Οι αρχιερείς της δύναμης (δ) – Σελίδα 2 – The Analyst

Οι αρχιερείς της δύναμης (δ)

1,024 total views, 4 views today

Η ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

Οι σχέσεις της ηπείρου με το ΔΝΤ έχουν μεγάλη ιστορία – ενώ η αλαζονική αντιμετώπιση της από την, με ναζιστικές δομές, παγκόσμια οικονομική αστυνομία, ανάγεται στην ιδιοσυγκρασία των Ισπανών κατακτητών, πολλούς αιώνες πριν. Οι κατακτητές αυτοί αναζητούσαν στη μέση και νότια Αμερική το «Χρυσό άνθρωπο» (El Dorado) – το μυθολογικό βασιλιά, ο χαρακτηρισμός του οποίου «διευρύνθηκε» σε μία πόλη και στη συνέχεια σε ολόκληρη τη «νοτιοαμερικανική ήπειρο», από το Μεξικό μέχρι κάτω.

Στα πλαίσια αυτά, εισέβαλλαν σε όλες τις τότε χώρες Ισπανοί και Πορτογάλοι, ληστεύοντας και καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμα τους – μία διαδικασία που συνεχίσθηκε αργότερα από τις μεγάλες εταιρείες εξόρυξης μετάλλων, όταν τα χρήματα είχαν ακόμη αντίκρισμα σε χρυσό ή ασήμι, καθώς επίσης από τις σύγχρονες πολυεθνικές (οι οποίες λεηλάτησαν τους ενεργειακούς και λοιπούς φυσικούς πόρους της ηπείρου, μη εξαιρουμένου του νερού).

Ο πρώην πρόεδρος της Βενεζουέλας (H. Chavez), η οποία πλήττεται σήμερα από ένα καταστροφικό πληθωρισμό, συνοδευόμενο από αιματηρές κοινωνικές αναταραχές, είχε χαρακτηρίσει το 2007 το ΔΝΤ με τα εξής λόγια: “Είναι η κατάρα της περιοχής“. Φυσικά την ίδια άποψη έχουν όλες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής – για τις οποίες το ΔΝΤ είναι συνώνυμο με το διάβολο, με την «επί γης κόλαση».

Οι Η.Π.Α. γενικότερα δεν είναι καθόλου αγαπητές στην (ημι)ήπειρο των 400 εκ. περίπου κατοίκων, επειδή θεωρείται πως προσπαθούν με τα δολάρια τους να μεταβάλλουν όλα τα κράτη σε δούλους τους. Ως ο εχθρός νούμερο ένα των Πολιτών εκεί «ψηφίζεται» το ΔΝΤ, ακολουθούμενο από την Παγκόσμια Τράπεζα και τα πολυεθνικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα – σύμφωνα με μία δημοσκόπηση που διενεργήθηκε το 2006.

Συνεχίζοντας, το Περού ήταν η πρώτη χώρα της Νοτίου Αμερικής που απευθύνθηκε το 1954 στο ΔΝΤ – ακολουθούμενο το 1956 από τη Χιλή η οποία, όπως και το Περού, θα έπρεπε να αποδεχθεί τις εντολές του «Ταμείου» για να της εγκρίνει τα δάνεια που χρειαζόταν. Οφείλουμε να τονίσουμε εδώ πως έκτοτε, οι συμφωνίες που υπογράφονται με το ΔΝΤ, είναι υποχρεωτικό να παραμένουν μυστικές – να μην δημοσιεύονται δηλαδή, έτσι ώστε να μην γίνονται γνωστές στο ευρύ κοινό.

Αναλυτικότερα, τα «μνημόνια συνεργασίας» που απαιτεί να υπογράφονται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις το ΔΝΤ, δεν έχουν τη «διαβάθμιση» των διεθνών συμβάσεων – αφού ουσιαστικά είναι εκτός των ορίων του «πολιτικού κοινοβουλευτισμού». Με την έννοια αυτή, είναι ανόητη η επίκληση του συντάγματος από τις χώρες που επιβάλλονται οι όροι του ΔΝΤ – αφού τα μνημόνια είναι εκ φύσεως αντισυνταγματικά, όπως γνωρίζουν πολύ καλά όλες οι κυβερνήσεις που τα αποδέχονται.

Η μοναδική χώρα στην ιστορία που δανείσθηκε από το ΔΝΤ, χωρίς να υπογράψει μνημόνια, ήταν η Μ. Βρετανία το 1960 – όταν ζήτησε τη βοήθεια του, για να αντιμετωπίσει τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της.

Φυσικά τα δάνεια του ΔΝΤ δεν είναι δωρεάν – αφού πληρώνεται αμέσως ένα «ασφάλιστρο» της τάξης του 0,25%, προκαταβολικά για τους συμβούλους ή τους συνεργάτες του Ταμείου. Για ένα δάνειο δηλαδή της τάξης των 30 δις €, το ΔΝΤ απαιτεί πάνω από 75 εκ. € αμοιβή προκαταβολικά – ενώ τα επιτόκια, με τα οποία παρέχει δάνεια, είναι της τάξης του 2,5-4,5% επί πλέον.

