.
Οι Βρυξέλλες είναι ένα διαφορετικό περιβάλλον από την Ελλάδα – με την έννοια πως γύρω από τα γραφεία της ΕΕ υπάρχει μια στρατιά από 25.000 λομπίστες, από υπαλλήλους ΜΚΟ, από δεξαμενές σκέψης και από γραφεία επικοινωνίας πολυεθνικών που προβάλλουν και προωθούν τα συμφέροντά τους στους ευρωβουλευτές έναντι ανταμοιβής και στην κοινή γνώμη, όπως επίσης στα ΜΜΕ. Όλοι αυτοί οι λομπίστες, δεν απηχούν τα ζητούμενα των Πολιτών της Ευρώπης – αφού δεν εκλέγονται από αυτούς και δεν λογοδοτούν σε αυτούς. Παρόλα αυτά, υπάρχει σε πολλά σημεία στη νομοθεσία της ΕΕ, η πρόβλεψη για συμμετοχή τους στη λήψη αποφάσεων – ενώ αναφέρονται ως «Κοινωνία των Πολιτών», δηλαδή ως μια παράλληλη διακυβέρνηση, εκτός του δημοκρατικού συστήματος εκλογής αντιπροσώπων. Εμείς θεωρούμε αρκετά επικίνδυνη αυτήν την εμπλοκή λομπιστών.
.
Εισήγηση
Το σημερινό μικρό νομοσχέδιο αφορά την προετοιμασία της χώρας μας, όσον αφορά την ανάληψη της προεδρίας της ΕΕ, από το δεύτερο εξάμηνο του 2027.
Στην ουσία πρόκειται για μία σχετικά εθιμοτυπική διαδικασία, μετά τη θεσμοθέτηση προέδρου της ΕΕ – ο οποίος έχει τις αρμοδιότητες του συντονισμού του έργου της ΕΕ.
Το έχουμε διαπιστώσει άλλωστε, όταν κάθε εξάμηνο μας παρουσιάζουν τις προτεραιότητες της προεδρίας τους οι διάφορες χώρες που την αναλαμβάνουν –χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Κύρια Ομιλία
Αυτό που μας έχει κάνει πάντως εντύπωση είναι το ότι, οι προτεραιότητες τους κάθε φορά, επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από την εθνική τους στρατηγική – λιγότερο από μία συνεκτική ευρωπαϊκή πολιτική, όπως θα ήταν ορθολογικό.
Για παράδειγμα, οι χώρες της Ιβηρικής ενδιαφέρονται περισσότερο για τη σχέση της ΕΕ με τα κράτη της Mercosur – ενώ οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, για τον πόλεμο της Ουκρανίας και τη Ρωσία.
Φυσικά έχει μικρή σημασία το τι επιδιώκει η κάθε χώρα που αναλαμβάνει την προεδρία, όπως στο παράδειγμα της Ουγγαρίας – η οποία, ενώ είχε θέσει ως προτεραιότητα της την προώθηση της ειρήνης στην Ουκρανία, δεν πέτυχε απολύτως τίποτα, εκτός από κάποιες συναντήσεις του πρωθυπουργού της με μικρή απήχηση.
Από την άλλη πλευρά, η διαδικασία της προεδρίας παρέχει αρκετές δυνατότητες προβολής, σε προσωπικό και κρατικό επίπεδο – καθώς επίσης συνομιλίες και σχέσεις Ελλήνων, με ομολόγους τους σε άλλες χώρες της ΕΕ.
Το γεγονός αυτό έχει κάποιο νόημα, ειδικά επειδή διανύουμε μία κομβική περίοδο για την ΕΕ, με έντονα γεωπολιτικά και οικονομικά θέματα – όπως είναι, σε σχέση με το τελευταίο, η δρομολόγηση του νέου πολυετούς προϋπολογισμού 2028 έως 2034.
Όσον αφορά δε τα υφιστάμενα προβλήματα, δεν είναι καθόλου λίγα – εννοώντας την πράσινη πολιτική που έχει πολλά δυσεπίλυτα θέματα, τα ενεργειακά αδιέξοδα λόγω των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, την ΚΑΠ που μειώνεται, τη χαμένη ανταγωνιστικότητα της ΕΕ, το προωθούμενο Ταμείο Ντράγκι, την προετοιμασία για περαιτέρω αντιπαράθεση με τη Ρωσία μέσω των ReArmEU και SAFE, το δημογραφικό, το μεταναστευτικό, την κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στην ΕΕ, τη διαφάνεια, τη διαφθορά στην ΕΕ που φάνηκε από το Pfizer Gate κλπ.
Δεν πρέπει βέβαια να παραβλέπουμε τα δικά μας προβλήματα που έχουν σχέση με την ΕΕ – όπως είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υπόλοιπες έρευνες της ευρωπαϊκής εισαγγελίας και το έγκλημα των Τεμπών.
Δευτερολογία
Σε σχέση τώρα με τα διαδικαστικά του αυτόνομου γραφείου της προεδρίας, το νομοσχέδιο παρέχει τη δυνατότητα δημιουργίας μίας ακόμη οντότητας, εκτός του οργανογράμματος της ΕΕ – επίσης, στελέχωσης της με διαδικασίες κατά παρέκκλιση, με τις οποίες δεν συμφωνούμε ποτέ.
Προφανώς με άτομα από τον κομματικό μηχανισμό της ΝΔ – με παράταση των υπηρετούντων στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στην ΕΕ, κατά το άρθρο 6.
Εν τούτοις, δεν έχει προσκομισθεί αναλυτική κοστολόγηση για τις δραστηριότητες αυτής της οντότητας – ενώ το ΓΛΚ αναφέρει απλά ότι, το συνολικό κόστος θα είναι 20 εκ. €.
Η κυρία Παπαδοπούλου όμως αναφέρθηκε σε ελλείψεις στις υποδομές, όπως στην ανάγκη συντήρησης πρεσβειών – λέγοντας επιπλέον ότι, «είναι λάθος να πούμε πως όλη προεδρία θα κοστίσει 20 εκ. – η λειτουργία του Γραφείου θα κοστίσει 20 εκ.»
Εμείς ρωτήσαμε τον κ. Λοβέρδο που ήταν παρόν στην τελευταία επιτροπή, τι ακριβώς εννοούσε η κυρία Παπαδοπούλου και πόσο θα κοστίσει τελικά η Προεδρία. Επίσης, εάν έχει προσκομισθεί σχετική κοστολόγηση από το ΓΛΚ, όπως για γραφεία πρεσβειών που χρειάζονται συντήρηση για να δεξιωθούν επισκέπτες κλπ.
Δυστυχώς όμως, δεν πήραμε καμία απάντηση – γεγονός που σημαίνει ότι, ασφαλώς δεν μπορούμε να εγκρίνουμε κάτι που δεν γνωρίζουμε το κόστος του, ούτε καν κατά προσέγγιση.
Σε κάθε περίπτωση εάν δεν υπάρχει οργάνωση, θα μπορούσε το κόστος να εκτοξευτεί, όπως στην προηγούμενη προεδρία του 2014 – όπου είχαν διπλασιαστεί τα όρια ανάθεσης, στις 120.000 €.
Από την άλλη πλευρά, η σύσταση αυτού του γραφείου με πρωτοβουλία της σημερινής κυβέρνησης, είναι κάτι σχετικά άκαιρο – επειδή έως την ανάληψη της προεδρίας θα έχουν γίνει εκλογές, ενδεχομένως ενωρίτερα από την τετραετία, αφού δύσκολα θα την ολοκληρώσει η ΝΔ με τόσα σκάνδαλα.
Πιθανότατα δε, η παρούσα κυβέρνηση δεν θα είναι αυτή που θα διαχειρισθεί την προεδρία – ενώ μετά τις εκλογές μπορεί να αλλάξουν οι προτεραιότητες της προεδρίας, όπως επίσης η στελέχωση.
