ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ
Συνεχίζοντας, έχουμε την άποψη ότι πρέπει να αναζητηθούν, παράλληλα με την «παύση της επαιτείας» εκ μέρους της κυβέρνησης, συγκεκριμένοι, ρεαλιστικοί τρόποι εξόφλησης των χρεών της Ελλάδας, με δικά της μέσα. Επίσης, τρόποι χρηματοδότησης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, εάν πράγματι θέλουμε να διατηρήσουμε την εθνική μας κυριαρχία. Φυσικά, η μείωση των υπερβολικών δαπανών του δημοσίου, ο «ισοσκελισμός» του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, καθώς επίσης ο εξορθολογισμός των εσόδων του κράτους, θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα.
Στα πλαίσια αυτά, πάντοτε κατά την υποκειμενική μας άποψη, για να μπορέσει το δημόσιο να χρηματοδοτήσει με ίδια μέσα, χωρίς νέα δάνεια δηλαδή εκείνες τις ανάγκες του, οι οποίες ενδεχομένως δεν καλύπτονται από τα τρέχοντα έσοδα, καθώς επίσης για να εξοφληθούν τα δάνεια της «Τρόικας», οφείλουν να ληφθούν κάποια ειδικά μέτρα.
Αν και προφανώς θα υπάρχουν καλύτερες σκέψεις σε σχέση με τα μέτρα αυτά, από Έλληνες Πολίτες οι οποίοι διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις, είναι ίσως σκόπιμο να αναφέρουμε, επιγραμματικά και προς εξέταση, τις κατωτέρω:
(α) Έκδοση «εθνικών ομολόγων», με ανώτατο επιτόκιο ανάλογο του πληθωρισμού, τα οποία θα διατεθούν υποχρεωτικά σε όλους τους Έλληνες Πολίτες, τόσο του εσωτερικού, όσο και του εξωτερικού – με το μεγαλύτερο μέρος τους στις επιχειρήσεις. Παράλληλα, λεπτομερής καταγραφή του ενεργητικού της χώρας μας (δημόσια περιουσία), έτσι ώστε να γνωρίζουμε τι έχουμε – όχι μόνο τι χρωστάμε.
Κατά την άποψη μας, η έκδοση εθνικών ομολόγων θα μπορούσε να εισφέρει στα ταμεία του κράτους σταδιακά (εντός τριών ετών) τουλάχιστον 100 δις € – περιορίζοντας αντίστοιχα το εξωτερικό χρέος μας (εσωτερικός δανεισμός). Τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την εξόφληση των εκάστοτε ληξιπρόθεσμων ομολόγων του δημοσίου, οπότε δεν θα είχαμε ανάγκη τη «συνδρομή» της Τρόικας, της Γερμανίας ή οποιουδήποτε άλλου «τοκογλύφου».
(β) Πώληση μετοχών εισηγμένων επιχειρήσεων του Δημοσίου σε Έλληνες, σε τιμές ίσες με τη λογιστική τους αξία και με εγγυημένα μερίσματα – ελαφρά χαμηλότερα από το επιτόκιο των εθνικών ομολόγων. Για τον ίδιο σκοπό και με τον ίδιο στόχο, εισαγωγή των λοιπών επιχειρήσεων του δημοσίου στο χρηματιστήριο. Με τον τρόπο αυτό αφενός μεν θα ελέγχονταν καλύτερα οι δημόσιες αυτές επιχειρήσεις, από τις γενικές συνελεύσεις των μετόχων τους, αφετέρου δεν θα είχαμε τις εύλογες αντιδράσεις των συνδικαλιστών, στις ύπουλες προσπάθειες «εκποίησης» της δημόσιας περιουσίας (άρθρο μας).
(γ) Ίδρυση δημοσίων εταιρειών ακίνητης περιουσίας, με στόχο επίσης την εισαγωγή τους στο χρηματιστήριο – με ανάλογες διαδικασίες. Έτσι θα μπορούσε να αξιοποιηθεί η δημόσια περιουσία, χωρίς την «αναγκαστική εκποίηση» της η οποία, εκτός των άλλων, θα λειτουργούσε καταστροφικά όσον αφορά την ιδιωτική αγορά ακινήτων.
Οι δύο τελευταίες ενέργειες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν έσοδα για το κράτος μας, 50-100 δις € μέσα σε μερικά έτη. Επομένως, θα μπορούσε να περιορισθεί το χρέος μας ανάλογα, χωρίς να απαιτηθεί το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μας στις εξευτελιστικές τιμές που απαιτούν οι «εταίροι» μας. Παράλληλα, θα αυξανόταν η χρηματιστηριακή αξία των υπολοίπων ελληνικών επιχειρήσεων, η οποία είναι σήμερα κάτι παραπάνω από υπερβολικά υποτιμημένη (τουλάχιστον κατά 150 δις €) – με την ταυτόχρονη ενδεχομένως υποχώρηση της τερατώδους ανεργίας που πλήττει την Ελλάδα, αφού η οικονομική ανάπτυξη στηρίζεται κυρίως στην αισιοδοξία.
Ουσιαστικά πρόκειται για μία μεταφορά του δημόσιου χρέους, στο οποίο όμως δεν συνυπολογίζεται το ενεργητικό, στο ιδιωτικό χρέος – όπου αφενός μεν εμφανίζεται το ενεργητικό ως περιουσιακό στοιχείο, αφετέρου επιτρέπει στην οικονομία μας να εισέλθει ξανά σε «τροχιά ανάπτυξης». Άλλωστε, όπως έχουμε επισημάνει αρκετές φορές, το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι από τα χαμηλότερα στην ΕΕ – οπότε δεν δημιουργεί πρόβλημα η αύξηση του. Για παράδειγμα, εάν αντί 150% δημόσιο χρέος και 120% ιδιωτικό, είχαμε 80% δημόσιο χρέος και 190% ιδιωτικό, η πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας θα άλλαζε ριζικά – ενώ δεν θα υπήρχε κανένας φόβος χρεοκοπίας, παρά το ότι το συνολικό χρέος θα παρέμενε ως έχει (270%).
.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Αν και πολλοί ισχυρίζονται ότι, οι «πλατείες των Πολιτών» αφενός μεν δεν προσφέρουν τίποτα, αφετέρου επιδεινώνουν τα προβλήματα της χώρας μας, «κυοφορώντας» την αναρχία, εμείς έχουμε την υποκειμενική φυσικά άποψη πως, εάν τελικά «εμπλουτιστούν» με ουσιαστικά αιτήματα, καθώς επίσης εάν προτείνουν ρεαλιστικές λύσεις, απαιτώντας ειρηνικά τόσο τη συμμετοχή τους στη Δημοκρατία, όσο και στον έλεγχο του κράτους τους, τα αποτελέσματα θα είναι εντυπωσιακά. Ειδικά εάν επανέλθει η αισιοδοξία, η οποία τότε θα λειτουργήσει γεωμετρικά – στηριζόμενη στο δημιουργικό χαρακτήρα και στις εκπληκτικές ικανότητες των Ελλήνων.
Φυσικά, εάν τα «Συνδικάτα των Πολιτών» (κάτι τέτοιο υποθέτουμε ότι βρίσκεται «σε εξέλιξη», αφού τα παραδοσιακά εργατικά συνδικάτα έχουν πλέον απαξιωθεί) περιορισθούν σε απλές διαμαρτυρίες και σε άκαρπες διαδηλώσεις, δεν πρόκειται να επιτύχουν απολύτως τίποτα – κάτι που σε κάθε περίπτωση «απευχόμαστε», αφού τότε η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει μόνο οικονομικά.
Ολοκληρώνοντας, υπενθυμίζουμε ότι η Ελλάδα είναι μία πανέμορφη, προικισμένη πολλαπλά χώρα, η οποία μπορεί να γίνει η ωραιότερη, η πλουσιότερη, καθώς επίσης η πιο πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης – αρκεί να καταφέρει να ελέγξει την πολιτική, να ενεργοποιήσει τους Πολίτες της, να καταπολεμήσει μεθοδικά τη γραφειοκρατία και να δημιουργήσει μία αποτελεσματική, έντιμη δημόσια διοίκηση, επανακτώντας την εθνική της κυριαρχία.
Σημείωση: Η συνέντευξη στο cosmo.gr (link)
http://www.cosmo.gr/Finance/Hellas/326654.html