Επιστρέφοντας στη Λατινική Αμερική, το 1982 βυθίστηκε σε μία μαζική κρίση χρέους, ανάλογη με αυτήν σήμερα της Ευρωζώνης (η κρίση του ευρωπαϊκού νότου είναι κατά πολύ μεγαλύτερη). Ακριβώς εκείνη την εποχή, το ΔΝΤ έκανε την πρώτη μεγάλη του είσοδο στην παγκόσμια σκηνή – αφού τότε στράφηκαν τα φώτα της διεθνούς δημοσιότητας επάνω του.

Ειδικότερα, τον Αύγουστο του 1982 το Μεξικό ήταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας – έχοντας την αμέσως προηγούμενη δεκαετία υπερχρεωθεί, με δάνεια που έλαβε από μεγάλες διεθνείς ιδιωτικές τράπεζες, για να ισοσκελίσει τα ετήσια μεγάλα εμπορικά του ελλείμματα. Οι τράπεζες αυτές είχαν μεγάλη ρευστότητα, επειδή αυξήθηκαν οι τιμές του πετρελαίου – λόγω των οποίων τα έσοδα τους από τις χώρες του ΟΠΕΚ είχαν εκτοξευτεί στα ύψη.

Τα ονομαζόμενα τότε πετροδολάρια αναζητούσαν κερδοφόρες τοποθετήσεις, με αποτέλεσμα να δοθούν μεγάλα δάνεια στο Μεξικό, αλλά και στις υπόλοιπες υπό χρεοκοπία χώρες – στη Βραζιλία, στην Αργεντινή και στη Βενεζουέλα. Η αιτία των οικονομικών δυσκολιών αυτών των κρατών ήταν οι «μικρές παγκόσμιες κρίσεις» της δεκαετίας του 1970, καθώς επίσης του 1980/81 – οι οποίες περιόρισαν σημαντικά τις εξαγωγές τους.

Έτσι, ενώ το 1977 το 15% των δημοσίων εσόδων των χωρών της Λατινικής Αμερικής έφθανε για την εξυπηρέτηση των τόκων, το 1982 είχε φτάσει στο 25% – ενώ στο ίδιο χρονικό διάστημα, τα ποσά που έπρεπε να πληρωθούν (χρεολύσια) εκτινάχθηκαν από τα 40 δις $ στα 120 δις $.

Τότε ακριβώς επενέβη το ΔΝΤ, ουσιαστικά για να μην χρεοκοπήσουν οι τράπεζες που δάνεισαν τις νοτιοαμερικανικές χώρες – όπως συμβαίνει συνήθως, πρόσφατα δε και στην Ελλάδα. Δημιουργήθηκε λοιπόν ένα «Πρόγραμμα αναδιάρθρωσης», εξειδικευμένο για τη Λατινική Αμερική – το οποίο όμως στη συνέχεια εφαρμόσθηκε στην Ασία, στην Αφρική και στην Ευρώπη σήμερα, με ελάχιστες στην πραγματικότητα αλλαγές.

Φυσικά προκλήθηκαν κοινωνικές αντιδράσεις και αναταραχές, συγκρούσεις, καθώς επίσης πολιτικές ανακατατάξεις – τις οποίες όμως έμαθε να χειρίζεται το ΔΝΤ κάθε φορά και καλύτερα, μη διστάζοντας να χρησιμοποιήσει ακόμη και «ασύμμετρα όπλα» (όπως στη Μαρφίν ή στο Κίεβο σήμερα).

Έκτοτε δε αναφέρεται σε «πορώδεις» και ασαφείς πολιτικές συνθήκες στις χώρες που εισβάλλει, ενοχοποιεί τους πολίτες για φοροδιαφυγή, διαφθορά ή ότι άλλο, χρηματίζει τους πολιτικούς, ελέγχει στιβαρά τόσο την κυβέρνηση, όσο και την αξιωματική αντιπολίτευση, απολύει μαζικά τους εργαζομένους για να παρακαλούν αργότερα να εργασθούν με ελάχιστες αμοιβές, κλείνει τις τοπικές επιχειρήσεις για να διευκολύνει την είσοδο των πολυεθνικών εντολέων του, καθώς επίσης την πτώση των τιμών (ακινήτων, μετοχών κλπ.), λεηλατεί την δημόσια και ιδιωτική περιουσία, εκμηδενίζει το κοινωνικό κράτος κοκ.

.

Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΗΣ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ

Η συγκεκριμένη «Ημερήσια Διάταξη» (Agenda) «γεννήθηκε» το 1989 από τον J. Williamson – ο οποίος ήταν σύμβουλος του βρετανικού υπουργείου οικονομικών μεταξύ των ετών 1968 και 1970, έχοντας ανάλογη θέση στο ΔΝΤ. Αρχικά αναφερόταν «μόνο» σε μία γενική μακροοικονομική σταθεροποίηση των χωρών που απειλούταν με χρεοκοπία – σε φορολογικές μεταρρυθμίσεις, στην προστασία της ιδιοκτησίας, καθώς επίσης στο άνοιγμα των αγορών, όσον αφορά τις διεθνείς επενδύσεις και το εμπόριο.

Ουσιαστικά επέβαλλε τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς – ενώ αργότερα μεταλλάχθηκε στις δέκα εντολές των κυριάρχων του σύμπαντος, στην αμερικανική συναίνεση ή στο μονοπωλιακό δόγμα (ανάλυση μας), με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί ο εμπνευστής της από το «στρατόπεδο» του ΔΝΤ. Όπως περιγράφηκε δε από γνωστούς οικονομολόγους,

Το ΔΝΤ αντιμετωπίζει αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές ως αυτοσκοπό, αντί σαν μέσο για μία δίκαιη αναδιανομή του πλούτου και μία αειφόρο ανάπτυξη – ενώ η σταθεροποίηση της οικονομίας, οι ιδιωτικοποιήσεις, καθώς επίσης η απελευθέρωση των αγορών, αποτέλεσαν το δόγμα μία ολόκληρης γενιάς τεχνοκρατών.

Οι τεχνοκράτες αυτοί, στην υπηρεσία του «σιωνιστικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου», «έτριξαν τα δόντια» στις χώρες του τρίτου κόσμου και στους πολιτικούς ηγέτες τους – στους οποίους αρχικά εμφανίζονταν ως σύμβουλοι, σκάβοντας αμέσως μετά τον τάφο τους”.

Η σημερινή οικονομική επίθεση στη Ρωσία, ο δείκτης του χρηματιστηρίου της οποίας σχεδόν κατέρρευσε (γράφημα), αποδεικνύει πως οι μέθοδοι των εισβολέων έχουν ισχυροποιηθεί σημαντικά – εις βάρος όλων σχεδόν των χωρών του πλανήτη.

.

Δείκτης χρηματιστηρίου RTS της Ρωσίας σε ελεύθερη πτώση
Δείκτης χρηματιστηρίου RTS της Ρωσίας σε ελεύθερη πτώση από τον Ιανουάριο του 2014

.

Στην περίπτωση της Βραζιλίας το 1983, η τότε κυβέρνηση αποδέχθηκε το τριετές πρόγραμμα σταθεροποίησης του ΔΝΤ – το οποίο συμπεριλάμβανε μια υποτίμηση της τάξης του 30% για το εθνικό νόμισμα, καθώς επίσης ένα δάνειο ύψους 4,5 δις $ από το Ταμείο.

Οι όροι για την παροχή του δανείου απαιτούσαν τη μείωση του ελλείμματος του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών από 2% το 1983, στο 1% το 2005 (περί το 15% ήταν πρόσφατα το αντίστοιχο της Ελλάδας), τη μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού κατά 50% (στο 8% του ΑΕΠ), καθώς επίσης τον περιορισμό του πληθωρισμού κατά 85% έως το τέλος του 1983 (είχε φτάσει στο 100% στα τέλη του 1982).

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω αυξήθηκαν δραστικά τα επιτόκια, ενώ μειώθηκαν δραματικά οι κοινωνικές δαπάνες, καθώς επίσης οι επιδοτήσεις της κρατικής βιομηχανίας – ενώ καταργήθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις, με βάση τις οποίες οι μισθοί ήταν συνδεδεμένοι με το ποσοστό του πληθωρισμού. Φυσικά απαιτήθηκε η άρση της απαγόρευσης των εκροών κεφαλαίων των διεθνών επενδυτών – έτσι ώστε να μπορέσουν να διαφύγουν, εισπράττοντας πρώτοι από τα χρήματα που δάνεισε το ΔΝΤ στο κράτος.

Το αποτέλεσμα των μέτρων που επιβλήθηκαν ήταν ο διπλασιασμός σχεδόν του πραγματικού πληθωρισμού – αφού οι τιμές αυξήθηκαν δύο φορές περισσότερο από τους μισθούς. Ακολούθησαν μαζικές εξεγέρσεις εκ μέρους του πληθυσμού, οπότε το ΔΝΤ δεν έδωσε την επόμενη δόση του δανείου που είχε υποσχεθεί – απαιτώντας παράλληλα από την κυβέρνηση να αυξήσει τις τιμές του πετρελαίου κατά 45%, του ηλεκτρικού κατά 90%, καθώς επίσης να περιορίσει τις αυξήσεις των μισθών στο 80% του πληθωρισμού.

Λίγο αργότερα, το Νοέμβριο του 1983, εν μέσω τεράστιων κοινωνικών αναταραχών και εξεγέρσεων, το ΔΝΤ ενέκρινε στη Βραζιλία ένα δάνειο ύψους 11 δις $, σε συνεργασία με διεθνείς μεγάλες τράπεζες – το μεγαλύτερο μέρος του οποίου όμως χρησιμοποιήθηκε για την πληρωμή των χρεών της Βραζιλίας απέναντι στις συγκεκριμένες τράπεζες.

Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Don`t copy text!