Ακριβώς για το λόγο αυτό, προτείναμε να αναληφθεί το έργο από την παρούσα δομή του ΥΠΕΞ, χωρίς περιττά έξοδα – ενώ, όσον αφορά τις προτεραιότητες, είτε να συμπεριληφθούν θέσεις και της αντιπολίτευσης, είτε να κατατεθούν κοινές θέσεις, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος των κομμάτων.
Συνεχίζοντας, το μεγάλο θέμα που αντιμετωπίζει η ΕΕ, είναι αυτό της κατάρτισης του προϋπολογισμού 2028/34 – κάτι που προϋποθέτει την παραδοχή των λαθών του παρελθόντος και τη ρεαλιστική στοχοθεσία για το μέλλον.
Ειδικότερα η ΕΕ, ως πολιτική και οικονομική οντότητα, είχε αρνητική καθαρή θέση ύψους 212,1 δις το 2023 και άνοιγμα στον προϋπολογισμό της τάξης των 298 δις – κυρίως λόγω του Ταμείου Ανασυγκρότησης, οι υποχρεώσεις του οποίου δεν έχουν ενσωματωθεί στον Ισολογισμό της, καθώς επίσης της Ουκρανίας που αποτελεί ανοιχτή πληγή.
Μελλοντικά, προτείνεται η πληρωμή μέρους του Ταμείου Ανάκαμψης και η αντικατάστασή του από το Ταμείο Ανταγωνιστικότητας, ύψους 450 δις – κάτι που είναι μεν θετικό, αλλά θα πρέπει να συγκεκριμενοποιηθούν οι περιοχές που θα εστιάσει, τα ποσά και η συμμετοχή της κάθε χώρας.
Όσον αφορά την Ουκρανία, οι σχετικές δαπάνες επιβαρύνουν πλέον μόνο την ΕΕ, μετά τη διακοπή στήριξης από τις ΗΠΑ – όπου προϋπολογίζονται να ανέλθουν στα 100 δις την περίοδο 2028/34, χωρίς όμως εξασφαλισμένη χρηματοδότηση.
Προφανώς λοιπόν είναι δυσβάσταχτες, ειδικά εάν ληφθεί υπ’ όψιν το κόστος ανοικοδόμησης ή/και ενδεχόμενης ένταξης της Ουκρανίας στην κοινή αγορά – με δυσμενείς συνέπειες για τον αγροτικό τομέα άλλων χωρών.
Σε σχέση δε με τις δαπάνες του Ταμείου Ανταγωνιστικότητας μεγάλο μέρος τους, τα 130,7 δις, αφορούν την Αμυντική Βιομηχανία χωρίς το SAFE, όπου θα πρέπει η χώρα μας να έχει συμμετοχή και όχι η Τουρκία – αφού σε κάθε άλλη περίπτωση θα αποδειχθεί πως η ΕΕ δεν είναι αμυντικός συνασπισμός, αλλά έχει συγκεκριμένους γεωπολιτικούς σκοπούς μόνο κατά την Ρωσίας.
Τέλος, έχουμε θέματα εξωτερικής και ενεργειακής πολιτικής της ΕΕ – επιπλέον οικονομικά που έχουν σχέση με τις ανισότητες μεταξύ των διαφόρων χωρών.
Ενδιαφέρον τώρα παρουσιάζει το στοιχείο (ε) του άρθρου 4 που αναφέρει ότι, το Γραφείο αναζητά πηγές χρηματοδότησης και χορηγιών, για την εκπλήρωση της αποστολής του – με σκοπό την ελαχιστοποίηση της επιβάρυνσης του κρατικού προϋπολογισμού.
Από ποιους θα αναζητήσει χορηγίες; Δεν ανοίγει έτσι την πόρτα στα λόμπι και στα επιχειρηματικά συμφέροντα; Προφανώς λοιπόν είμαστε αντίθετοι.
