Η φοροκλοπή των επιχειρήσεων – The Analyst
Σχολιασμός Επικαιρότητας

Η φοροκλοπή των επιχειρήσεων

.

Η κυβέρνηση επιβάλει ξανά χαρτόσημο στα επιχειρηματικά δάνεια – παρά το ότι το ΣΤΕ έχει κρίνει με δύο αποφάσεις του πως απαλλάσσονται, οπότε πρόκειται για μία παράνομη διάταξη. Από την άλλη πλευρά, είναι αλήθεια ένα φιλελεύθερο μέτρο ή απλά ένα ακόμη χαράτσι σοβιετικού τύπου εις βάρος των ΜμΕ; Το επέβαλε το λόμπι των τραπεζών, για να έχει το μονοπώλιο του δανεισμού, παρά το ότι δεν δανείζει σχεδόν καμία μικρομεσαία επιχείρηση; Μεταξύ άλλων επειδή δανείζει συνεχώς περισσότερα στο δημόσιο; Ξανά τα ίδια; Τίποτα δεν μάθαμε από την κρίση και τη χρεοκοπία; Δεν είναι απαράδεκτο να αυξάνει η κυβέρνηση ξανά τους φόρους, παρά το ότι αισχροκερδεί φορολογικά, μέσω του αυξημένου ΦΠΑ στις ανοδικές τιμές; Σε κάθε περίπτωση, το άρθρο πρέπει να αποσυρθεί αμέσως. – ως παράνομο και καταχρηστικό.

.

Κοινοβουλευτική Εργασία

Επιγραμματικά στον ανταγωνισμό των προεκλογικών φυσικά παροχών μεταξύ των δύο κομμάτων στη ΔΕΘ, απορούμε σχετικά με το πώς είναι δυνατόν να συνεχίζουν ασχολούνται με το μοίρασμα χρημάτων, όταν η χώρα μας είναι βυθισμένη στα ελλείμματα και στα χρέη – αντί με την παραγωγή πλούτου, η οποία θα επέτρεπε τη μακροπρόθεσμα βιώσιμη ενίσχυση της κοινωνίας.

Ακόμη περισσότερο, γιατί δεν ασχολούνται με το νούμερο ένα πρόβλημα της οικονομίας μας που δεν είναι άλλο από το εμπορικό έλλειμμα – το οποίο εκτοξεύθηκε στα 20,6 δις € το επτάμηνο.

Είναι αλήθεια τόσο δύσκολο να κατανοήσουν πως η επίλυση του, μέσω της στήριξης της εγχώριας παραγωγής, θα αύξανε εκθετικά το ΑΕΠ μας, αφού αποτελεί τον τέταρτο συντελεστή του; Είναι δυνατόν να καταφέρει ποτέ η Ελλάδα να ανακτήσει την οικονομική της ανεξαρτησία, μέσω της  μονόπλευρης στήριξης της μονοκαλλιέργειας του τουρισμού, όπως με τα ΕΣΠΑ κλπ., όταν εισάγει σχεδόν το 80% των προμηθειών του;

Δεν καταλαβαίνουμε πως η Ελλάδα έχει έναν θησαυρό στα χέρια της, τον τουρισμό, τον οποίο όμως η κυβέρνηση μετέτρεψε σε κάρβουνο, αφού στους πρώτους 7 μήνες εξαΰλωσε τα ετήσια έσοδα του με το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου, όσον αφορά το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών;

Ελπίζουμε εδώ να μην ισχυρισθεί η κυβέρνηση πως οφείλεται στις αυξημένες εισαγωγές πετρελαιοειδών, λόγω της ανόδου των τιμών – αφού μία σχετικά ανάλογη αύξηση παρουσίασαν και οι εξαγωγές τους.   

Στο νομοσχέδιο τώρα, θα ξεκινήσουμε από το απαράδεκτο άρθρο 172, με το οποίο η κυβέρνηση επιβάλει ξανά χαρτόσημο στα επιχειρηματικά δάνεια – παρά το ότι το ΣΤΕ έχει κρίνει με δύο αποφάσεις του πως απαλλάσσονται, όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά, οπότε πρόκειται για μία παράνομη διάταξη.

Από την άλλη πλευρά, είναι αλήθεια ένα φιλελεύθερο μέτρο ή απλά ένα ακόμη χαράτσι σοβιετικού τύπου εις βάρος των ΜμΕ; Το επέβαλε το λόμπι των τραπεζών, για να έχει το μονοπώλιο του δανεισμού, παρά το ότι δεν δανείζει σχεδόν καμία μικρομεσαία επιχείρηση;

Μεταξύ άλλων επειδή δανείζει συνεχώς περισσότερα στο δημόσιο; Ξανά τα ίδια; Τίποτα δεν μάθαμε από την κρίση και τη χρεοκοπία;

Δεν είναι απαράδεκτο να αυξάνει η κυβέρνηση ξανά τους φόρους, παρά το ότι αισχροκερδεί φορολογικά, μέσω του αυξημένου ΦΠΑ στις ανοδικές τιμές; Σε κάθε περίπτωση, το άρθρο πρέπει να αποσυρθεί αμέσως – ως παράνομο και καταχρηστικό.

Συνεχίζοντας στο νομοσχέδιο, με το άρθρο 3 παρέχεται η κατηγοριοποίηση των εταιριών του Υπερταμείου των ξένων, στις οποίες αναφέρεται ο νόμος, ως εξής:

(α) στο Κεφάλαιο Β αυτές που η απόλυτη πλειοψηφία τους ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο, όπου όμως υπάρχουν εξαιρέσεις – καταθέτοντας τον πίνακα στα πρακτικά για την οικονομία της συζήτησης,

(β) στο Κεφάλαιο Γ αυτές που το Δημόσιο έχει συμμετοχή, μαζί με άλλες οντότητες και

(γ) στο Κεφάλαιο Δ με τις λοιπές θυγατρικές της ΕΕΣΥΠ – όπου το δημόσιο έχει στην ουσία έμμεση συμμετοχή.

Μεταξύ των εταιριών των παραπάνω κατηγοριών, υπάρχουν διαφορετικού είδους προνόμια του Δημοσίου και της ΕΕΣΥΠ, με κλιμακούμενο επίπεδο ελέγχου από το Δημόσιο – μεγαλύτερο στην πρώτη κατηγορία της απόλυτης πλειοψηφίας και σχεδόν καθόλου στην τελευταία, όπου όμως υπάρχουν πολύ σημαντικές και επιδοτούμενες εταιρίες, όπως ο ΟΑΣΑ και τα ΕΛΤΑ.

Σύμφωνα πάντως με το Ν3920/2011 για την αναδιάρθρωση και εξυγίανση των δημοσίων συγκοινωνιών, καθώς επίσης με το Ν3429/2005 περί ΔΕΚΟ, ο ΟΑΣΑ Α.Ε. είναι επιχείρηση του Δημοσίου –  όπου όμως με το παρόν δεν διασφαλίζεται ο δημόσιος χαρακτήρας του ΟΑΣΑ και των θυγατρικών του, τοποθετούνται ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και θέτονται ζητήματα ιδιωτικοποίησης της λειτουργίας των μέσων μαζικής μεταφοράς.

Επομένως, με βάση τις εκτιμήσεις συμβούλων μας, είναι ενδεχομένως αντισυνταγματική η διάταξη. Το έχει εξετάσει το νομικό συμβούλιο;

Βέβαια, ακόμη και στην πρώτη κατηγορία του Κεφαλαίου Β, δεν υπάρχει απόλυτος έλεγχος του Δημοσίου – αφού ο έλεγχος διενεργείται από ιδιώτες εσωτερικούς ελεγκτές, κάτι με το οποίο φυσικά δεν συμφωνούμε.

Υπάρχουν επί πλέον κατά παρέκκλιση διατάξεις, όπως για τις προσλήψεις, για τα μισθολογικά του προσωπικού και για τα bonus της διοίκησης, για το οποίο αναφερόμαστε ειδικότερα στο άρθρο 41 παρακάτω, καθώς επίσης για τις προμήθειες – όπου έχουμε λάβει επιστολή από την Ενιαία Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων, με την οποία εκφράζονται αντιρρήσεις.

Επομένως πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί, πόσο μάλλον με δεδομένο το ότι υπάρχει ήδη παρελθόν αντισυνταγματικότητας από το Υπερταμείο και την Τρόικα – όπως στην περίπτωση των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ.

Σε κάθε περίπτωση, ούτε καν τις απαιτήσεις του μνημονιακού πλαισίου με τις Ανεξάρτητες Αρχές δεν σέβεται η Τρόικα που ελέγχει το Υπερταμείο – οπότε στην ουσία το Υπερταμείο των ξένων κάνει ότι θέλει, με τη χρηματοδότηση του ελληνικού δημοσίου.

Για να γνωρίζουμε πάντως τι ακριβώς ψηφίζεται, θα ήταν απαραίτητο να αναφέρονται και οι εταιρίες της κάθε κατηγορίας – όπου αναφέρονταν μεν   στα παραρτήματα του εφαρμοστικού νόμου Ν.4389/2016 του 3ου Μνημονίου που ψήφισε από κοινού η Τρόικα Εσωτερικού, αλλά έκτοτε έχουν μεσολαβήσει μετατροπές, πωλήσεις κλπ.

Στο άρθρο 4, ποιος είναι ο λόγος της «πολιτικής κρατικής ιδιοκτησίας ανωνύμων εταιριών» για τη δημόσια περιουσία; Επίσης της «δήλωσης αποστολής και της δήλωσης ειδικών υποχρεώσεων», στο άρθρο 5; Για να ενημερώνεται προκαταβολικά το Υπερταμείο για τις ενέργειες τους;

Γιατί να καθορίζεται η πολιτική βιώσιμης ανάπτυξης που ακολουθεί η εταιρεία, σύμφωνα με περιβαλλοντικά, κοινωνικά και εταιρικής διακυβέρνησης κριτήρια, με τα ESG δηλαδή, (Environmental Social Governance), κατά την μόδα του εξωτερικού στο άρθρο 5 παρ. 2ε; Για να παρεμβάλλονται οι εταιρίες στην πολιτική;

Το δημόσιο από μόνο του δεν έχει σκοπό τη βιώσιμη ανάπτυξη, προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος;  Να υπηρετεί την κοινωνία το περιβάλλον και τη χώρα;

Τα περί ESG λοιπόν είναι περιττά, εάν όχι ύποπτα – αφού δεν θεσμοθετούνται από μια δημόσια αρχή, αλλά από ιδιωτικές εταιρίες.

Το ίδιο θα λέγαμε και για άλλους επιχειρηματικούς εκμοντερνισμούς, στο άρθρο 5 – όπου γενικότερα δίνεται η εντύπωση της προσαρμογής των δημοσίων εταιριών στο πλαίσιο της ΑΕ, για να κινεί τα νήματα το Υπερταμείο από το παρασκήνιο.

Στο άρθρο 7, η επιλογή των διοικητών υπάγεται στην αρμοδιότητα του εποπτεύοντος Υπουργού – εν συνεχεία, για τα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ στη ΓΣ, οπότε ξανά στον υπουργό.

Επομένως πρόκειται για ψηφοθηρικές εξυπηρετήσεις – με αποτέλεσμα να διορίζεται ακόμη και μία γυμνάστρια διοικητής σε νοσοκομείο, όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά. Η ερώτηση μας εδώ είναι ποια δυνατότητα υπάρχει για την πρόωρη διακοπή της εξαετούς θητείας τους και εάν δικαιούνται αποζημίωση.  

Στο άρθρο 8, η εργασιακή εμπειρία θα πρέπει να είναι σχετική. Για παράδειγμα, δεν θα έπρεπε να μπορεί να διορισθεί διοικητής σε μία ενεργειακή εταιρία κάποιος δικηγόρος και μάλιστα ανειδίκευτος – όπως συμβαίνει σε Γενικές Γραμματείες Υπουργείων.

Επίσης, για την επιλογή του ΔΣ και στα δυο άρθρο 7 και 8 δεν υπάρχει καμία νύξη για τον έλεγχο μη ύπαρξης αφενός και ύπαρξης αφετέρου ιδιοτήτων που θα καθιστούσαν τα μέλη ενός ΔΣ κατάλληλα προς εκλογή – σύμφωνα με τα άρθρα 3 και 9 του Ν. 4706.

Ειδικά για τη μη ύπαρξη σχέσεων εξάρτησης κατά το άρθρο 9 ή εν γένει σχέσεων που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως κατάσταση σύγκρουσης συμφερόντων ή καθηκόντων – τόσο κατά τον Ν4548 όσο και κατά τον Ν4706. Γίνεται μόνο μια αόριστη αναφορά σε ασυμβίβαστα στην παρ. 6 του άρθρου 8.

Στο άρθρο 11, η καταβολή bonus δύναται να παρέχεται στον Διευθύνοντα Σύμβουλο ή στον Εντεταλμένο Σύμβουλο, κατόπιν αξιολόγησής του από τη Γενική Συνέλευση – δηλαδή από τον Υπουργό που τον διόρισε και λογικά είναι της εμπιστοσύνης του. Επομένως, με το κατά πόσον συμμορφώθηκε με τις οδηγίες του Υπουργού;

Στο άρθρο 12, γιατί οι εταιρείες διαθέτουν επιτροπή αποδοχών, τα μέλη της οποίας ορίζονται και παύονται με απόφαση της ΓΣ, δηλαδή από το Δημόσιο, αφού είναι δημόσιες; Δεν υπάρχει πλαίσιο για ΝΠΔΔ;

Στο άρθρο 16, δεν έχει δοθεί κοστολόγηση – ενώ θα μπορούσε το ΓΛΚ, αφού οι εταιρίες είναι γνωστές. Γιατί αλήθεια;

Στο άρθρο 17 και στην παρ. 2δ, αναφέρεται πως ο ιδιώτης Εσωτερικός Ελεγκτής μιας δημόσιας εταιρίας ή ΝΠΔΔ, θα ελέγχει με διάφορες διεθνείς πρακτικές. Ποιες είναι αυτές; Γιατί δεν έχουν προσκομιστεί;

Στο άρθρο 20, το πρόβλημα που εντοπίζεται ξανά, έχει σχέση με την εποπτεία – οπότε με τον απευθείας έλεγχο των εταιριών από τον αρμόδιο Υπουργό.

Στο άρθρο 21, στις κυρώσεις αναφέρεται στην παρ. 1ε) ότι, μπορεί να δεσμεύονται έως και 50% των εσόδων των εταιρειών, από τον Τακτικό Προϋπολογισμό ή από το ΠΔΕ. Δεν είναι αρνητικό για τη λειτουργία τους;

Στο άρθρο 23, οι γενικοί διευθυντές προσλαμβάνονται με διαδικασίες που ελέγχονται από το ΔΣ, δηλαδή από τον Υπουργό, με σύμβαση ορισμένου χρόνου έως τριετούς διάρκειας – ενώ οι αμοιβές καθορίζονται από την ΓΣ, δηλαδή επίσης από τον Υπουργό. Δεν είναι απαράδεκτο;

Στο άρθρο 25 αναφερθήκαμε ήδη στο ότι, ο Υπουργός αποφασίζει για τις εκποιήσεις των δημοσίων εταιριών – κάτι με το οποίο δεν συμφωνούμε και πρέπει να αποσυρθεί.

Σε κάθε περίπτωση, πριν την εκποίηση θα πρέπει να έχουν διενεργηθεί αποτιμήσεις και να έχουν εκπονηθεί επιχειρηματικά σχέδια των εταιριών – σε σχέση με τη γενικότερη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.

Δεν πρέπει δηλαδή να διενεργούνται από ιδιωτικές συμβουλευτικές εταιρίες που εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα, για να αποφεύγει η κυβέρνηση τις ευθύνες της – αφού είναι θέμα συνολικού πολιτικού σχεδιασμού.

Για παράδειγμα, η ΛΑΡΚΟ ή μια ενεργειακή εταιρία, εξυπηρετεί και άλλους τομείς της οικονομίας – καθώς επίσης της βιομηχανίας. Εάν πουληθεί λοιπόν με τη λογική της μεγιστοποίησης του κέρδους του μετόχου, τότε μπορεί να επιβαρυνθεί η υπόλοιπη οικονομία – όπως με το κλείσιμο εργοστασίων και μεταφορά της μεταποίησης στο εξωτερικό, την αύξηση του κόστους κιλοβατώρας ανεξέλεγκτα μέσω του καρτέλ του χρηματιστήριού Χατζηδάκη, κλπ.

Επί πλέον, αυτές οι κατευθύνσεις, θα πρέπει να δεσμεύουν τους τυχόν επενδυτές – έτσι ώστε να μην αποφασίζουν για τις στρατηγικές επιχειρήσεις κατά το δοκούν.

Στο άρθρο 28, είναι σωστό να υπάρχει επιτροπή διαχείρισης κινητών αξιών. Εν τούτοις, θα πρέπει να αναφερθεί εδώ ποια θα είναι η πολιτική διαχείρισής τους.

Αυτονόητη είναι επίσης η καταγραφή στο επόμενο άρθρο 29 – όπου όμως θα πρέπει να γίνεται επί πλέον αποτίμηση σε τακτά χρονικά διαστήματα. Υπενθυμίζουμε δε ξανά πως πρέπει να γίνει καταγραφή και αποτίμηση των παγίων της ΕΤΑΔ.

Στο άρθρο 31, αν και οι προσλήψεις γίνονται με βάση τη διαδικασία που ελέγχεται από το ΑΣΕΠ, οι όροι της προκήρυξης είναι κατά παρέκκλιση κάθε γενικής και ειδικής διάταξης, στην παρ. 4.

Επομένως, οι εταιρίες λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια – με βάση τις επιλογές του διευθύνοντος σύμβουλου και της ΕΕΣΥΠ που συμμετέχουν στην επιτροπή αξιολόγησης. Ποιος είναι λοιπόν ο λόγος της παρεμβολής του ΑΣΕΠ και του όλου νομοθετήματος; 

Περιλαμβάνονται εδώ η ουσιαστικά δημόσιες επιχειρήσεις, όπως τα ΕΛΤΑ και ο ΟΑΣΑ; Εάν ναι, είναι σωστή αυτή η ανεξαρτητοποίησή τους ως προς την στελέχωση; Στο άρθρο 33 και στην παρ. β, μπορούν να υπάρχουν και εργολαβικοί εργαζόμενοι, με συμβάσεις έργου ή με δανεισμό, όπως στα ΕΛΤΑ;

Στο άρθρο 38, υπάρχει έντονη διαμαρτυρία της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Συμβάσεων – αφού, κατά παρέκκλιση της νομοθεσίας περί προμηθειών του Ν4412/2016, συστήνεται κανονισμός προμηθειών  με την παρ. 2, καθώς επίσης μια υπηρεσία ελέγχου της ΕΕΣΥΠ  με την παρ. 5. Δεν θα πρέπει να γίνει σεβαστή η άποψη της Αρχής;

Στο άρθρο 41, οι θέσεις απασχόλησης στον ΟΑΣΑ είναι σχεδόν όλες κομματικές. Εδώ αναφέρεται ότι, συνολικά οι αποδοχές δεν μπορούν να υπερβαίνουν το 90% του προέδρου του Αρείου Πάγου, χωρίς όμως να καθορίζεται το ακριβές ποσόν – αν είναι δυνατόν να έχουν αμοιβές ανάλογες με τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου!

Ενδιαφέρουσα είναι επίσης η δυνατότητα για μεταβλητές αποδοχές – σε μια δημόσια κοινωφελή υπηρεσία. Χρειάζεται αλήθεια κίνητρο για να κάνουν την δουλειά τους; Πώς θα καθοριστούν οι στόχοι του κινήτρου; Με κριτήριο την εξυπηρέτηση, το κέρδος ή την ασφάλεια;

Το άρθρο 42 αποτελεί μία σκανδαλώδη επιδότηση του Υπερταμείου, μέσω των ΥΔΥ στον ΟΑΣΑ – ο οποίος δεν φαίνεται να μπορεί να μην είναι ζημιογόνος, παρέχοντας παράλληλα σωστές υπηρεσίες.  Το κόστος που αναφέρει το ΓΛΚ είναι 82,6 εκ. € για τη μίσθωση των ΚΤΕΛ από τον ΟΑΣΑ. Πως προκύπτει το κόστος αυτό;

Στο άρθρο 44 ισχύουν τα ίδια, όπως με το άρθρο 38 και με τις ενστάσεις της Αρχής Προμηθειών. Εδώ υπάρχει επί πλέον η δυνατότητα παροχής υπηρεσιών συμφωνημένου επιπέδου (Service Level Agreements), από την Ε.Ε.ΣΥ.Π. προς τις θυγατρικές της – από μια εταιρία που δεν ανήκει στο δημόσιο.

Ποιος την ελέγχει; Αυτός είναι ο σκοπός της; Θα την πληρώνει το κράτος ή θα αφαιρείται από το μέρισμα που δίνει, για την αποπληρωμή του χρέους;

Συνεχίζοντας με το θέμα της εισαγωγής του πλαισίου πιστοληπτικής ικανότητας, ειδικά στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, διατυπώσαμε ήδη της αντιρρήσεις μας – πόσο μάλλον όταν παρέχονται στοιχεία από τον ΤΕΙΡΕΣΙΑ, με το νέο πτωχευτικό δίνονται περεταίρω ελευθερίες στις τράπεζες, ενώ έχει επίσης πληροφορίες το Δημόσιο, μέσω της ΑΑΔΕ.

Δημιουργείται δε η εντύπωση πως ο λόγος είναι η διευκόλυνση των κερδοσκόπων που αγόρασαν τις οφειλές και τα σπίτια των Ελλήνων – έτσι ώστε να πουλήσουν με βάση ένα καθεστώς που ήδη γνωρίζουν.

Δεν αναφέρεται πάντως ποιο λογισμικό θα επιλεχθεί, ούτε το κόστος του – ενώ δεν θα μας φαινόταν περίεργη η επιλογή του τριψηφίου FICO των ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση, έτσι θα ελέγχονται όλοι οι Έλληνες, ειδικά σε μία εποχή που η φτωχοποίηση τους έχει υπερβεί κάθε προηγούμενο ρεκόρ, όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά – στην αρχή από τα μνημόνια, ενώ σήμερα από την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση.

Στις ΗΠΑ τώρα, με βάση το σκορ στην πιστοληπτική ικανότητα, νοικιάζει κανείς σπίτι, παίρνει δάνειο για αυτοκίνητο, κάρτα για τις συναλλαγές του, ενώ ακόμη και προσλαμβάνεται – σημειώνοντας πως κάποιος με χαμηλό σκορ, θεωρείται ανυπόληπτος.

Έτσι, υπό τις σημερινές συνθήκες στην Ελλάδα, η συντριπτική πλειοψηφία θα απομονωθεί και θα περιθωριοποιηθεί – με δυσμενή αποτελέσματα για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Στο άρθρο 48 τώρα, έχουμε την ίδρυση μίας ακόμη ανεξάρτητης αρχής που δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα μας – ενώ το κόστος της παρέχεται μόνο αποσπασματικά από το ΓΛΚ και είναι το εξής:

(α) 36.000 € για το έτος 2023 και εφεξής, από την καταβολή αποδοχών στον Πρόεδρο και τα μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης της Ανεξάρτητης Αρχής Πιστοληπτικής Αξιολόγησης – στο άρθρο 73.

(β) Σύσταση 45 θέσεων προσωπικού, για τη στελέχωση της Αρχής καθώς επίσης 2 θέσεων συνεργατών μη μετακλητών – όπου δεν δίνονται οι μισθοί, αλλά μόνο η δαπάνη ύψους 500 χιλ. ευρώ περίπου, για την κάλυψη του κόστους που προκύπτει λόγω μισθολογικής διαφοράς στις αποδοχές προσωπικής διαφοράς ενιαίου μισθολογίου, στο άρθρο 107.

(γ) δαπάνη ύψους 144.000 € περίπου, από την αντιμετώπιση του κόστους στέγασης της Ανεξάρτητης Αρχής Πιστοληπτικής Αξιολόγησης – εάν δεν καλυφθεί από παραχώρηση για χρήση ακινήτων του Δημοσίου, στο άρθρο 100.

Συνολικά λοιπόν πρόκειται για λειτουργικά έξοδα που ενδεχομένως θα υπερβαίνουν το  1 εκ. € – χωρίς να αναφέρεται  πώς θα καλυφθούν. Από το προϋπολογισμό; Μέσω τελών προς τους χρήστες που θα οδηγήσει σε μία επιπλέον επιβάρυνση των χρηματοδοτήσεων;

Το βασικότερο όμως που δεν αναφέρεται, είναι το κόστος οργάνωσης και λειτουργίας του ολοκληρωμένου πληροφοριακού συστήματος – στα άρθρα 51 έως 55.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.