Μία χώρα που δεν παράγει αλλά εισάγει, είναι καταδικασμένη – The Analyst
Σχολιασμός Επικαιρότητας

Μία χώρα που δεν παράγει αλλά εισάγει, είναι καταδικασμένη

.

Όποιος συγκρίνει το ποσοστό του πληθωρισμού με τις άλλες χώρες και δεν αναφέρει τη σχέση του με τους εκάστοτε μισθούς, απλά κοροϊδεύει τους Έλληνες – πόσο μάλλον όταν δεν βλέπει το γεγονός ότι, όσον αφορά τα βασικά αγαθά και την ενέργεια, όπου σε ένα φτωχό κράτος αποτελούν μεγάλο ποσοστό των εισοδημάτων των Πολιτών του, έχει υπερβεί κατά πολύ το 20%. Σε όρους κόστους διαβίωσης λοιπόν, είναι φανερό πως η άνοδος των τιμών για τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα που αποτελούν την πλειοψηφία στην Ελλάδα, είναι κατά πολύ μεγαλύτερη, από όλες τις άλλες χώρες της Δύσης – γεγονός που τεκμηριώνει το μέγεθος της αποτυχίας της κυβέρνησης.

.

Κοινοβουλευτική Εργασία

Θα ξεκινήσουμε συμφωνώντας με τον κ. Γεωργιάδη σε σχέση με το ότι, ζούμε σε δύο παράλληλους κόσμους και δεν μπορούμε να συναντηθούμε – όπως στο παράδειγμα του πληθωρισμού στο προηγούμενο νομοσχέδιο του.

Θα υπενθυμίσω εδώ πως αναφερόμενος στη διαφορά μεταξύ αποπληθωρισμού -2% και πληθωρισμού 8% σε σχέση με την Ελλάδα, είχε ισχυρισθεί πως είναι 6% – οπότε πως η Ελλάδα είναι σε καλύτερη θέση από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Με απλά λόγια επέμενε στο ότι, όταν κανείς βρίσκεται στο δεύτερο υπόγειο ενός κτιρίου και πηγαίνει στον 8ο όροφο, διανύει 6 ορόφους – κάτι που βέβαια τεκμηριώνει πως είναι αδύνατον να συναντηθούμε ποτέ, αφού η αριθμητική δημοτικού που γνωρίζουμε είναι διαφορετική.

Όσον αφορά τώρα τη σύγκριση της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, όπου από πληθωρισμό 4,2% τον περυσινό Μάιο οδηγήθηκαν σε πληθωρισμό 8,3% τον φετινό, όταν η Ελλάδα από -0,3% σε 10,2%, εάν δεν μπορεί να καταλάβει πως η άνοδος των τιμών ήταν 4,1% στις ΗΠΑ και 10,5% στην Ελλάδα τότε, για να χρησιμοποιήσω τη δική του ορολογία, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά – εκτός του ότι είναι φυσικά γελοίο να συγκρίνει κανείς την Ελλάδα με τις ΗΠΑ και τα μέσα εισοδήματα των Ελλήνων με αυτά των Αμερικανών.

Όποιος συγκρίνει τώρα το ποσοστό του πληθωρισμού με τις άλλες χώρες και δεν αναφέρει τη σχέση του με τους εκάστοτε μισθούς, απλά κοροϊδεύει τους Έλληνες – πόσο μάλλον όταν δεν βλέπει το γεγονός ότι, όσον αφορά τα βασικά αγαθά και την ενέργεια, όπου σε ένα φτωχό κράτος αποτελούν μεγάλο ποσοστό των εισοδημάτων των Πολιτών του, έχει υπερβεί κατά πολύ το 20%.

Σε όρους κόστους διαβίωσης λοιπόν, είναι φανερό πως η άνοδος των τιμών για τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα που αποτελούν την πλειοψηφία στην Ελλάδα, είναι κατά πολύ μεγαλύτερη, από όλες τις άλλες χώρες της Δύσης – γεγονός που τεκμηριώνει το μέγεθος της αποτυχίας της κυβέρνησης.

Φυσικά δεν περιμένω να κατανοήσει ο κ. Γεωργιάδης αυτές τις έννοιες – θα του επέστρεφα όμως τη φράση του, σύμφωνα με την οποία αυτοί οι ισχυρισμοί του δεν έχουν στοιχεία σοβαρότητας, αλλά γελοιότητας.

Ο πληθωρισμός τώρα είναι μεν κατά 50% εισαγόμενος, αλλά το υπόλοιπο 50% οφείλεται καθαρά στα λάθη της κυβέρνησης, κυρίως όσον αφορά την ενεργειακή πολιτική και την κακοδιαχείριση – ενώ μία χώρα που δεν παράγει έχοντας καταστραφεί από τις κυβερνήσεις της, οπότε είναι αναγκασμένη να εισάγει, καθώς επίσης ενεργειακά εξαρτημένη, είναι προφανώς πολύ πιο εκτεθειμένη στις διεθνείς συνθήκες.

Εάν βέβαια ο κ. Γεωργιάδης είναι υπερήφανος για τις επιδόσεις του, με τα ρεκόρ που είπε στον πρωτογενή τομέα κλπ., τότε ξανά η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά – αφού τότε θα ήταν ανόητοι οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι που εγκαταλείπουν μαζικά τις εκμεταλλεύσεις τους, όπως έχουμε καταθέσει ήδη στα πρακτικά.

Γνωρίζοντας όμως πως ο κ. Γεωργιάδης ήταν υπερήφανος ακόμη και για τα μνημόνια, δεν έχω καμία απορία για τις γραφικές αυτές τοποθετήσεις – ενώ, εάν τον βολεύει πολιτικά και τον συγχαίρουν κατά τις δικές του δηλώσεις οι Πολίτες, τότε «καλή καρδιά», όπως είπε ο ίδιος.

Συνεχίζοντας με το νομοσχέδιο, στο άρθρο 3 δεν αλλάζει κάτι, όσον αφορά το καθεστώς των εκπτώσεων σε γενικές γραμμές – εκτός από την παρ.2α, όπου απελευθερώνεται το καθεστώς προσφορών.   

Το γεγονός αυτό για τα μεγάλα Σ/Μ και τα πολυκαταστήματα ισοδυναμεί, όπως σχολιάζεται και στη διαβούλευση, με άτυπες εκπτώσεις για υποκατηγορίες προϊόντων, όπως για παιχνίδια τα Χριστούγεννα – κάτι που αποτελεί αθέμιτο ανταγωνισμό για τα μικρά, εξειδικευμένα μαγαζιά.  

Όσον αφορά την παρ. 6 που καταργήθηκε, όριζε πως έπρεπε να ενημερώνεται το παρατηρητήριο τιμών της γενικής γραμματείας καταναλωτή του υπουργείου ανάπτυξης για τις προσφορές – τουλάχιστον μία ημέρα πριν την έναρξη τους.

Γιατί αλήθεια καταργήθηκε; Η υποχρέωση αναφοράς των τιμών στο ekatanalotis, υπάρχει μόνο για τις λαϊκές αγορές, κατά τον πρόσφατο  Ν4849/2021;

Όσον αφορά την παρ. 7, γιατί δίνεται στον υπουργό εξουσιοδότηση να εκδώσει κώδικα δεοντολογίας για τις εκπτώσεις και δεν υποβάλλεται στην κοινοβουλευτική διαδικασία; Πόσο μάλλον αφού θα εμπεριέχει πολλές και εξαιρετικά ουσιώδεις παραμέτρους, όπως είναι η διάρκεια των προσφορών, η ποσότητα των προσφερομένων ειδών και οι όροι πωλήσεων από καταστήματα αποθεμάτων;

Στο άρθρο 4 και στην παρ. 1, τα πρόστιμα είναι πολύ χαμηλά για μία μεγάλη αλυσίδα, αλλά υψηλά για ένα μικρό κατάστημα – οπότε πρέπει να υπάρξει αναλογικότητα.

Με τη νέα παράγραφο 4α, υιοθετούνται ορισμένα ενδεικτικά κριτήρια, όσον αφορά την επιβολή προστίμων – όπως η βαρύτητα της παράβασης και το όφελος που έχει αποκομισθεί.

Όλα αυτά όμως θα μπορούσαν να παραμένουν αδιαφανή, αφού η δικαιοδοσία επιβολής παρέχεται στο συντονιστή της αποκεντρωμένης διοίκησης – ενώ έχει ενδιαφέρον η αντιπαραβολή με τα πρόστιμα που έχουν επιβληθεί σε ανάλογες περιπτώσεις, σε άλλες χώρες της ΕΕ.

Ενώ τώρα διευκρινίζεται ποιοι είναι οι υπεύθυνοι επιβολής προστίμων για προϊόντα που πωλούνται σε πλοία, δεν αναφέρεται τίποτα για τα αεροπλάνα ή τα αεροδρόμια – σημειώνοντας πως πρόσφατα τα αεροδρόμια της Νέας Υόρκης επιβάλουν πλαφόν στις τιμές τροφίμων των καταστημάτων εντός τους. 

Στο άρθρο 6, είναι εύλογη η προσθήκη στην παρ. 2γ – δεν είναι όμως η αναφορά στο ότι, επιτρέπεται όταν «αιτιολογείται από θεμιτούς και αντικειμενικούς παράγοντες» που μπορεί στην ουσία να ακυρώνει το νόμο.  

Πρόκειται για κάτι σημαντικό – επειδή έχουν άλλη διαπραγματευτική ισχύ να υποστηρίξουν κάποια εξαίρεση οι μεγάλες αλυσίδες που πουλούν σε πολλές χώρες και άλλη τα μικρά καταστήματα.

Η οδηγία πάντως της ΕΕ προτείνει σαφώς πιο συγκεκριμένες παραμέτρους αποφυγής, όπως στο άρθρο 6 που θα καταθέσουμε στα πρακτικά – ενώ έχουμε διαπιστώσει και άλλες περιπτώσεις, στις οποίες δεν μεταφέρεται το νόημα των οδηγιών. Ποιος είναι αλήθεια ο λόγος;

Με το άρθρο 7 έχουμε αρχικά μία τροποποίηση προηγουμένου νόμου – στον οποίο περιλαμβάνονται ρητά στις ουσιώδεις πληροφορίες, η «εκτέλεση και αντιμετώπιση παραπόνων».

Εδώ διαγράφεται από την παρ. 4δ, χωρίς να γνωρίζουμε το λόγο – ελπίζοντας να τον γνωρίζει η κυβέρνηση και να μας τον εξηγήσει.

Όσο αφορά τις υπόλοιπες προσθήκες στις παρ. 4α και 6, θα θέλαμε να ρωτήσουμε τα εξής:

(α) Θα αφορούν πλατφόρμες επιγραμμικών πωλήσεων, όπως για παράδειγμα της Amazon ή/και τις μηχανές αναζήτησης, όπως της Google;

(β) Βλέπουμε πως θα πρέπει να παρέχονται τεχνικές λεπτομέρειες. Δεν καταλαβαίνουμε όμως πώς θα εφαρμοσθεί, πώς θα ωφελήσει και ποιος θα το ελέγχει.

Θεωρούμε πάντως πως το σημαντικό εδώ, είναι να αναφέρεται ο αλγόριθμός αναζήτησης – έτσι ώστε να γνωρίζει κανείς με τι κριτήρια του εμφανίζονται προϊόντα.

Από την άλλη πλευρά, είναι εύλογη η προσθήκη για τις ψεύτικες αξιολογήσεις στο 6 – πόσο μάλλον αφού έχει αναδειχθεί σε μεγάλο θέμα στο εξωτερικό.

Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ το FTC έχει προειδοποιήσει ακόμη και διαδικτυακούς γίγαντες, όπως την Amazon, ότι θα επιβάλει πρόστιμο 43.000 $ για κάθε ψεύτικη αξιολόγηση. Τι κυρώσεις θα επιβάλλονται στην Ελλάδα, αφού δεν θεωρούμε πως καθορίζονται από το σχετικό άρθρο 24;

Στο άρθρο 8, είναι θετική και ακριβώς σύμφωνα με την οδηγία η προσθήκη στο κα – διαπιστώνεται όμως πρόβλημα στην αρίθμηση, αφού υπάρχουν 2 παράγραφοι με το (κα).

Οι υπόλοιπες προσθήκες λβ, λγ και λδ είναι ίδιες σχετικά με προβλήματα, όσον αφορά τις νέες διαδικτυακές πωλήσεις σε σχέση με αυτούς που αγοράζουν, μαζικά εισιτήρια εκδηλώσεων και τα μεταπωλούν. Παραμένει όμως το ερώτημα πώς θα το προασπίσει το υπουργείο.

Στις μαζικές αγορές εισιτηρίων για εκδηλώσεις, θα μπορούσαν να προστεθούν μαζικές αγορές για αεροπλάνα, πλοία κλπ., σε κάποιες περιόδους με μεγάλη ζήτηση – οπότε κάποιος μπορεί να μεταπωλεί με κέρδος.

Με το άρθρο 9 παρέχεται η δυνατότητα στον καταναλωτή, σε περιπτώσεις αθέμιτων εμπορικών πρακτικών, να ζητήσει μείωση της τιμής ή να καταγγείλει τη σύμβαση – καθώς επίσης η δυνατότητα χρήσης ένδικων μέσων, σε ενωσιακό επίπεδο.

Θα μπορούσε αλήθεια να έχει εφαρμογή εδώ στην περίπτωση του Dieselgate; Δεν πρόκειται για εμμονή μας, αλλά για μία κατάφωρη παρανομία των γερμανικών εταιριών, για την οποία έχουν αποζημιωθεί πολλά κράτη, εκτός από την Ελλάδα – κάτι που θεωρούμε άδικο και απαράδεκτο.

Σε κάθε περίπτωση, δεν έχουμε ξανά ακριβή μεταφορά της οδηγίας – γεγονός που δεν μας είναι κατανοητό.

Συγκεκριμένα,  έχει παραληφθεί από το άρθρο 11α της οδηγίας, όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά, ολόκληρη η πρόβλεψη, σύμφωνα με την οποία τα κράτη μέλη μπορούν να καθορίζουν τους όρους εφαρμογής και τις επιπτώσεις των εν λόγω μέσων έννομης προστασίας – ενώ μπορούν να λαμβάνουν υπ’ όψιν, κατά περίπτωση, τη βαρύτητα και τη φύση της αθέμιτης εμπορικής πρακτικής, τις ζημίες που υπέστη ο καταναλωτής και άλλες σχετικές περιστάσεις.

Γιατί παραλείφθηκε; Το γεγονός πάντως αυτό, στην περίπτωση του Dieselgate, για παράδειγμα, δίνει συγχωροχάρτι στο δημόσιο για τη μη παρεμβολή, είτε θετικά είτε αρνητικά, εναντίον της VW – κάτι που ασφαλώς δεν μπορούμε να δεχθούμε. 


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.