Παρεμπιπτόντως εδώ, οι Βρυξέλλες είναι ένα διαφορετικό περιβάλλον από την Ελλάδα – με την έννοια πως γύρω από τα γραφεία της ΕΕ υπάρχει μια στρατιά από 25.000 λομπίστες, από υπαλλήλους ΜΚΟ, από δεξαμενές σκέψης και από γραφεία επικοινωνίας πολυεθνικών που προβάλλουν και προωθούν τα συμφέροντά τους στους ευρωβουλευτές έναντι ανταμοιβής και στην κοινή γνώμη, όπως επίσης στα ΜΜΕ.
Όλοι αυτοί οι λομπίστες, δεν απηχούν τα ζητούμενα των Πολιτών της Ευρώπης – αφού δεν εκλέγονται από αυτούς και δεν λογοδοτούν σε αυτούς.
Παρόλα αυτά, υπάρχει σε πολλά σημεία στη νομοθεσία της ΕΕ, η πρόβλεψη για συμμετοχή τους στη λήψη αποφάσεων – ενώ αναφέρονται ως «Κοινωνία των Πολιτών», δηλαδή ως μια παράλληλη διακυβέρνηση, εκτός του δημοκρατικού συστήματος εκλογής αντιπροσώπων.
Εμείς θεωρούμε αρκετά επικίνδυνη αυτήν την εμπλοκή λομπιστών, επειδή η νομοθεσία της ΕΕ, αναλαμβάνει όλο και περισσότερα θέματα – παίρνοντας αρμοδιότητες από τις εθνικές κυβερνήσεις, κάτι με το οποίο δεν συμφωνούμε.
Θα μπορούσε για παράδειγμα μια εταιρία λόμπι για βιομηχανίες ανελκυστήρων, να προσεγγίσει κάποιους γραφειοκράτες στην Κομισιόν και να ετοιμάσουν μια οδηγία στα μέτρα της – ενώ έχουμε ήδη το κακό προηγούμενο με το συμβόλαιο PfizerGate που δεν έχει δοθεί στην δημοσιότητα.
Με ένα αντίθετο παράδειγμα, ενώ η ΕΕ εξέδωσε τη γνωστή οδηγία για της ασφάλεια των σιδηροδρόμων, δεν εφαρμόστηκε στην χώρα μας – με τραγικά αποτελέσματα στα Τέμπη.
Γνωρίζουμε άλλωστε ότι, δεν ολοκληρώθηκαν ούτε τα ΕΣΠΑ για την τηλεδιοίκηση, με τη σύμβαση 717 – όπως επίσης πως δεν ελέγχθηκε η διαφορά μεταξύ των στοιχείων της Eurostat και των πληρωμών του ΟΠΕΚΕΠΕ, με αποτέλεσμα τώρα να έχουν μεσολαβήσει χιλιάδες απάτες, να μας επιβάλλονται τεράστια πρόστιμα και να έχουμε καθυστέρηση στις πληρωμές.
Έτσι κλιμακώνεται η απόσταση μεταξύ των Πολιτών και της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών – ενώ μειώνεται όλο και περισσότερο η εμπιστοσύνη στην ΕΕ, κυρίως των Γάλλων και των Ελλήνων.
Οφείλουμε τώρα να διευκρινίσουμε κάτι – επειδή ο υφυπουργός άφησε να εννοηθεί πως το νομοσχέδιο πρέπει να αντιμετωπισθεί από όλους ως στήριξη στην ΕΕ.
Εν προκειμένω, εμείς είμαστε επικριτικοί στην εξέλιξη της ΕΕ σε ένα γραφειοκρατικό τέρας – αντίθετοι σε κάθε τι που αναπαράγει ένα περιβάλλον φούσκας, με υπαλλήλους κα λομπίστες που ζουν στις Βρυξέλλες, με κατά παρέκκλιση διαδικασίες διορισμού τους.
Επίσης με αδιαφάνεια ως προς τα πεπραγμένα τους και με μία καθεστωτική αλαζονεία – η οποία τελικά είναι και αντιπαραγωγική.
Θεωρούμε λοιπόν αντίθετα ότι, η ΕΕ θα πρέπει να εκφράζει τους Πολίτες των διαφόρων εθνών της Ευρώπης – αντί να τους επιβάλλει τις απόψεις της που συχνά είναι επιρροές των λόμπι και θέσεις των γραφειοκρατών.
Μας επιβεβαίωσε έμμεσα άλλωστε και η κυρία Μπακογιάννη στην επιτροπή, λέγοντας τα εξής:
«Συμφωνούμε σε ένα δεύτερο θέμα, το οποίο είναι πάρα πολύ κατά τη γνώμη μου σημαντικό – ότι πρέπει κάποια στιγμή να συζητηθεί η ουσία των δράσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Διότι αυτό που εγώ βλέπω απέξω ως απλό μέλος της Ελληνικής Βουλής είναι ότι, από τότε που έγινε το BREXIT, η γραφειοκρατία στην Ευρώπη ανέβηκε κατά 150%.
Η παρέμβαση της Ευρώπης σε θέματα τα οποία δεν έχουν καμία ουσία, απολύτως καμία ουσία, είναι ασφυκτική – ενώ σε θέματα που έχουν ουσία, υπάρχει η πλήρης αποφυγή συζήτησης.
Άρα, νομίζω πως κάποτε θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι, η αποδοχή της λογικής της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, αρχίζει πλέον, σε πάρα πολλά κοινοβούλια και ελπίζω και στο ελληνικό να τίθεται σε αμφισβήτηση.
Αυτά σας τα λέει άνθρωπος ο οποίος έχει δώσει μάχη όλη του τη ζωή για την Ευρώπη – αλλά όλα τα πράγματα έχουν τα όριά τους. Η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία έχει ξεπεράσει το μέτρο της».
Οι δικές μας απόψεις πάντως για την ΕΕ, έτσι όπως εξελίσσεται, δεν είναι οι καλύτερες – ενώ μας έχει ξενίσει το γεγονός ότι, η κυρία von der Leyen, γνωστή για την απάτη και τη διαφθορά του Pfizer Gate των εμβολίων, ανακοίνωσε τη δημιουργία μίας υπηρεσίας πληροφοριών που θα υπάγεται σε αυτήν, κάτι δηλαδή σαν ΚΥΠ ή CIA της ΕΕ, χωρίς να ρωτήσει κανέναν.
Μία άλλη επικίνδυνη πρωτοβουλία της είναι η «Κοινωνία των Πολιτών», των λόμπι δηλαδή που περιγράψαμε ήδη – καθώς επίσης η προστασία της πληροφόρησης που στην πραγματικότητα πρόκειται για λογοκρισία, αφού συνδυάζεται με το απαράδεκτο DSA που λειτουργεί ως δήθεν προάσπιση της δημοκρατίας από τα fake news.
Προωθείται επιπλέον το ψηφιακό ευρώ και η απόσυρση μετρητών – ενώ αναρωτιόμαστε με ποιο δικαίωμα θα πρέπει να παρακολουθούνται όλες οι συναλλαγές ηλεκτρονικά.
Επίσης ο προσωπικός αριθμός που θα συμπληρώσει το θέμα της κεντρικής παρακολούθησης των Πολιτών, από το γραφειοκρατικό τέρας των Βρυξελλών – με πειραματόζωο ως συνήθως την Ελλάδα, αφού εδώ δρομολογείται υποχρεωτικά.
Κλείνοντας, σε μία ΕΕ με αυτά τα χαρακτηριστικά, η προεδρία είναι μία ψευδαίσθηση συμμετοχής στις αποφάσεις – ενώ στην ουσία μία ευκαιρία για δεξιώσεις, σε υπερόπτες υπαλλήλους των Βρυξελών και όχι μόνο.
Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση, αν μη τι άλλο, όφειλε να μας τεκμηριώσει ποιο θα είναι το ενδεχόμενο θετικό αποτέλεσμα για τη χώρα μας από την προεδρία, σε μετρήσιμους όρους – με μία συγκεκριμένη ανάλυση κόστους οφέλους που δυστυχώς δεν έχει προσκομισθεί.
