Η νέα τάξη πραγμάτων – The Analyst

Η νέα τάξη πραγμάτων

3,245 total views, 24 views today

.

Δημιουργείται με τη συμβολή της παγκοσμιοποίησης, ένα νέο σύστημα δύο τάξεων, όπου στην εισοδηματικά κατώτερη θα ανήκει πλέον το 80% του πληθυσμού – το οποίο θα είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί εάν δεν δημιουργηθούν πολυπολιτισμικές, μη συνεκτικές κοινωνίες με τη βοήθεια της μαζικής μετανάστευσης. Με δεδομένο δε το ότι, έτσι θα επιλυθεί ταυτόχρονα και το δημογραφικό πρόβλημα της Ευρώπης, το οποίο είναι τεράστιο, μαζί με τη διατήρηση των μισθών σε ανταγωνιστικά επίπεδα με τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, ειδικά με την Κίνα, είναι ξεκάθαρες οι αιτίες, για τις οποίες οι ελίτ προωθούν τη μετανάστευση – καθώς επίσης τι επιδιώκουν, όταν χαρακτηρίζουν τα πατριωτικά κινήματα λαϊκιστικά, εθνικιστικά, ακροδεξιά, φασιστικά κοκ.

.

«Ξεκαθάρισαν τα στρατόπεδα και είναι δύο – το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και οι πατρίδες….Υπάρχει πιο άκρα δεξιά από το σημερινό οικονομικό σύστημα της Παγκοσμιοποίησης; Όπου η κυβέρνηση είναι στις τράπεζες και τα πάντα διευθύνονται με την προτεραιότητα του κεφαλαίου;… Να σωθούν οι τοπικές πολιτισμικές παραδόσεις των λαών της Ευρώπης…. Η Γερμανία είναι επικεφαλής της ΕΕ, γιατί η Γερμανία είναι πολύ κοντύτερα σήμερα στους μηχανισμούς που συγκροτούν την κατεύθυνση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος» (Γιανναράς, πηγή).

«Η παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτη…τα κόμματα έχουν ιππεύσει το πολιτικό σύστημα… η πολιτική ευθύνη είναι υψίστη εξαπάτηση… βιώνουμε τη δημοκρατία των δημοσκοπήσεων….το πολιτικό σύστημα είτε θα καταρρεύσει είτε θα ανατραπεί…. η αριστερά και η δεξιά είναι στον αστερισμό του νεοφιλελευθερισμού… η διανόηση στην Ελλάδα λειτουργεί ως νομέας της εξουσίας» (Κοντογιώργης, πηγή).

«Το εθνικό κράτος οδηγείται στη διάλυση του από τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης …..Αυτή τη στιγμή, ως αντίπαλο δέος προς την παγκοσμιοποίηση εμφανίζεται ο εθνικισμός. Δηλαδή η επιστροφή στα εθνικά κράτη, στα εθνικά νομίσματα, στις εθνικές κυριαρχίες, στα κλειστά σύνορα και φυσικά στον διεθνή ανταγωνισμό μεταξύ των κρατών. Αν και είναι όμως ένα ρεύμα που αποκτά όλο και πιο πολλούς οπαδούς, έχει δύο θανάσιμα μειονεκτήματα: (α) Ο εθνικισμός ταυτίζεται εύκολα από την προπαγάνδα του συστήματος στις συνειδήσεις των ανθρώπων με φασισμό, ρατσισμό κλπ. και γίνεται πολύ εύκολος στόχος από τη διεθνή ελίτ, βοηθούμενη φυσικά και από όλα τα υπόλοιπα κόμματα, που έχουν πολιτικό συμφέρον. (β) Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να προταθεί ως νέο όραμα ένα παγκόσμιο πισωγύρισμα. Ποτέ η ιστορία δεν πήγε προς τα πίσω» (Χασάπης, πηγή).

.

Ανάλυση

Οι παραπάνω αναφορές, ενώ υπάρχουν διάσπαρτες πολύ περισσότερες, επικεντρώνονται στη νέα τάξη πραγμάτων που προωθείται από τους υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης – βασικό όργανο της οποίας είναι η «Ανοιχτή Κοινωνία» (open society) του κ. G. Soros. Ο οργανισμός αυτός στηρίζει την ανεξέλεγκτη μετανάστευση και το άνοιγμα των συνόρων, επιβάλλοντας την υπογραφή συμφωνιών όπως αυτή του Μαρόκου (ανάλυση) – έχοντας πλήρη αδιαφορία για τα προβλήματα που προκαλούνται στις δυτικές κοινωνίες.

Για παράδειγμα, για τα προβλήματα από το πλημμύρισμα τους με ανθρώπους που έχουν διαφορετικά ήθη και έθιμα, φανατισμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις, εύλογο σε κάποιο βαθμό μίσος εναντίον των κρατών που έχουν καταστρέψει και απομυζήσει τις πατρίδες τους, καμία διάθεση αφομοίωσης στο δυτικό τρόπο ζωής κοκ. – με αποτέλεσμα να δημιουργούν γκέτο στις χώρες υποδοχής τους και να κλιμακώνουν την εγκληματικότητα, χωρίς καμία διάθεση σεβασμού των εκάστοτε νόμων.

Περαιτέρω εμείς, με το άρθρο μας «Πρώτα οι Κοινωνίες, πρώτα οι Πολίτες», αναφέραμε πως ο στόχος μας πρέπει να είναι η ασφάλεια και η ευημερία της κοινωνίας μας – η οποία πρέπει να πάψει επιτέλους να πληρώνει το πανάκριβο τίμημα της ασύμμετρης παγκοσμιοποίησης, των ασύδοτων κεφαλαιακών ροών, του αθέμιτου ανταγωνισμού αγαθών και υπηρεσιών, των ανοιχτών συνόρων, καθώς επίσης της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Εκτός αυτού έχουμε επισημάνει τα εξής:

Ο σκοπός της μαζικής μετανάστευσης

Είναι φανερό πως οι ελίτ τάσσονται υπέρ της μαζικής μετανάστευσης – αφενός μεν για να αντιμετωπίσουν το δημογραφικό πρόβλημα ειδικά στην Ευρώπη, αφετέρου για να διατηρούν χαμηλούς τους μισθούς των εργαζομένων, έτσι ώστε να είναι οι επιχειρήσεις ανταγωνιστικές με τον υπόλοιπο πλανήτη. Ο τρόπος τώρα, με τον οποίο την προωθούν, είναι οι ΜΚΟ – κάτι που έχει ήδη τεκμηριωθεί στην περίπτωση της μεταφοράς ανθρώπων από τη Λιβύη στην Ιταλία (πηγή), όταν δυστυχώς οι Πολίτες νομίζουν πως οι ΜΚΟ έχουν σκοπό μόνοι τη διάσωση/περίθαλψη των μεταναστών.

Σε κάθε περίπτωση, δημιουργείται με τη συμβολή της παγκοσμιοποίησης, ένα νέο σύστημα δύο τάξεων (ανάλυση), όπου στην εισοδηματικά κατώτερη θα ανήκει πλέον το 80% του πληθυσμού – το οποίο θα είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί εάν δεν δημιουργηθούν πολυπολιτισμικές, μη συνεκτικές κοινωνίες με τη βοήθεια της μαζικής μετανάστευσης.

Με δεδομένο δε το ότι, έτσι θα επιλυθεί ταυτόχρονα και το δημογραφικό πρόβλημα της Ευρώπης, το οποίο είναι τεράστιο, μαζί με τη διατήρηση των μισθών σε ανταγωνιστικά επίπεδα με τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, ειδικά με την Κίνα, είναι ξεκάθαρες οι αιτίες, για τις οποίες οι ελίτ προωθούν τη μετανάστευση – καθώς επίσης τι επιδιώκουν, όταν χαρακτηρίζουν τα πατριωτικά λαϊκά κινήματα λαϊκιστικά, εθνικιστικά, ακροδεξιά, φασιστικά κοκ.

Ειδικά όσον αφορά το δημογραφικό πρόβλημα, δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα ή στην ακόμη χειρότερη Βουλγαρία. Για παράδειγμα, ο γηγενής πληθυσμός στη Σουηδία που θεωρείται ως το πειραματόζωο της δημιουργίας πολυπολιτισμικών κοινωνιών αυξανόταν έως το 1995, ενώ έκτοτε περιορίζεται – με αποτέλεσμα να προβλέπεται πως έως το 2066 θα αποτελεί τη μειονότητα στη χώρα του (το 1995 ο γηγενής πληθυσμός ήταν στο 93,87% του συνόλου και οι μετανάστες στο 6,13% – το 2015 στο 83,54% και 16,46% αντίστοιχα, με το 2060 να προβλέπεται στα 52,08% έναντι 47,92%). Κάτι ανάλογο συμβαίνει στη Γερμανία, στην οποία προβλέπεται πως ο πληθυσμός της θα μειωθεί έως το 2060 στα 60 εκ. από 81 εκ. σήμερα, εάν δεν αυξηθούν οι μεταναστευτικές ροές – ενώ αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα λόγω της γήρανσης του πληθυσμού της.

Όσον αφορά δε την Ιταλία, ο αριθμός των αυτοχθόνων πολιτών συρρικνώνεται με εκπληκτικό ρυθμό: κάθε χρόνο κατά περίπου 250.000, ενώ αυτή η πτώση θα επιταχυνθεί. Αυτό σημαίνει ότι, η προβλεπόμενη δημογραφική ανάπτυξη μπορεί να επιτευχθεί μόνο με μαζική μετανάστευση από την Αφρική και την κεντρική Ασία.

Επί του παρόντος, οι περισσότεροι μετανάστες στην Ιταλία προέρχονται από τη Ρουμανία, αλλά ο αριθμός αυτός μειώνεται ραγδαία. Θα υπάρξει δε όλο και λιγότερη μετανάστευση από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, επειδή όλα τα ευρωπαϊκά έθνη βρίσκονται σε δραματική δημογραφική κάμψη – ενώ, λόγω της παρατεταμένης ιταλικής οικονομικής κρίσης, η χώρα δεν αποτελεί πρωταρχικό προορισμό για ανθρώπους από άλλα ευρωπαϊκά κράτη.

Η οικονομική πλευρά

Από οικονομικής πλευράς τώρα έχουμε αναλύσει ήδη τον πατριωτικό, δημοκρατικό χώρο, με το κείμενο μας «Οικονομικός εθνικισμός», χρησιμοποιώντας κυρίως το παράδειγμα των Η.Π.Α. μετά την εκλογή του προέδρου Trump – οπότε δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβανόμαστε, αφού μπορεί να διαβάσει κανείς το συγκεκριμένο κείμενο (πηγή). Εν προκειμένω πάντως έχουν ενδιαφέρον τα λόγια του κ. Κίσινγκερ, σύμφωνα με τον οποίο τα εξής:

«Πιστεύω ότι ο κ. Trump μπορεί να είναι μια από αυτές τις προσωπικότητες της ιστορίας που εμφανίζονται από καιρό σε καιρό για να σηματοδοτήσουν το τέλος μιας εποχής και να την αναγκάσουν να εγκαταλείψει τα παλιά προσχήματα. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το γνωρίζει αυτό ή ότι έχει εξετάσει κάποια σπουδαία εναλλακτική. Μπορεί απλά να είναι ένα ατύχημα….» (πηγή).

Από την τοποθέτηση του κ. Κίσινγκερ συμπεραίνει κανείς πως πιθανότατα βιώνουμε μία αλλαγή παραδείγματος, όπως είχε ήδη προβλεφθεί (ανάλυση) – το τέλος δηλαδή μίας εποχής και την αρχή μίας εντελώς καινούργιας.

Από την πλευρά δε της πολιτικής τα παραδοσιακά ελιτίστικα κόμματα των φιλελευθέρων, των συντηρητικών και των σοσιαλδημοκρατών δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη, ενώ τα αριστερά, καθώς επίσης τα ακροδεξιά έχουν χάσει ήδη σε κάποιο βαθμό το παιχνίδι.

Ως εκ τούτου αυξάνεται η δυναμικότητα των πατριωτικών λαϊκών παρατάξεων, παρά το ότι βάλλονται από τις ελίτ μέσω των παραδοσιακών υφισταμένων, ελιτίστικων κομμάτων και του πελατειακού κράτους τους, καθώς επίσης της προπαγάνδας – ενώ δεν αποκλείεται στο τέλος να χρησιμοποιηθούν εναντίον τους οι γνωστές φασιστικές ομάδες από το παρελθόν, όταν και εάν οι ελίτ διαπιστώσουν πως δεν μπορούν να τα αντιμετωπίσουν με άλλο τρόπο (εφόσον βέβαια καταφέρουν να εκπροσωπήσουν το 80% των λαϊκών μαζών που είναι ή θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι της παγκοσμιοποίησης).

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας ο πατριωτικός δημοκρατικός χώρος αποτελεί σήμερα το νούμερο ένα εχθρό των ελίτ, επειδή αντιτάσσεται στα δυσμενή αποτελέσματα της ασύμμετρης παγκοσμιοποίησης για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων – τα οποία εξαθλιώνουν μεν τις μάζες, αλλά ωφελούν όμως το χρηματοπιστωτικό σύστημα του χρέους, τις θηριώδεις πολυεθνικές, τη λεηλασία των αστικών μεσαίων και των κατώτερων εισοδηματικών τάξεων, την υφαρπαγή πλούτου και τη μετατροπή των αδύναμων χωρών σε προτεκτοράτα, την αλλοίωση των εθνικών πληθυσμών με σκοπό τη μη συνεκτικότητα, τον έλεγχο και την εκμετάλλευση τους κοκ.

Τα όπλα εναντίον του είναι η εφαρμογή από τις παραδοσιακές παρατάξεις, εν μέρει και από τις αριστερές, της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής λιτότητας, ο χαρακτηρισμός των κινημάτων του ως ακροδεξιά, ρατσιστικά ή φυλετικά, η μαζική μετανάστευση από τις υποανάπτυκτες χώρες, οι κατηγορίες εναντίον του ότι αντιστέκεται στη μετανάστευση για ρατσιστικούς λόγους κλπ. – ενώ το γεγονός ότι, ακόμη στελεχώνεται από ανθρώπους που δεν είναι σε θέση να εκφράσουν έναν συνεπή, σοβαρό, αντικειμενικό και καθαρό πολιτικό λόγο, λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό εις βάρος του.

Το ίδιο συμβαίνει επίσης με τους οπαδούς του, αφού ο χώρος είναι έτσι δομημένος που δεν προσελκύει την καλλιεργημένη μεσαία τάξη, ενώ «σταμπάρεται» σκόπιμα με τη σφραγίδα του λαϊκιστή, ακροδεξιού και ρατσιστή – με την οποία είναι εύλογο ότι δεν θέλει να συνδέσει το «όνομα» της η πλειοψηφία.

Όσον αφορά δε τους εκπροσώπους του που ήδη κατάφεραν να εκλεγούν, όπως στις Η.Π.Α., στην Ουγγαρία ή στη Ρωσία, κατηγορούνται συλλήβδην ως λαϊκιστές, αυταρχικοί, δικτάτορες, εθνικιστές, εχθροί της Δύσης (Putin), ψυχοπαθείς (Trump) κοκ. – με αποτέλεσμα να αποφεύγουν τη σύνδεση μαζί τους πολλοί, ιδίως αυτοί που είναι σε θέση να ενισχύσουν ανάλογες παρατάξεις στις χώρες τους.

Ως εκ τούτου, κανένας δεν γνωρίζει εάν τελικά καταφέρει να επιβιώσει ο συγκεκριμένος χώρος και οι εκφραστές του – αφού ανέκαθεν η ιστορία γραφόταν από τις ελίτ, οι οποίες έχουν τα μέσα, τη δύναμη και τον τρόπο να επιβάλλουν τα δικά τους συμφέροντα. Εν τούτοις, είναι η πρώτη φορά που έχουν απέναντι τους τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, ακόμη και όταν δεν είναι καθόλου οργανωμένη – ενώ τους έχουν ξεφύγει κάποια σημαντικά «πάζλ», όπως στην περίπτωση του κ. Trump και του κ. Putin, τα οποία ίσως αποδειχθούν μοιραία.

 

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!