ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ - The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email
Εάν καταφέρουμε να βρούμε αποτελεσματικούς τρόπους ελέγχου της πολιτικής δύναμης, με τη βοήθεια δημοκρατικών θεσμών, όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της κοινωνικής ζωής θα είναι πολύ πιο εύκολο να επιλυθούν
.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα φαίνεται ότι οι Έλληνες Πολίτες, αφού ευτυχώς συνήλθαν από το σοκ της ενδεχόμενης χρεοκοπίας του κράτους τους, κατανόησαν πως η λύση των προβλημάτων τους δεν πρόκειται να προέλθει από τα κόμματα της «πλασματικής» Δημοκρατίας τους – η οποία ίσως δεν έχει αδιέξοδα, αλλά προφανώς μονόδρομους. Επίσης κατάλαβαν πως κάποια από τα ΜΜΕ δεν προσβλέπουν ούτε στην αντικειμενική ενημέρωση τους, αλλά ούτε και στην «προστασία» των πάσης φύσεως «πολιτικών» δικαιωμάτων τους – όσο και αν πολλά από αυτά ισχυρίζονται πως επιτελούν σωστά το «λειτούργημα» τους:τον αυστηρό έλεγχο δηλαδή της εξουσίας, προς όφελος μίας Πολιτείας των Πολιτών της.  

 Έτσι λοιπόν αποφάσισαν τελικά, όπως πολλοί συμπολίτες τους άλλων χωρών, να αναλάβουν τις ευθύνες μόνοι τους, αντιλαμβανόμενοι ότι ο Πολίτης είναι, ή πρέπει να είναι, το ανώτατο δημόσιο αξίωμα – γεγονός που φυσικά σημαίνει ότι δεν έχει μόνο δικαιώματα, αλλά και ευθύνες. Στα πλαίσια αυτά, η πρώτη σημαντική τους ενέργεια ήταν να συγκεντρωθούν πολλοί μαζί, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και «μακριά» από τις κομματικέςστις πλατείες της χώρας τους – επιδιώκοντας αφενός μεν να διαμαρτυρηθούν, αφετέρου να αναζητήσουν ειρηνικά και από κοινού, τις κατάλληλες λύσεις για τα προβλήματα τους.

Εάν τώρα προσπαθήσει κανείς να ανακαλύψει τα «υποσυνείδητα» κίνητρα τους, (χωρίς να περιορισθεί στην αγωνία τους για το σκοτεινό μέλλον που προδιαγράφει μία πιθανή στάση πληρωμών του κράτους, καθώς επίσης στο τεράστιο πλήγμα που δέχθηκε η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπεια τους, ιδίως από τα τευτονικά ΜΜΕ), μάλλον θα συμπεράνει ότι, αυτό που στην πραγματικότητα επιθυμούν όλοι οι Πολίτες, όχι μόνο οι Έλληνες φυσικά, συνοψίζεται σε δύο λέξεις: Περισσότερη Δημοκρατία.

Ειδικότερα, οι Πολίτες γνωρίζουν πλέον ότι, η (σε μεγάλο βαθμό) «διεφθαρμένη πολιτική» διεθνώς, έχει χάσει πια εντελώς το «παιχνίδι» από τις πολύ πιο ικανές τοκογλυφικές «αγορές». Αρκεί κανείς να συνομιλήσει για ελάχιστα δευτερόλεπτα με έναν ανώτατο πολιτικό, καθώς επίσης με ένα μεσαίο τραπεζικό ή «πολυεθνικό» στέλεχος, για να διαπιστώσει την απίστευτη διαφορά ικανοτήτων μεταξύ τους. Σχεδόν αμέσως αντιλαμβάνεται ότι, ο πολιτικός δεν έχει καμία πιθανότητα επιβίωσης σε μία αντιπαράθεση με τις «αγορές» – εκτός ίσως εάν έχει «σύσσωμη» την κοινή γνώμη, τους Πολίτες δηλαδή, με το μέρος του.

Περαιτέρω, οι Πολίτες συνειδητοποιούν ότι περιορίζονται συνεχώς τα δικαιώματα τους – ταυτόχρονα με τους μισθούς και με τα εισοδήματα τους. Παράλληλα, αυξάνεται έντονα η εγκληματικότητα, «διογκώνονται» οι υποχρεώσεις τους και υποβαθμίζεται διαρκώς το επίπεδο τους – τόσο το βιοτικό, όσο και το πνευματικό. Επίσης το «πολιτισμικό» τους επίπεδο, ειδικά στην Ελλάδα, με την απίστευτη λαθρομετανάστευση των τελευταίων ετών – η οποία δημιουργεί την ενδεχομένως εσφαλμένη εντύπωση, τόσο στους Έλληνες, όσο και στους νόμιμους μετανάστες, ότι «σχεδιάζεται» ο σκόπιμος αφελληνισμός της.

Μεταξύ άλλων φαίνεται πως έχουν κατανοήσει ότι, τα κράτη δεν χρεοκοπούν ποτέ – ότι οι Πολίτες είναι αυτοί που τελικά πτωχεύουν, αναλαμβάνοντας καταναγκαστικά την «αποστολή» να διασώσουν τα κράτη και τις τράπεζες τους, με την ιδιωτική περιουσία, με τα κέρδη, με τους μισθούς και με τις συντάξεις τους. Τέλος μάλλον αντιλαμβάνονται ότι, σύντομα θα δουν να «ευδοκιμούν» και στις χώρες τους πράσινες, καθώς επίσης κόκκινες ζώνες – όπως αυτές στη Βραζιλία, στην Αργεντινή, στην Τουρκία, στο Ιράκ και όπου αλλού εισέβαλλαν τα παιδιά του Σικάγου, με τη βοήθεια της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ.

Οι «πράσινες ζώνες», περιφραγμένες και απόλυτα προστατευμένες από την «άθλια μάζα» (μία «ορολογία» που χρησιμοποίησε και ο K.Marx), θα είναι πλουσιοπάροχα κατασκευασμένες για την ελληνική και διεθνή ελίτ. Οι «κόκκινες ζώνες» θα προορίζονται για τον ανίκανο όχλο – για όλους αυτούς δηλαδή, οι οποίοι θα εργάζονται με μισθούς πείνας και με ανύπαρκτη κοινωνική περίθαλψη, για να προσελκύουν ξένες επενδύσεις, για να μπορούν να συντηρούν όλους τους υπόλοιπους, καθώς επίσης για να ξεχρεώνουν τις λεηλατημένες χώρες τους.

Επομένως, οι Πολίτες μάλλον γνωρίζουν ότι, εάν δεν συμμετέχουν με κάποιο τρόπο στη διακυβέρνηση του κράτους τους,ψηφίζοντας οι ίδιοι τους νόμους και, κυρίως, επιβλέποντας ενεργητικά την ακριβή τήρηση τους, έτσι ώστε να προστατεύονται από τους ικανούς, από τους πλούσιους και από τους ισχυρούς, θα καταλήξουν «υποζύγια» μίας παγκόσμιας, πανίσχυρης «ελίτ».

Η «ελίτ» αυτή, πάμπλουτη, εργατικότατη, στενά δικτυωμένη διεθνώς, ψυχρά υπολογιστική, ικανότατη, συνεκτική και λειτουργική, όπως η γνωστή σε όλους μας «μαφία», με μισθωτούς υπαλλήλους της την πλειοψηφία των πολιτικών, καθώς επίσης με «εργαλεία» τις τράπεζες, το ΔΝΤ και το Καρτέλ, φαίνεται ότι έχει πλέον στόχο την ολοκληρωτική αποκρατικοποίηση της εξουσίας. Κατ’ επέκταση, την ολοσχερή «κατάλυση» της Δημοκρατίας και την σκιώδη, απολυταρχική διοίκηση των κρατών, με σκοπό τη μεθοδική, στυγνή εκμετάλλευση των «μαζών» – εν πρώτοις με αυστηρότερα κριτήρια για τους Πολίτες των χωρών της «ελλειμματικής περιφέρειας» και στη συνέχεια για όλους ανεξαιρέτως.

Εν τούτοις, παρά το ότι οι Πολίτες διαισθάνονται τον κίνδυνο, δεν φαίνεται να αναζητούν ρεαλιστικούς τρόπους αντιμετώπισης του. Εάν παραμείνουν δε σε ασαφείς, θεωρητικές έννοιες (όπως περισσότερη δημοκρατία, συμμετοχική δημοκρατία, άμεση δημοκρατία κλπ.), αναζητώντας «παραδοσιακά» κάποιον νέο πολιτικό ηγέτη ή κάποια κομματική παράταξη για να τους βγάλει από το «τέλμα», δεν πρόκειται ποτέ να βρουν τη λύση που αναζητούν.

Κατά την άποψη μας λοιπόν, αυτό που πρέπει να κάνουν, από κοινού και ατομικά οι «Πολίτες των πλατειών», όλοι εκείνοι δηλαδή που ευτυχώς αποφάσισαν να ενεργοποιηθούν και να αγωνισθούν για το μέλλον της κοινωνίας τους, το δικό τους και των παιδιών τουςείναι να συμφωνήσουν σε κάποια πρακτικά «αιτήματα», τα οποία στη συνέχεια θα επιβάλλουν στο κράτος τους – το δυνατόν γρηγορότερα, χωρίς περιττές φοβίες και ανεξαρτήτως κόστους.

Μόνο με αυτόν τον τρόπο δεν θα χρεοκοπήσουν ηθικά, πολιτισμικά και οικονομικά – ενώ μόνο έτσι θα μπορέσει να λειτουργήσει, δημιουργικά και αποτελεσματικά, η «πλατεία των Πολιτών». Ίσως τότε και μόνο τότε θα «χαραχθεί» μία επιτυχημένη μελλοντική πορεία της Ελλάδας – η πραγματική αλλαγή, με στόχο ένα Κράτος Δικαίου και μία «λειτουργική» Δημοκρατίαστην οποία θα συμμετέχουν ισότιμα όλοι οι Πολίτες. 

