάν προβλέπεται πληθωρισμός, αποπληθωρισμός ή υπερπληθωρισμός». Είναι πολύ δυσκολότερο από το να ρωτήσει κανείς ένα γιατρό σχετικά με το πως θα εξελιχθεί η αρρώστια ενός ασθενούς, στον οποίο δίνει φάρμακα που δεν έχουν δοκιμασθεί για μία νόσο, έναν «μεταλλαγμένο ιό» καλύτερα, που δεν έχει ακριβώς εντοπίσει.
Πόσο μάλλον όταν η δόση των φαρμάκων είναι υπερβολική, από πολλούς γιατρούς μαζί, σε ασθενείς που δεν έχουν τα ίδια συμπτώματα και την ίδια φυσική κατάσταση, που πρέπει να σταματήσουν να παρέχονται σε μία χρονική στιγμή που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε (διαφορετικά ο ασθενής δεν θα πεθάνει από την αρρώστια, αλλά από τα φάρμακα) και που πρέπει να «αναρροφηθούν» από το γιατρό. Τέλος, όταν δεν πρόκειται απλά για μία «τοπική» νόσο, αλλά για μία παγκόσμια επιδημία“.
.
Συνεχίζοντας, η κεντρική Τράπεζα της Αγγλίας, η οποία φαίνεται πως είναι η πρώτη που συνειδητοποίησε το μέγεθος του προβλήματος, «τη γιγάντωση του θανατηφόρου ιού λόγω των συνεχών ενέσεων κορτιζόνης», τοποθέτησε ως στόχο τον περιορισμό των 375 δις στερλινών που έχουν «τυπωθεί» – μέσω της αγοράς βέβαια κρατικών ομολόγων από την ίδια.
Ο περιορισμός όμως των ομολόγων στον Ισολογισμό της κεντρικής τράπεζας είναι εξαιρετικά επικίνδυνος – επειδή θα μπορούσε να οδηγήσει στην πτώση των τιμών των ομολόγων, με αποτέλεσμα να εκτοξευτούν στα ύψη τα επιτόκια δανεισμού της Βρετανίας, οδηγώντας την στη χρεοκοπία (κάτι σχετικά ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί και στις Η.Π.Α., λόγω των γιγαντιαίων πακέτων ρευστότητας που έχουν δοθεί από τη Fed – πόσο μάλλον στην Ιαπωνία).
Η εναλλακτική λύση που προτάθηκε απλοϊκά, το να χαρισθούν δηλαδή τα 375 δις στερλίνες από την κεντρική τράπεζα στην κυβέρνηση, θα οδηγούσε στα ύψη τον πληθωρισμό – όπως έχει συμβεί σε πολλές άλλες χώρες. Στο γράφημα που ακολουθεί αναφέρονται οι χώρες που οδηγήθηκαν σε υπερπληθωρισμό – από τον οποίο θα κινδύνευε και η Βρετανία.
.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Υπενθυμίζουμε εδώ πως τα προγράμματα ρευστότητας (QE) είναι εξτρεμιστικά νομισματικά μέτρα, με τα οποία αποφασίζεται η επέκταση της ποσότητας χρήματος (τύπωμα) – μέσω της αγοράς ομολόγων δημοσίου ή άλλων περιουσιακών στοιχείων (assets), εκ μέρους της εκάστοτε κεντρικής τράπεζας, όπου φυσικά τα χρήματα χάνουν σε αγοραστική αξία.
Ο (υπερ)πληθωρισμός δε που προκαλείται είναι εις βάρος των ασθενών εισοδηματικών τάξεων – ενώ ακριβώς για το λόγο αυτό αποκαλείται «πληθωριστική φορολογία».
Ολοκληρώνοντας, είναι πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς το μέλλον της βρετανικής οικονομίας, όπως επίσης του νομίσματος και του χρηματιστηρίου της – πόσο μάλλον όταν στα θεμέλια της υπάρχει μία βραδυφλεγής βόμβα μεγατόνων, καθώς επίσης μία τραπεζική βόμβα έτοιμη να εκραγεί (άρθρο).
Η εκούσια δε υπαγωγή της στο ΔΝΤ, αν και με έμμεσο, καλυμμένο σε κάποιο βαθμό τρόπο, είναι ένα πρώτο δείγμα των προβλέψεων της κεντρικής της τράπεζας – ενώ αιτιολογεί την ξαφνική ειλικρίνεια της, όσον αφορά τη δημιουργία χρήματος από το πουθενά (άρθρο μας).
Θα έχει φυσικά πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε πως ακριβώς θα εξελιχθεί η οικονομική της κατάσταση, τα «μέτρα» που θα προτείνει το ΔΝΤ, την επίδραση στο μύθο της Ιρλανδίας ή στο δημοψήφισμα της Σκωτίας, καθώς επίσης στη συμμετοχή της στην ΕΕ.
Είδηση: Η επίθεση εναντίον της Βενεζουέλας (άρθρο) συνεχίζεται, εντεινόμενη μετά την απελευθέρωση της ισοτιμίας του νομίσματος της – το οποίο σχεδόν κατέρρευσε, χάνοντας το 89% της αξίας του στη μαύρη αγορά, απέναντι στο δολάριο (γράφημα). Πρόκειται για ένα ακόμη σιωπηλό πραξικόπημα εκ μέρους των Η.Π.Α. κατά πολλούς, όπως αυτό στην Ουκρανία, με τη βοήθεια των ΜΚΟ της υπερδύναμης – αν και ενδεχομένως να είναι μία ακόμη θεωρία συνωμοσίας.
.
.
Τα CDS βέβαια έχουν εκτοξευθεί στα ύψη, «ανακοινώνοντας» ουσιαστικά τη χρεοκοπία της χώρας – η οποία θα μπορούσε, εάν συνέβαινε, να αποτελέσει την αφετηρία της καταιγίδας, τα μαύρα σύννεφα της οποίας ευρίσκονται πάνω από τις περισσότερες χώρες του πλανήτη.
Ολοκληρώνοντας, οι αναπτυσσόμενες χώρες (BRICS), η Βραζιλία (η οποία υποτιμήθηκε σήμερα), η Κίνα, η Ινδία και η Νότια Αφρική, τοποθετήθηκαν από κοινού στο πλευρό της Ρωσίας (πηγή) – αντιδρώντας στην πρόταση αποκλεισμού της από τους G20, την οποία έκανε η Αυστραλία. Προφανώς δεν θέλουν να επιτρέψουν στις Η.Π.Α. το ρόλο του «κηδεμόνα» – πόσο μάλλον μετά την εκδίωξη της Ρωσίας από τους G8 και τη μεταφορά της προγραμματισθείσας σύσκεψης, από το Soschi στις Βρυξέλες.
.
Υστερόγραφο: Εκατοντάδες καταθέτες της «Jiangsu Sheyang Rural Commercial Bank» στην Κίνα αποσύρουν μαζικά τα χρήματα τους, φοβούμενοι τη χρεοκοπία της τράπεζας – η οποία ευρίσκεται στην επαρχία «Jiangsu» που μαστίζεται από πολύ μεγάλα οικονομικά προβλήματα.
Το ίδιο συνέβη και με μία άλλη τράπεζα, την «Rural Commercial Bank of Huanghai» – με πολλούς να φοβούνται πως ξεκίνησε το σπάσιμο της φούσκας του σκιώδους τραπεζικού τομέα της Κίνας. Κανένας δεν γνωρίζει βέβαια γιατί οι καταθέτες έχασαν τόσο ξαφνικά και απότομα την εμπιστοσύνη τους στις τράπεζες, όταν η κυβέρνηση της χώρας δεν έχει αφήσει ποτέ καμία να χρεοκοπήσει.
.
Βασίλης Βιλιάρδος, για το Analyst.gr
Επισκεφθείτε το Blog του συγγραφέα. Πατήστε εδώ.
