Σε κάθε περίπτωση, είναι σχεδόν σίγουρο πως η Γερμανία θα συνεχίσει να διοικεί άμεσα ή έμμεσα την Κομισιόν – αφού ο επόμενος πρόεδρος θα επιλεχθεί, μη δημοκρατικά φυσικά, από την καγκελάριο, σε συνεργασία με ορισμένους «φίλους» της. Άλλωστε, στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών, η κυρία Merkel είπε ολοκάθαρα ότι, ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν δεν θα είναι σε καμία περίπτωση εκείνος, το πολιτικό κόμμα του οποίου θα έχει την πλειοψηφία στο Ευρωκοινοβούλιο, τονίζοντας τα εξής:
“Δεν διακρίνω κανέναν αυτοματισμό μεταξύ των κορυφαίων υποψηφίων και των δικαιωμάτων τους για κάποιες θέσεις. Η συνθήκη της Ε.Ε. αναφέρει βέβαια ότι, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη, κατά τον διορισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι σχέσεις πλειοψηφίας. Ο πρόεδρος όμως θα εκλεγεί από το Ευρωκοινοβούλιο, αφού προηγουμένως προταθεί από τους πολιτικούς ηγέτες των κρατών της ΕΕ.”
Προφανώς εννοεί ότι, η ίδια θα επιλέξει και θα διορίσει το νέο πρόεδρο – φυσικά χωρίς να ρωτήσει τους λαούς της Ευρώπης και σε καμία περίπτωση δημοκρατικά. Στα πλαίσια αυτά, σε συνδυασμό με το μαύρο πέπλο του φασισμού «υπό την αιγίδα» μίας καγκελαρίου, η οποία φαίνεται πως εγκυμονεί έναν νέο Hitler, αρκετοί Ευρωπαίοι Πολίτες έχουν θέσει ως στόχο την ενεργητική αποχή τους από τις Ευρωεκλογές – αφού δεν πρόκειται για μία δημοκρατική διαδικασία, αλλά για τη «λαϊκή έγκριση» των απολυταρχικών μεθόδων που χρησιμοποιούνται
Με την έννοια «ενεργητική αποχή» εννοούν βέβαια όχι μόνο την μη συμμετοχή στην ψηφοφορία αλλά, επίσης, την οργάνωση πανευρωπαϊκών διαδηλώσεων διαμαρτυρίας. Ο στόχος είναι να συμμετέχουν όσο το δυνατόν λιγότεροι πολίτες στην επιλογή αυτών που θα εγκατασταθούν με πλουσιοπάροχες αμοιβές στο παλάτι των Βρυξελλών – μέσω του οποίου διοικεί όλο και πιο απολυταρχικά η Γερμανία την Ευρώπη.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, είναι θλιβερό να βλέπει κανείς πως, όπως και το 1940, έτσι και σήμερα, οι Έλληνες θα υποχρεωθούν να ξεπουλήσουν τα σπίτια και τις επιχειρήσεις τους «για ένα πιάτο φαγητό» – υπό το καθεστώς των κατασχέσεων, σαν αποτέλεσμα της εγκληματικής πολιτικής λιτότητας που τους έχει επιβληθεί, σε συνδυασμό με τους συνεχώς αυξανόμενους «κεφαλικούς φόρους».
Η λεηλασία τώρα των τραπεζών, συμπεριλαμβανομένης της κεντρικής (ΤτΕ) και των αποθεμάτων χρυσού, η οποία είχε δρομολογηθεί και το 1940, πιθανότατα δεν θα αργήσει ακόμη πολύ – με αποτέλεσμα τα κατασχεμένα από αυτές ακίνητα και λοιπά «λάφυρα» των Ελλήνων, να οδηγηθούν στα ταμεία των δυνάμεων κατοχής. Ενδεχομένως δε να ακολουθήσει ο «διαμελισμός» της χώρας μας, όπως και τότε – όπου δόθηκαν ελληνικά εδάφη στους συμμάχους του ναζιστικού καθεστώτος.
Στα πλαίσια αυτά θεωρούμε ότι, ο πρόσφατος διωγμός της ακροδεξιάς εντάσσεται στα ευρύτερα σχέδια των κατακτητών – χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως δεν βλέπουμε τους κινδύνους από την εξάπλωση ενός τέτοιου φαινομένου.
Ο στόχος όμως δεν είναι η ακροδεξιά, ως μία επικίνδυνη πολιτική ιδεολογία, αλλά αφενός μεν η εξουδετέρωση του μοναδικού «αξιόμαχου πυρήνα» της κοινωνίας (ο οποίος φοβίζει, τρομάζει καλύτερα την ενδοτική ή/και διεφθαρμένη πολιτική, καθώς επίσης ορισμένα διατεταγμένα ΜΜΕ) αφετέρου η επέκταση των «ποινικών διώξεων» εναντίον άλλων κομμάτων – επίσης, εναντίον όλων όσων τολμήσουν να αντισταθούν στη νέα τάξη πραγμάτων, η οποία προγραμματίζεται να επιβληθεί
Οι κατακτητές γνωρίζουν άλλωστε από την περίοδο της κατοχής πως η «Αχίλλειος πτέρνα των Ελλήνων» είναι αφενός μεν οι ενδοτικές κυβερνήσεις, αφετέρου η διχόνοια – η οποία εξελίσσεται συνήθως σε εμφυλίους πολέμους, παραλύοντας τις υγιείς δυνάμεις αντίστασης της χώρας, εναντίον των ξένων εισβολέων.
Ολοκληρώνοντας, έχουμε την άποψη ότι δεν πρέπει να χαθεί πολύτιμος χρόνος, ενώ φυσικά είναι ανόητο να αναλωνόμαστε σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις. Στα πλαίσια αυτά, απαιτείται η συμμετοχή όλων, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, με αντικείμενο τη δημιουργία μίας κυβέρνησης συνεργασίας – κάτω από την οποία να μπορούν να δραστηριοποιηθούν όλοι οι Έλληνες, με στόχο την άμεση εκδίωξη των εισβολέων.
Φυσικά απαιτείται η εξασφάλιση συμμάχων στην Ευρώπη, η οποία θα ήταν καλύτερο να παραμείνει ενωμένη, απέναντι στους τεράστιους οικονομικούς και γεωπολιτικούς κινδύνους της παγκοσμιοποίησης – «αποβάλλοντας» εν ανάγκη τη Γερμανία, αντί να διαλυθεί από αυτήν.
.
Υστερόγραφο: Οφείλει να σημειωθεί πως οι Γερμανοί τιμωρούσαν ανέκαθεν παραδειγματικά, με τη μεγαλύτερη δυνατή αυστηρότητα, τους ενδοτικούς ηγέτες των χωρών που κατακτούσαν, αφού προηγουμένως έπαιρναν από αυτούς όλα όσα μπορούσαν να τους δώσουν – επειδή αντιπαθούν, όσο ίσως κανένας άλλος λαός, τη δειλία και την προδοσία.
Επίσης πως αποτελεί βασικό στοιχείο του χαρακτήρα των Γερμανών (λύκοι της στέπας) το να αποθρασύνονται, όταν οι άλλοι λαοί, καθώς επίσης οι ηγέτες τους, υποτάσσονται αναντίρρητα στις εντολές τους. Αντίθετα, «υποχωρούν άτακτα» όταν τυχόν διαπιστώνουν ότι, οι αντίπαλοί τους αντιστέκονται σθεναρά και δεν υποκύπτουν σε αυτά που προσπαθούν να τους επιβάλλουν.
Δυστυχώς όμως, δεν αντιδρούν ανάλογα ούτε οι Έλληνες, ούτε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι – γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, η ειρήνη στην Ευρώπη δεν είναι καθόλου δεδομένη. Σε κάθε περίπτωση, αυτοί που τελικά θα επωμισθούν το μεγαλύτερο κόστος των «εξουσιομανών» επιλογών της κυβέρνησης τους, θα είναι ξανά οι Γερμανοί πολίτες.