Πιθανόν μόνο έτσι θα καταφέρουν οι Πολίτες να ψηφίζουν αυτοί τους βασικούς νόμους, να επιλέγουν χωρίς ιδιοτέλεια και αντικειμενικά τους εκάστοτε «διαχειριστές» των τριών εξουσιών, καθώς επίσης να επιβλέπουν οι ίδιοι την πιστή τήρηση των αποφάσεων τους – μακριά από τα «νύχια» των τοκογλύφων και των «αιμοβόρων εργαλείων» τους, αξιοποιώντας την κρίση σαν ευκαιρία.

.

ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ 

Δηλώνοντας εκ των προτέρων ότι, η παράθεση κάποιων ενδεχομένων αιτημάτων των Πολιτών εκ μέρους μας θα εμπεριέχει αρκετά σφάλματα και παραλείψεις, θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθούμε συγκεκριμένα – έτσι ώστε να μην παραμείνουμε σε μία απλή «έκθεση ιδεών», χωρίς ουσιαστικό στόχο. Υποκειμενικά λοιπόν θεωρούμε ότι, οι πλατείες των ελεύθερων Πολιτών θα πρέπει να απαιτήσουν τα εξής:

 (α)  Ανάλυση του δημοσίου χρέους της χώρας από μία επιτροπή λογιστικού ελέγχου, την οποία οφείλουν οι ίδιοι να δημιουργήσουν – «ψηφίζοντας» όποιους υποβάλλουν υπεύθυνα το ενδιαφέρον τους να συμμετέχουν, έχοντας τις απαιτούμενες γνώσεις και τις προϋποθέσεις. Με τον ίδιο τρόπο οφείλουν να ενεργήσουν επίσης οι Πολίτες των Δήμων και Κοινοτήτων της χώρας, σε σχέση με τα αντίστοιχα χρέη, τα έσοδα και τις δαπάνες. Στη συνέχεια, οι Πολίτες της χώρας θα πρέπει να απαιτήσουν την υποχρεωτική υιοθέτηση ενός διπλογραφικού λογιστικού συστήματος σε όλο το δημόσιο.

(β)  Αναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους, έτσι ώστε να διακανονισθεί μακροπρόθεσμα, με επιτόκιο ίσο με το εκάστοτε βασικό της ΕΚΤ – με το επιτόκιο δηλαδή που δανείζονται όλες ανεξαιρέτως οι εμπορικές τράπεζες από την κεντρική,κερδοσκοπώντας στη συνέχεια εις βάρος της χώρας, αφού τη χρεώνουν με επιτόκια άνω του 5%. Στην προκειμένη περίπτωση, η εκδίωξη του ΔΝΤ και των μισθοφόρων του είναι απολύτως επιβεβλημένη.

(γ)  Δημιουργία ειδικής ομάδας για την είσπραξη των γερμανικών αποζημιώσεων – ενδεχομένως για τον σταδιακό συμψηφισμό τους. Εάν αυτή η ομάδα κατορθώσει να οργανώσει ειρηνικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από τις γερμανικές πρεσβείες, καθώς επίσης όπου υπάρχουν συνειδητοί Έλληνες, οι δυνατότητες επίτευξης των στόχων της θα διευκολύνονταν αρκετά. Ας μην ξεχνάμε ότι, οι αποζημιώσεις αυτές είναι τουλάχιστον ίσες με το 50% του δημοσίου χρέους μας – ενώ αφενός μεν τις δικαιούμαστε, αφετέρου τις έχουμε απόλυτη ανάγκη σήμερα.

 (δ) Κρατικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδαςμε στόχο να μπορεί να ελέγχει μία δημόσια κεντρική τράπεζα όλες τις εμπορικές και τις ασφαλιστικές εταιρείες. Στα πλαίσια αυτά, ο έλεγχος της κεντρικής τράπεζας από το κράτος, καθώς επίσης η επιβεβαίωση ότι πράγματι ευρίσκεται στους χώρους της ο χρυσός της χώρας, είναι απολύτως επιβεβλημένες ενέργειες.

 (ε) Διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για κάθε βασικό ζήτημα της χώρας, με στόχο την μεσοπρόθεσμη καθιέρωση ενός Πολιτεύματος άμεσης, συμμετοχικής Δημοκρατίας, κατά τα πρότυπα της Ελβετίας – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το πολίτευμα στην Ελβετία λειτουργεί αλάνθαστα. Στα πλαίσια αυτά, οφείλει να ζητηθεί η διεξαγωγή ενός πρώτου δημοψηφίσματος με έναν ορισμένο αριθμό υποψηφίων πολιτικών, οι οποίοι θα έπρεπε ενδεχομένως να απομακρυνθούν από την Ελλάδα, λόγω «προτέρου ανέντιμου βίου».

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */