Η ρωσική «απειλή» - The Analyst
ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η ρωσική «απειλή»

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email
Ρωσία

Η Ουκρανία δεν πρέπει να γίνει ποτέ μέλος του ΝΑΤΟ, εάν δεν θέλουμε να διακινδυνεύσει η ειρήνη στον πλανήτη, εκτός εάν και η Ρωσία αποφασίσει να συμμετέχει – το νόμιμο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας και το παράνομο της Κριμαίας

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

«Οι Η.Π.Α. θέλουν να εγκαταστήσουν βάσεις πυραύλων στην Ουκρανία, για να αποφύγουν το φόβο χρήσης ρωσικών πυρηνικών όπλων – περιορίζοντας έτσι τις δυνατότητες αντίδρασης της Ρωσίας, απέναντι στην παγκόσμια αμερικανική ηγεμονία, η οποία απειλείται, εμποδίζεται ή δεν γίνεται αποδεκτή καλύτερα, από τρεις μόνο χώρες: από τη Ρωσία, από την Κίνα και από το Ιράν.  

.

(α)  Το Ιράν είναι περικυκλωμένο από αμερικανικές πολεμικές βάσεις, ενώ στις θαλάσσιες ακτές του περιπολεί το ναυτικό της υπερδύναμης.

(β)  Η αμερικανική πολεμική μηχανή ανακοίνωσε, δια μέσου του προέδρου της χώρας, την αναθεώρηση (ή ανανέωση προς μία καινούργια κατεύθυνση) των κεντρικών σημείων της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. Πρόκειται για τον ονομαζόμενο «Άξονα περιστροφής στην Ασία» (Pivot to Asia), μέσω του οποίου σχεδιάζεται η περικύκλωση της Κίνας, με αεροπορικές και ναυτικές βάσεις – ενώ την ίδια στιγμή, η κινεζική ηγεσία αυξάνει συνεχώς τις εξοπλιστικές δαπάνες της. 

(γ)  Η Ρωσία οφείλει επίσης να περικυκλωθεί από αμυντικά και επιθετικά οπλικά συστήματα, καθώς επίσης από πολεμικές βάσεις του ΝΑΤΟ – με τις κυβερνήσεις της Πολωνίας και της Τσεχίας, οι οποίες φαίνεται πως χρηματίστηκαν πλουσιοπάροχα, να έχουν ήδη συμφωνήσει στην εγκατάσταση πυραυλικών συστημάτων και βάσεων ραντάρ, παρά το ότι με τον τρόπο αυτό γίνονται στόχος μίας ενδεχόμενης ρωσικής επίθεσης.

.

nato-us-controls-russian-territory-2

.

Τέλος, οι Η.Π.Α. έχουν «εξαγοράσει» την πρώην σοβιετική επαρχία της Γεωργίας, στην οποία γεννήθηκε ο Στάλιν – μεταβάλλοντας την σε ένα «κράτος μαριονέτα» και σχεδιάζοντας να την ενσωματώσουν στο ΝΑΤΟ» (Dr. Roberts).

.

Άρθρο

Όταν οι Γερμανοί επέβαλλαν στην Ανατολική πλευρά την ένωση της με τη Δυτική, με τον τότε καγκελάριο (H. Kohl) να διαπραγματεύεται με το Ρώσο πρόεδρο (M. Gorbatschow) το «τίμημα», έχοντας παραδόξως εξασφαλίσει τη συμφωνία των συμμάχων του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου (Γαλλία, Βρετανία, Η.Π.Α.), ο πολύ αγαπητός στους Γερμανούς ηγέτης της Ρωσίας, έθεσε μία βασική προϋπόθεση: να μην διεισδύσει το ΝΑΤΟ περαιτέρω, προς την κατεύθυνση της χώρας του.

Ειδικότερα, στην περιοχή της πρώην ανατολικής Γερμανίας δεν θα έπρεπε να δημιουργηθούν πολεμικές βάσεις ή άλλου είδους εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ – κάτι που υποσχέθηκε να τηρήσει ο καγκελάριος. Όταν όμως αργότερα εισήλθαν στο ΝΑΤΟ η Πολωνία και η Τσεχία, οι υποσχέσεις του Γερμανού έχασαν την αξία τους – έπαψαν δηλαδή να έχουν νόημα.

Τα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας έγιναν λοιπόν ανατολικά σύνορα του ΝΑΤΟ – ενώ, όποιος το συνειδητοποιεί, δεν εκπλήσσεται καθόλου με αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Απλούστατα, κανένας δεν μπορεί να φαντασθεί πως ένας πρόεδρος της Ρωσίας, όπως και αν ονομάζεται, δικτάτορας ή φανατικός δημοκράτης, θα αδιαφορούσε για το γεγονός ότι, μία ξεκάθαρα αντιρωσική κυβέρνηση στην Ουκρανία, προσπαθεί να εντάξει τη χώρα στο ΝΑΤΟ – πόσο μάλλον όταν έχει ανατρέψει πραξικοπηματικά, με δόλιες μεθοδεύσεις, καθώς επίσης με την ύπουλη  βοήθεια της Γερμανίας και των Η.Π.Α., τη νόμιμα εκλεγμένη.

Αν μη τι άλλο, ο «πυρήνας» της Ουκρανίας ήταν για πάνω από 300 χρόνια μέρος της ρωσικής τσαρικής αυτοκρατορίας – ενώ η σημερινή «αυτόνομη δημοκρατία της Κριμαίας», ρωσικό έδαφος και πρώην ελληνική αποικία (χάρτης) προσφέρθηκε σχετικά πρόσφατα από τον Χρουστσόφ στην Ουκρανία (μεγάλωσε εκεί), με στόχο να «αδυνατίσουν» τα ναζιστικά στοιχεία στη δυτική ουκρανική πλευρά, τα οποία είχαν πολεμήσει στο πλευρό του Χίτλερ

.

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

.

Σε κάθε περίπτωση, εάν τυχόν η Ρωσία αδιαφορούσε για την Ουκρανία, το ΝΑΤΟ, το οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αποτελεί μία στρατιωτική συμμαχία, δεν θα επεκτεινόταν προς τα σύνορα της κατά 200 χιλιόμετρα, όπως το 1990, αλλά σχεδόν κατά 1.000 χιλιόμετρα – στην καρδιά της ρωσικής άμυνας.

To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */