Η ενεργειακή αυτοχειρία της Ελλάδας – The Analyst
Σχολιασμός Επικαιρότητας

Η ενεργειακή αυτοχειρία της Ελλάδας

.

Οι εισαγωγές ενέργειας αυξάνουν ακόμη περισσότερο το ήδη τεράστιο εμπορικό μας έλλειμμα – επίσης το εξωτερικό μας χρέος που έχει ήδη υπερβεί τα 560 δις €. Δηλαδή, το εξωτερικό μας χρέος είναι στο 300% του ΑΕΠ μας – σε ένα επίπεδο μοναδικό στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Οι θριαμβολογίες δε της κυβέρνησης, τεκμηριώνουν πως αεροβατεί – θυμίζοντας την οχυρωμένη οικονομία του κ. Αλογοσκούφη, με τη γνωστή σε όλους μας κατάληξη. Επί πλέον, το εμπορικό μας έλλειμμα μειώνει το ΑΕΠ μας – αφού οι συντελεστές που το καθορίζουν είναι η κατανάλωση, οι ιδιωτικές επενδύσεις, οι δημόσιες δαπάνες και το εμπορικό ισοζύγιο που, εφόσον ήταν θετικό, η άνοδος του ΑΕΠ μας θα ήταν πολύ μεγάλη. Όσον αφορά τώρα το έλλειμμα του ενεργειακού μας ισοζυγίου, κινείται πλέον με ρυθμό πάνω από 1,2 δις € μηνιαία, οπότε θα πλησιάσει τα 15 δις € – όταν για ολόκληρο το 2021 ήταν 5,8 δις €.

.

Κοινοβουλευτική Εργασία

Για να κατανοήσουν οι Πολίτες που μας ακούν πόσο προσχηματικές είναι οι επιτροπές της Βουλής, στις οποίες συζητούνται τα νομοσχέδια, αρκεί να πούμε πως στην τελευταία ο υπουργός μας κατηγόρησε συλλήβδην ότι, αναφερθήκαμε μόνο σε δύο τρία άρθρα – όταν εμείς τα αναλύσαμε σχεδόν όλα, με κάθε λεπτομέρεια. 

Αυτό είναι δυστυχώς το πρόβλημα, όταν εκλέγονται μονοκομματικές κυβερνήσεις που στην ουσία αποφασίζουν και διατάζουν, όπως η σημερινή – δίνοντας ελάχιστη σημασία, εάν όχι καθόλου, στις απόψεις της αντιπολίτευσης, ακόμη και όταν είναι τεκμηριωμένες ή/και στηρίζονται στην κοινή λογική.

Έτσι δυστυχώς δεν πρόκειται να έχει ποτέ μέλλον η χώρα μας, παρά το ότι είναι πάμπλουτη – με ικανότατους Πολίτες που θα μπορούσαν να πετύχουν θαύματα, εάν ανακτούσαν την εμπιστοσύνη τους στην Πολιτεία.

Από την άλλη πλευρά, ακριβώς αυτού του είδους τις μικροκομματικές αντιλήψεις των εκάστοτε κυβερνήσεων μας, εκμεταλλεύονται οι ξένοι – για να μας επιβάλλουν ότι θέλουν, όπως τα μνημόνια, προφανώς για το δικό τους συμφέρον.  

Στο νομοσχέδιο τώρα, στην πρώτη επιτροπή τονίσαμε πως είμαστε υπέρ της πράσινης ανάπτυξης, όσον αφορά την εξοικονόμηση πρωτογενούς ενέργειας και την προστασία του περιβάλλοντος – όχι όμως με αποικιοκρατικά μοντέλα που αποβαίνουν εις βάρος των γεωοικονομικών και των γεωενεργειακών συμφερόντων της πατρίδας μας.

Ειδικά σε σχέση με το λιγνίτη, όπου διαθέτουμε αποθέματα που καλύπτουν τις ανάγκες μας σε ηλεκτρικό ρεύμα για 50 χρόνια, δεν είναι δυνατόν να θέλει η κυβέρνηση να πετάξει από το παράθυρο 300 δις € – αυξάνοντας την ενεργειακή μας εξάρτηση, όπως ήδη συμβαίνει.

Εκτός αυτού, οι εισαγωγές ενέργειας αυξάνουν ακόμη περισσότερο το ήδη τεράστιο εμπορικό μας έλλειμμα – επίσης το εξωτερικό μας χρέος που έχει ήδη υπερβεί τα 560 δις €.

Δηλαδή, το εξωτερικό μας χρέος είναι στο 300% του ΑΕΠ μαςσε ένα επίπεδο μοναδικό στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Οι θριαμβολογίες δε της κυβέρνησης, τεκμηριώνουν πως αεροβατεί – θυμίζοντας την οχυρωμένη οικονομία του κ. Αλογοσκούφη, με τη γνωστή σε όλους μας κατάληξη.

Επί πλέον, το εμπορικό μας έλλειμμα μειώνει το ΑΕΠ μας – αφού οι συντελεστές που το καθορίζουν είναι η κατανάλωση, οι ιδιωτικές επενδύσεις, οι δημόσιες δαπάνες και το εμπορικό ισοζύγιο που, εφόσον ήταν θετικό, η άνοδος του ΑΕΠ μας θα ήταν πολύ μεγάλη.

Όσον αφορά τώρα το έλλειμμα του ενεργειακού μας ισοζυγίου, κινείται πλέον με ρυθμό πάνω από 1,2 δις € μηνιαία, οπότε θα πλησιάσει τα 15 δις € – όταν για ολόκληρο το 2021 ήταν 5,8 δις €.

Επόμενο πρόβλημα, εκτός από το ενεργειακό χρηματιστήριο του κ. Χατζηδάκη με το οποίο αισχροκερδεί το γνωστό καρτέλ, είναι η ενεργειακή μας ασφάλεια και οι υπέρογκες τιμές της εισαγόμενης ενέργειας – με τις οποίες είναι αδύνατον να επιβιώσουν τα νοικοκυριά, οι επιχειρήσεις και ειδικά η όποια βιομηχανία μας έχει απομείνει.

Συνεχίζοντας, αναγράφεται πως ο σκοπός του σχεδίου νόμου είναι η σταδιακή μετάβαση της Ελλάδας στην κλιματική ουδετερότητα, έως το 2050 – με στόχο για το 2030 και 2040 τη μείωση των καθαρών ανθρωπογενών εκπομπών αερίων θερμοκηπίου, κατά τουλάχιστον 55% και 80% αντίστοιχα.

Στο άρθρο 2 δε, περιγράφεται πώς θα εφαρμοσθεί η κλιματική πολιτική της κυβέρνησης – με το μικρότερο δυνατό κόστος που όμως είναι ασαφές, αφού δεν υπάρχει καμία ποσοτικοποίηση, ούτε καν κοστολόγηση από το ΓΛΚ.

Εάν το ψηφίζαμε, δεν θα ήταν αλήθεια σαν να δίναμε λευκή επιταγή στην κυβέρνηση, για να αποφασίζει σχετικά με το τι είναι αποδεκτό, όσον αφορά το κόστος; Δεν θα ήταν παράλογο εκ μέρους μας;

Μερικά από τα πλέον βασικά μέτρα του νομοσχεδίου τώρα είναι τα εξής:

(α) Θεσμοθετείται η απαγόρευση παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από στερεά ορυκτά καύσιμα, από την 31η Δεκεμβρίου του 2028 – με το άρθρο 11.   

Το γεγονός αυτό είναι συνώνυμο με την ενεργειακή αυτοχειρία της χώρας μας –  οπότε με την οικονομική της καταστροφή.

Όπως προτείναμε εδώ, ο στόχος μας δεν πρέπει να είναι η απαγόρευση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από στερεά ορυκτά καύσιμα – οπότε από λιγνίτη στα τέλη του 2028, όταν η Πολωνία, για παράδειγμα, το 2049.

Αντίθετα, η αποφυγή ρύπων από την εκμετάλλευση του λιγνίτη – η οποία είναι σήμερα εφικτή, με τις σύγχρονες τεχνολογίες.

(β) Θεσμοθετούνται μέτρα προώθησης των οχημάτων μηδενικών εκπομπών – τα οποία αναφέρονται αναλυτικά στο άρθρο 12.

Εν προκειμένω, τονίσαμε πως η  επίσπευση της ηλεκτροκίνησης για κατηγορίες οχημάτων που θα κινούνται εντός της περιφέρειας Αττικής και Θεσσαλονίκης, από την 1/1/2026, είναι ουτοπική – επειδή οι υποδομές φόρτισης είναι περιορισμένες, ενώ το ρεύμα που θα παράγεται για τη φόρτιση των οχημάτων θα είναι ακόμη από θερμικές μονάδες που καίνε ορυκτά καύσιμα.

Επομένως, οι ρύποι θα μεταφέρονται από τα αστικά κέντρα στις περιοχές που ευρίσκονται οι θερμικές μονάδες – οπότε θα είναι ψευδαίσθηση το ότι κινούμαστε οικολογικά, αφού το ρεύμα που θα παράγεται για τη φόρτιση των οχημάτων, θα προέρχεται από μονάδες παραγωγής ρεύματος που καίνε ορυκτά.

Εκτός αυτού, εάν δεν παράγεται το ρεύμα εξολοκλήρου από ΑΠΕ, κάτι που είναι αδύνατον για τα επόμενα 10 έως και 20 χρόνια, είναι μύθος η καθαρή ηλεκτροκίνηση – ενώ επιβάλλεται ξεκάθαρα με κίνητρο την εξυπηρέτηση ξένων οικονομικών συμφερόντων, κυρίως τρίτων χωρών που παράγουν ηλεκτρικά αυτοκίνητα.

Με τις τιμές των ηλεκτρικών αυτοκινήτων στα ύψη, με την αυτονομία των ηλεκτρικών αυτοκινήτων περιορισμένη, με το μεγάλο χρόνο φόρτισης των ηλεκτρικών οχημάτων, με το μικρό χρόνο ζωής των μπαταριών, καθώς επίσης με το σημερινό κόστος αντικατάστασης των μπαταριών που ανέρχεται στο 25% της αξίας του ηλεκτροκίνητου αυτοκινήτου, η διάταξη της υποχρεωτικότητας είναι απαράδεκτη – ενώ μάλλον εξυπηρετεί κάποιους άλλους σκοπούς.

Από την άλλη πλευρά, τι θα συμβεί με την ανακύκλωση των τοξικών υλικών κατασκευής των μπαταριών, αφού η χώρα μας δεν έχει αναπτύξει ακόμη επαρκείς υποδομές ανακύκλωσης τέτοιων υλικών; Δεν πήραμε ούτε εδώ απάντηση.

(γ) Θεσμοθετούνται μέτρα για τη μείωση των εκπομπών ρύπων από τα κτίρια, με το άρθρο 17 – όπου, μεταξύ άλλων, από την 1.1.2025 απαγορεύεται η πώληση και η εγκατάσταση καυστήρων πετρελαίου θέρμανσης, ενώ από την 1.1.2030 επιτρέπεται αποκλειστικά η πώληση πετρελαίου θέρμανσης που είναι αναμεμειγμένο σε ποσοστό τουλάχιστον 30% κατ’ όγκο, με ανανεώσιμα υγρά καύσιμα.

Εν προκειμένω, για να μπορεί να έχει εφαρμογή το παρόν άρθρο, εκτός από την αγορά νέων καυστήρων, θα πρέπει το δίκτυο φυσικού αερίου της ΔΕΠΑ να έχει επεκταθεί μέχρι και το τελευταίο χωριό της χώρας – κάτι που είναι αδύνατον να συμβεί στα επόμενα 7 χρόνια.

(δ) Θεσμοθετείται ο μετασχηματισμός αναπτυξιακού υποδείγματος των νησιών και η μετάβαση τους στην κλιματική ουδετερότητα – με το άρθρο 21.

Εδώ διαφωνήσαμε κάθετα – αφού είναι απαράδεκτο για τα νησιά μας που αποτελούν το τουριστικό κόσμημα της χώρας μας, να προσεγγίζεται η πράσινη μετάβαση με αιολικά πάρκα! 

Όπως προτείναμε, τα αιολικά πάρκα θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε ακατοίκητα νησιά – ενώ η ηλεκτροδότηση των κατοικημένων νησιών να γίνεται με υποβρύχια ηλεκτρικά καλώδια σύνδεσης των σταθμών των αιολικών, με τις υποδομές των κοντινών κατοικημένων νησιών.

