3. Αίτια και θεραπείες: Αυτοσυντήρηση-επιβίωση της Ελλάδας και της ΕΕ
Πρώτιστο, μέγιστο και υπέρτατο συμφέρον όλων είναι όχι μόνο να μην πλήττονται οι κοινωνίες των κρατών-μελών του ευρωπαϊκού νότου αλλά επιπλέον να διασφαλιστούν (υπό τις περιστάσεις κατ’ ακρίβεια να διασωθούν) τα κεκτημένα έξη δεκαετιών συνεργασίας στην Ευρώπη και να αποφευχθούν νέοι ανταγωνισμοί και συρράξεις. Για το τελευταίο και σε αναφορά με την σχέση των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, ο πόλεμος δεν είναι αδιανόητος. Τα διλήμματα ασφαλείας είναι υπαρκτά και ζωντανά ενώ μια ανεξέλεγκτη τροχιά πολύ πιθανή επεκταθούν και βαθύνουν (βλ. Διπλωματία και Στρατηγική των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, http://www.ifestosedu.gr/75ifestosbiblio.htm, ιδ. κεφ. 5 και 6).
Πιο πρακτικά αυτό σημαίνει στρατηγικές αυτοσυντήρησης του εγχειρήματος της ολοκλήρωσης. Πρωτίστως, αποσυμφόρηση των αντιθέσεων και λελογισμένη διαχείριση του οικονομικού προβλήματος. Κάτι τέτοιο σημαίνει ότι διασώζονται άμεσα οι λιγότερο ισχυροί. Λογικό είναι να πληρώσουν τα σπασμένα όχι οι αδύναμοι αλλά όσα κράτη –Γαλλία και Γερμανία– το 1992 λόγω δικών τους χρόνιων στρατηγικών αντιθέσεων αποφάσισαν μια τερατώδη νομισματική δομή. Την επέβαλαν στα άλλα μέλη. (βλ. Διπλωματία και Στρατηγική των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, κεφ. 6).
Η νομισματική δομή που καταχρηστικά ονομάστηκε «οικονομική και νομισματική ένωση» είναι «τερατώδης»: Πάνω σ’ ένα διαφοροποιημένο εθνοκρατοκεντρικό χώρο επικάθησε μια κοινωνικά ανεξέλεγκτη νομισματική τεχνόσφαιρα γραφειοκρατικής διαχείρισης μακροοικονομικών αποφάσεων βαθύτατου διανεμητικού χαρακτήρα. Δημιουργήθηκε ένα ελάχιστα ή καθόλου κοινωνικά νομιμοποιημένο τερατώδες μίγμα από τεχνοκράτες, πολιτικούς σπιθαμιαίου πνευματικού αναστήματος, τρωκτικών των κονδυλίων του παρασιτικού πανεπιστημιακού χώρου, διεθνικών κερδοσκόπων, «ανθρώπων» των ηγεμονικών κρατών και εξωπολιτικών «ιδρυμάτων» κάθε είδους τα οποία όπως ήδη υπαινιχθήκαμε επηρέαζαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν τις αποφάσεις.
Αυτό το θεσμικό τέρας ασκεί εξουσία πάνω στις κοινωνίες. Αποστέλλει τρόικες τεχνοκρατών που αυθαίρετα προσδιορίζουν τον εθνικό τρόπο ζωή και εκδίδουν ντιρεκτίβες για κοινωνικοπολιτικές δομές που είναι ασύμβατες με την ανθρωπολογική ετερότητα των κοινωνιών και διατάζουν –κυριολεκτικά διατάζουν– την εκποίηση του ιδιωτικού και δημόσιου πλούτου προς όφελος ισχυρότερων κρατών και κερδοσκόπων. Ως και εάν όταν τις τελευταίες δεκαετίες κάποιος δημιούργησε μια επιχείρηση, αγόρασε ένα κτήμα ή έκτισε ένα σπίτι να ήταν υποχρεωμένος να γνωρίζει ότι τα αφεντικά της τρόικα –τις κυβερνήσεις των μεγάλων δυνάμεων, την διεφθαρμένη «Ziemens», τους αδιαφανείς τραπεζίτες και τους διεθνικούς κερδοσκόπους και οι στρατηγικά διαρκώς συγκρουόμενες μεγάλες δυνάμεις της ΕΕ– θα εκτόξευαν τεχνητά το χρέος της Ελλάδας σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια. Εκτόξευση τεχνητή, επίπλαστη και εξ αντικειμένου αδιαφανώς στημένη!
Τα βαθύτερα αίτια, όμως, σχετίζονται με τον κοινωνικοπολιτικό βιασμό της Ευρώπης από τεχνοκράτες, ελλειμματικούς πολιτικούς και τσαρλατάνους «πολιτικούς θεολόγους» που καλλιεργούσαν εργολαβικά επικίνδυνα θεωρήματα και ιδεολογήματα περί μιας Ευρώπης πολιτικά και θεσμικά ενιαίας. Τερατώδης σύλληψη που θεωρούσε αυτονόητο πως η πρόταξη θεσμών και η υλικές ανταλλαγές θα ισοπέδωναν ή θα παρέκαμπταν την εθνοκρατική οντολογία.
Για πολύ συγκεκριμένους λόγους μια ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, μια δημοσιονομική ένωση, μια τραπεζική ένωση, μια ενοποίηση των μακροοικονομικών πολιτικών και μια πολιτική ένωση είναι ανέφικτα εγχειρήματα. Αυτό γιατί το ευρωπαϊκό κοινωνικοπολιτικό πεδίο είναι εθνικά διαφοροποιημένο ως προς τα πάντα. Τα εθνοκράτη-μέλη της ΕΕ είναι διαφορετικών οικονομικών μεγεθών και δυνατοτήτων, διαφορετικών τεχνολογικών επιδόσεων, διαφορετικών θεσμικών δυνατοτήτων, διαφορετικών εμπορικών επιδόσεων, διαφορετικής κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης, διαφορετικών τρόπων ζωής, διαφορετικών πολιτικών παραδόσεων, διαφορετικής πολιτικής ανθρωπολογίας και διαφορετικών κοσμοθεωριών και κοσμοαντιλήψεων.
Πως είναι δυνατό πάνω σε ένα τόσο εξ αντικειμένου βαθύτατα διαφοροποιημένο εθνοκρατοκεντρικό πεδίο να λειτουργήσει ομαλά ένα κοινό σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης, κοινές αντιλήψεις κοινωνικών ιεραρχιών και παραγωγικών σχέσεων, κοινός τρόπος ζωής και ενοποιημένο κοινό σύστημα πολιτικοοικονομικής διακυβέρνησης! Μόνο πολιτική και πνευματική παράνοια θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια τέτοια θέση.
Επιπλέον, για το τι αναμενόμενα θα προκαλούσε αυτός ο νομισματικός ελέφαντας μέσα στο ευρωπαϊκό κοινωνικοπολιτικό υαλοπωλείο κανείς και τίποτα δεν σκέφτηκε. Καμιά πρόβλεψη μέτρων αλληλεγγύης, καμιά πρόβλεψη διάσωσης στην περίπτωση που ένα κράτος δεν θα άντεχε τον ανταγωνισμό και καμιά πρόβλεψη, συντεταγμένης, τουλάχιστον, εξόδου από το ευρώ. Αναμενόμενα τάχιστα προκλήθηκε εμπορικό έλλειμμα στους αδύναμους και εμπορικό πλεόνασμα στους ισχυρούς, ανισορροπίες κάθε είδους εντός της ΕΕ, κυριαρχία αντιλήψεων ιεραρχιών ισχύος που αναιρούσαν τα κοσμοθεωρητικά θέσφατα του εγχειρήματος της ολοκλήρωσης (http://www.ifestosedu.gr/11EUkosmotheoria.htm) και ραγδαία ανάπτυξη των διλημμάτων ασφαλείας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης τα οποία δημιούργησαν συμπληγάδες σύνθλιψης των λιγότερο ισχυρών κρατών.
Για όποιον γνωρίζει το Αλφαβητάριο των ευρωπαϊκών στρατηγικών σχέσεων έπονται πολλά και τρισχειρότερα. Αναφέρομαι στις στρατηγικές σχέσεις των τριών μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης και κυρίως τις στρατηγικές των Βρετανών και των Γάλλων για το «Γερμανικό ζήτημα» (βλ. «Γερμανικό ζήτημα»: http://www.ifestosedu.gr/111GermanikoEE.htm). Συναφώς, να θυμίσουμε ότι η εκβιαστική επιβολή του νομισματικού μηχανισμού που ονομάστηκε ΟΝΕ το 1992, στόχο είχε τον οικονομικό έλεγχο της Γερμανίας με το να θέσει την κεντρική γερμανική τράπεζα και τις γερμανικές νομισματικές-μακροοικονομικές αποφάσεις υπό «ευρωπαϊκό έλεγχο». Έδεσαν ένα γίγαντα με νομισματικές κλωστές, είπε χαρακτηριστικά και προφητικά το 1992 ένας Γάλλος ηγέτης.
Τάχιστα, η γερμανική οικονομική δύναμη αποτίναξε τις κλωστές αυτές και ανέτρεψε τα πάντα. Ήδη από το 1994-5 οι ερασιτέχνες πρωτεργάτες όπως ο Delor ομολογούσαν –που να φτάσουν τέτοια λόγια στα αυτιά Ελλήνων, όμως– ότι αναιρέθηκαν όλες οι προσδοκίες για οικονομική ένωση, πολιτική ένωση ή «έλεγχο της Γερμανίας». Αποδείχθηκε πόσο δίκαιο είχαν οι Βρετανοί όταν χλεύαζαν τους υπολοίπους επειδή μετονόμασαν την ΕΟΚ σε Ευρωπαϊκή «Ένωση» και τον ακταρμά των νομισματικών δεσμών «Οικονομική και Νομισματική Ένωση».
Παρενθετικά, σημειώνεται ότι αυτή την στιγμή κυριαρχεί ακόμη μεγαλύτερη παράκρουση όταν ένας φοβισμένος πολιτικός και «επιστημονικός» όχλος και η υψηλά αμειβόμενη τεχνοκρατική κουστωδία τους, κινούνται για … τραπεζική ένωση. Καταμαρτυρεί τη σύγχυση, το συνεχιζόμενο έλλειμμα ορθολογιστικής πολιτικοοικονομικής σκέψης και την απουσία στοιχειωδών γνώσεων για το τι συγκροτεί και συγκρατεί μια πολιτικοοικονομική και κοινωνικοπολιτική δομή. Τίποτα δεν έμαθαν από τα παθήματα. Η Ελλάδα και η ΕΕ βρίσκονται στο χείλος της αβύσσου και οι έλληνες που αποτελούν πλέον τον πιο αδύναμο κρίκο δεν έχουν την πολυτέλεια να είναι απαθείς και αδρανείς. Διττά και αμφίπλευρα, για την Ελλάδα διακυβεύεται το συμφέρον επιβίωσης: Είτε η Ελλάδα θα πάρει πρωτοβουλίες που θα γίνουν καταλύτης ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων, συνάμα αρνούμενη να πληρώνει τα λάθη της ΕΕ στο σύνολό της, είτε θα συνεχίσει τον κατήφορο της ύφεσης, της ανεργίας, των εκποιήσεων, των πλειστηριασμών και της πλήρους κατάρρευσης.
Ευρύτερα στην Ευρώπη, πάντως, φαίνεται ότι συνεχίζει να είναι ακόμη πολύ διαδεδομένη η διαστρεμμένη «φιλοσοφική» παραδοχή-ιδεολόγημα ότι η ελευθέρα διακίνηση υλικών αγαθών θα μπορούσε να ενώσει τα ευρωπαϊκά έθνη «δημιουργώντας» μια υπερεθνική υλιστική ανθρωπολογία και ένα ευρωπαϊκό υλιστικά κινούμενο υπερκράτος. Ακόμη, ανοίχθηκαν κερκόπορτες σε φορείς παρωχημένων ιδεολογημάτων, τεχνοκράτες και γραφειοκράτες που καλλιέργησαν ιδέες και πήραν αποφάσεις που σκοπό είχαν την «ανακύκλωση» και εκμηδένιση του πνευματικού κόσμου και των πολιτικών παραδόσεων των ευρωπαϊκών εθνών.
Εξήντα χρόνια γραφειοκρατικές λογικές και χείμαρροι παρωχημένων ιδεολογημάτων και θεωρημάτων ροκάνισαν όπως προείπαμε τον πολιτικό ορθολογισμό στην Ευρώπη. Μεγάλοι πνευματικοί και πολιτικοί οραματιστές και ηγέτες ελλείπουν και η αλληλεξάρτηση προκαλεί αμηχανία και δέος αντί πρωτοβουλίες εξορθολογισμού και μεταρρύθμισης. Τα ίδια όπως περίπου και στον Μεσοπόλεμο. Για τον ενδιαφερόμενο υπάρχει το εμβληματικό έργο του E.H.Carr, «Η εικοσαετής κρίση 1919-1939» (Εκδόσεις Ποιότητα) όπου τεκμηριώνει το πώς και τόσοι πολλοί σε στιγμές παρακμής παρασύρονται μέσα σε χείμαρρους ουτοπίας.
Δεκάδες χιλιάδες «γραφειοκράτες επιστήμονες» καλοπληρωμένων «Εδρών» και παρασιτικά διαβιούντων στον αχανή τεχνοκρατικά εξαρτημένο πανεπιστημιακό χώρο, εκκένωσαν την ευρωπαϊκή πολιτική σκέψη από κάθε οντολογικά συναρτημένο πολιτικό ορθολογισμό. Δημιούργησαν στρατιές πολιτικοοικονομικά απαίδευτων αποφοίτων και ακύρωσαν προγραμματικά την δυνατότητα να συνεκτιμηθεί επαρκώς ακόμη και αυτό που κάθε βράδυ βλέπουμε στους δέκτες της τηλεόρασή μας: Τον ανελέητο δηλαδή ανταγωνισμό μεταξύ των κρατών της ΕΕ με όρους ισχύος.
Αυτός ο πολιτικοοικονομικός ανορθολογισμός, αποδέσμευσε ένα εξοντωτικό Δαρβινιστικό ανταγωνισμό που ακύρωσε όσα ερήμην των γραφειοκρατών και τεχνοκρατών κυριάρχησαν στην διαδικασία ολοκλήρωσης, συγκεκριμένα, την λήψη συναινετικών ή και ομόφωνων αποφάσεων. Μετά το 1990 σταδιακά παραμερίζοντας ή παραμερίζοντας την πρακτική των συναινετικών αποφάσεων ροκάνισαν την κοινή υποβόσκουσα κοσμοθεωρία των κοινωνιών των κρατών μελών, δηλαδή την ισοτιμία και την ισότητα. Το κοινοτικό σύστημα διολίσθησε σε πρακτικές που ισχύουν στο υπόλοιπο διακρατικό σύστημα. Με αμιγείς όρους κρατικής ισχύος ισχύει «ο θάνατός σου η ζωή μου» «η φτώχια σου ο πλούτος μου» και «ας πρόσεχες και ας φρόντιζες να είσαι ισχυρός».
Αυτά βέβαια ήταν ορατά ήδη από το 1989-91. Κανένας λόγος δεν υπήρχε η Ελλάδα να εισέλθει στις συμπληγάδες των ηγεμονικών ανταγωνισμών Γαλλίας-Γερμανίας που μπερδεύτηκαν μέσα στον γόρδιο δεσμό των νομισματικών μηχανισμών. Η Ελλάδα τη δεκαετία του 1990 μια χαρά ήταν μέλος της ΕΕ. Μια χαρά διάθετε το νόμισμά της που επέτρεπε δημοσιονομική και νομισματική ευελιξία και τίποτα δεν την εμπόδιζε να πάρει πολιτικοοικονομικά ορθολογιστικές αποφάσεις που θα ανάπτυσσαν την οικονομία της, θα την καθιστούσαν ανταγωνιστική και θα βελτίωναν τους κρατικούς θεσμούς.
Όμως, η συμβατική σκέψη, οι ημιμαθείς γυρολόγοι φορείς επιστημονικών τίτλων και τα ιδεολογικοπολιτικά παράσιτα επισκίασαν κάθε λογική πολιτική σκέψη. Να μην ξεχνάμε επίσης και την «παγκοσμιοποίηση». Δηλαδή, την εξόχως ελληνική ιδεολογική απόδοση της λέξης πλανητικοποίηση που υπονοεί την ύπαρξη, δήθεν, μιας παγκόσμιας κοινωνίας. Παγκόσμιας κοινωνίας που θα γεννούσαν οι … ΜΚΟ, οι κερδοσκόποι και οι κάθε άλλης λογής κοινωνικά ανεξέλεγκτοι διεθνικοί δρώντες. Συνεπακόλουθα, συνέχιζε η ίδια ανορθολογική σκέψη, «αφού θα ενωθεί ο πλανήτης, είναι δυνατό να μην ενωθεί η Ευρώπη»; Λησμονούσαν ή δεν ήξεραν βέβαια ότι η Ευρώπη ποτέ δεν υπήρξε ένα ανθόσπαρτο τοπίο. Μόλις πριν μερικές δεκαετίες σε αυτό το τοπίο εκτελέστηκαν οι μεγαλύτερες εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες της ιστορίας και θάφτηκαν δεκάδες εκατομμυρίων.
Λογικό είναι όταν κυριαρχούσαν τέτοιες αβάσιμες σκέψεις οι φορείς επιστημονικών τίτλων στα πεδία της διεθνούς και ευρωπαϊκής πολιτικής να μην είχαν αντιληφτεί τον ακραία ανορθολογικό χαρακτήρα της ένταξης της Ελλάδας μέσα σε ένα αθέσμιστο χώρο της ΟΝΕ! Όσοι περιφέρονταν ημιμαθώς μεταξύ ιδρυμάτων βεβαρημένων με φρικτά λάθη ανάλυσης, παραδόξως εκ των υστέρων αντί να βγάλουν «επιστημονικό σκασμό!!» (ναι σκασμό με θαυμαστικά γιατί κατά κάποιο τρόπο είναι ηθικοί αυτουργοί οικονομικής γενοκτονίας και βλέπουμε) συνάμα και να ζητήσουν γονυπετείς συγνώμη, προπετώς συνεχίζουν να «ομιλούν», να φλυαρούν και να βλάπτουν. Γέλιο και κλάματα προκαλεί το γεγονός ότι σε κωμικές συνάξεις προσκαλούνται γραφειοκράτες και «πολιτικοί» που ευθύνονται για την κρίση.
Αντίστοιχα, γυρολόγοι των διαδρόμων των τραπεζών «κάθε είδους» εν μέσω ερειπίων κλήθηκαν, μολαταύτα, να «διαχειριστούν» την οικονομία (δηλαδή την οικονομική γενοκτονία και βάλε). Τους θέλουν οι τράπεζες ήταν το ακατανίκητο «επιχείρημα» που μου εκστόμισε άτομο εγγύθεν της εξουσίας. Δεν είναι να απορεί κανείς για τους λόγους που μια κυβέρνηση καταντά εργαλείο εξουθένωσης και εξόντωσης μιας κοινωνίας.
Πρωτοβουλίες για μια βαθειά και ορθολογιστική μεταρρύθμιση φαίνεται πως κανείς δεν παίρνει. Η ΕΕ να κινείται ταχύρρυθμα προς κατευθύνσεις που αναιρούν τους αφετηριακούς σκοπούς, που ροκανίζουν τον θεμελιώδη αντί-ηγεμονικό της χαρακτήρα και που θρέφουν τα διλήμματα ασφαλείας μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, ιδιαίτερα μεταξύ της Γερμανίας και των υπολοίπων. Τίποτα δεν δικαιολογεί την απάθεια και αδράνεια του ελληνικού πολιτικού προσωπικού: Τίποτα δεν λείπει της Ελλάδας πριν και τώρα ως προεδρεύουσα χώρα να επιδοθεί σε μια διαπραγματευτική εκστρατεία υπεράσπισης των συμφερόντων της και μεταρρύθμισης της ΕΕ. Το μόνο που λείπει είναι η πολιτική βούληση (βλ. εκτενέστερη ανάλυση στο «διαπραγματευτική στρατηγική της Ελλάδας στην ΕΕ» http://www.ifestosedu.gr/111EUNegotiation.htm).
Εάν η Ελλάδα με σοβαρό και αξιόπιστο τρόπο έπαιρνε τέτοιες πρωτοβουλίες όχι μόνο δεν θα ζημιωνόταν αλλά επιπλέον θα κέρδιζε τον σεβασμό και σίγουρα την επιδοκιμασία εκ μέρους πολλών που πρόθυμα λόγω ίδιου συμφέροντος θα συμπράξουν. Θα καλλιεργούσε, σε τελευταία ανάλυση, τις ελληνικές θέσεις στην Ευρώπη. Εάν μη τι άλλο θα καλλιεργούσε την ορθολογιστική θέση ότι η αντιμετώπιση του χρέους της Ελλάδας και άλλων κρατών που έχουν πληγεί από την κρίση (και που λογικά θα είναι σύμμαχοί εάν κινούμασταν ορθολογιστικά) προϋποθέτει ριζικές αλλαγές των θεσμών και των πολιτικών προσεγγίσεων. Τι σημαίνει αυτό πιο συγκεκριμένα; Σημαίνει ότι κάθε πρωτοβουλία θα πρέπει να λάβει υπόψη τον εθνοκρατοκεντρικό χαρακτήρα της ΕΕ και το γεγονός ότι οι δομικές προϋποθέσεις της διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έξη δεκαετίες μετά την έναρξη του εγχειρήματος όπως και στο υπόλοιπο διεθνές σύστημα είναι κρατοκεντρικές. Το πολιτικοοικονομικό και θεσμικό πλαίσιο και ο τρόπος λήψης αποφάσεων πρέπει να είναι συμβατό με αυτές τις προϋποθέσεις.