(ε) Θεσμοθετείται η ασφάλιση κινδύνου, από την κλιματική αλλαγή – με το άρθρο 23.

Εδώ είναι απίστευτο να τίθεται όρος υποχρεωτικής ιδιωτικής ασφάλισης των κτηρίων, σε περιοχές αυξημένης τρωτότητας – αφού έτσι η Πολιτεία μεταφέρει τις ευθύνες της για την πρόληψη από φυσικές καταστροφές, στους Πολίτες.

Είναι προφανές ότι, με το παρόν άρθρο προωθείται η στήριξη των οικονομικών συμφερόντων των ασφαλιστικών εταιριών – εις βάρος των ήδη εξαθλιωμένων Ελλήνων.

Τι σημαίνει αλήθεια αυξημένη τρωτότητα; Σχεδόν ολόκληρη η Ελλάδα αποτελείται από τέτοιες ζώνες – σεισμικές, πιθανές πλημμυρικές, γειτνίαση με δασικές ή περιαστικές δασικές εκτάσεις κλπ.

Με απλά λόγια, για την απουσία κρατικών μηχανισμών πρόληψης αντισεισμικών, αντιπλημμυρικών, αντιπυρικών έργων κλπ., θα πληρώνει ο φορολογούμενος μέσω των ασφαλίστρων. Πρόκειται λοιπόν για έναν νέο, έμμεσο φόρο – ενώ ήδη αποδίδονται φόροι στο κράτος, για την προστασία των Πολιτών του από φυσικές καταστροφές.

Τέλος, με το άρθρο 32 προωθείται η απόσυρση, δηλαδή η εισαγωγή ηλεκτρικών συσκευών που θα αυξήσει ακόμη περισσότερο το εμπορικό μας έλλειμμα – όπως άλλωστε και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα που δεν παράγουμε, αλλά εισάγουμε.

Ακόμη χειρότερα που τα επιδοτούμε, εις βάρος του προϋπολογισμού μας – γεγονός που στην ουσία σημαίνει πως επιδοτούμε τις χώρες που τα παράγουν και τις θέσεις εργασίας τους.

Το χειρότερο πάντως όλων είναι το ότι, δεν υπάρχει κόστος από το ΓΛΚ και κανένας συσχετισμός με τα ΕΣΠΑ, με το ΠΔΕ και με το Ταμείο Ανάκαμψης – ενώ τα κόστη αυξάνονται λόγω του πληθωρισμού ραγδαία, οπότε μάλλον δεν θα συμβεί τελικά τίποτα και πρόκειται απλά για μία ακόμη έκθεση ιδεών.

Σε κάθε περίπτωση, αναφερθήκαμε σε όλα τα άρθρα στην επιτροπή, κάναμε προτάσεις και θέσαμε ερωτήματα – όπου όμως δεν απαντήθηκε σχεδόν κανένα. 

Ορισμένες από αυτές τις προτάσεις μας για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, καθώς επίσης σε σχέση με τις δεσμεύσεις της χώρας μας στην ΕΕ, είναι οι εξής – όπως ακριβώς τις έχουμε στο πρόγραμμα μας των 500 σελίδων:

(1) Η ενίσχυση των προγραμμάτων εξοικονόμησης ενέργειας του κτηριακού αποθέματος της χώρας – όχι μόνο των κατοικιών, αλλά και των επαγγελματικών κτηρίων

Σε ποσοστό δε διπλάσιο από αυτό που έχει τεθεί από το ΥΠΕΝ, με ορίζοντα το 2030 – με τη χρηματοδότηση της όλης διαδικασίας μέσα από τα τρέχοντα προγράμματα ΕΣΠΑ.

Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, η Ελλάδα έχει δεσμευθεί να εγκαταστήσει αιολικά πάρκα ισχύος περίπου 2,60 GW για να μειώσει τους ρύπους – με κόστος 3,1 δις € έως το 2030

Η ίδια μείωση ρύπων όμως έως το 2030, μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ενεργειακής αναβάθμισης 780 χιλιάδων κτηρίων, με το ίδιο περίπου κόστος, σύμφωνα με μελέτη που έχουμε ήδη καταθέσει στη Βουλή – κάτι που αντιστοιχεί στο 36,2% των ενεργοβόρων κτηρίων της Ελλάδας.

Το ποσόν δε αυτό, μπορεί να καλυφθεί από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης – μέρος του οποίου διατίθεται υποχρεωτικά για την πράσινη ανάπτυξη.

Ένα επόμενο πλεονέκτημα της πρότασης μας αυτής είναι το ότι, η ενεργειακή αναβάθμιση του κτηριακού αποθέματος της χώρας, θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας – ενώ οι Έλληνες θα πληρώνουν λιγότερα χρήματα για την κάλυψη των ίδιων ενεργειακών τους αναγκών, το περιβάλλον θα προστατευτεί και η ποιότητα ζωής στην Ελλάδα θα βελτιωθεί σημαντικά.

(2) Η συμμετοχή κατά 32% σε ΑΠΕ, δεν υπάρχει λόγος να επιτευχθεί με αιολικά στην ηπειρωτική χώρα – αλλά με ηλιοθερμικά, με γεωθερμικά συστήματα, με τη χρήση της βιομάζας, με την παραγωγή βιοαέριου και με την αναξιοποίητη υδροδυναμική μας ενέργεια.

Όσον αφορά την τελευταία, με την κατασκευή υδροηλεκτρικών έργων μικρής και μεγάλης κλίμακας – τα οποία  δεν αφήνουν καταστροφικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, αλλά ένα πολύ μικρό, σε αντίθεση με τα αιολικά πάρκα.

Σύμφωνα με μελέτες, τα αιολικά πάρκα καταστρέφουν τη βιοποικιλότητα, το υπέδαφος, τα οικοσυστήματα και τα δάση – ενώ μειώνουν την αξία της γης, επηρεάζουν αρνητικά τον τουρισμό και δεν εισφέρουν θέσεις εργασίας

Ακόμη χειρότερα, η αιολική ενέργεια δεν είναι ανταγωνιστική σε σχέση με τα ορυκτά καύσιμα – επειδή απαιτείται μόνιμη επιδότηση της τιμής αγοράς της που τη χρεώνεται ο καταναλωτής.

(3) Η εκμετάλλευση κτηνοτροφικών αποβλήτων για την παραγωγή ενέργειας – όπου μπορεί να παραχθεί θερμότητα και ηλεκτρισμός συνολικής ισχύος 350 MW, από 10 έως 15 μονάδες βιοαερίου.

Στην προσπάθεια για τη μείωση και αξιοποίηση των αστικών απορριμμάτων, αντί να θάβονται σε ακατάλληλες χωματερές, μια από τις προτεινόμενες λύσεις είναι η καύση τους για την παραγωγή ενέργειας – με τη διαδικασία «waste to energy», με την οποία καίγονται κυρίως οικιακά και παρόμοιου τύπου απόβλητα που δεν μπορούν να ανακυκλωθούν.

Ένα σύγχρονο, μεγάλου μεγέθους εργοστάσιο που επεξεργάζεται μισό εκατομμύριο τόνους αστικών στερεών αποβλήτων ετησίως, μπορεί να παράγει περισσότερα από 400 εκατομμύρια kWh ετησίως –  καλύπτοντας τις ανάγκες ηλεκτρικής ενέργειας για περισσότερες από 150.000 οικογένειες.

Εκτός αυτού, ο όγκος των απορριμμάτων μπορεί να μειωθεί κατά περίπου 90% – ενώ οι σύγχρονες ευρωπαϊκές μονάδες μετατροπής αποβλήτων σε ενέργεια, είναι καθαρές και ασφαλείς.

(4) H παροχή κινήτρων και η κρατική στήριξη σε όλους τους ιδιώτες που θα θελήσουν να εγκαταστήσουν στο σπίτι τους συστήματα παραγωγής ενέργειας, από εναλλακτικές ανανεώσιμες πηγές – έτσι ώστε να είναι αυτάρκεις ή να διοχετεύουν την παραπάνω ενέργεια στο εθνικό δίκτυο ηλεκτρισμού και τηλεθέρμανσης.

Κλείνοντας, η θέση μας είναι πως η κυβέρνηση πρέπει να πάρει πίσω το νομοσχέδιο, να το διορθώσει και να το βελτιώσει – αφού έτσι όπως είναι, θα οδηγήσει τη χώρα μας σε μία ακόμη καταστροφή.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.