.
| ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ |
(1) Ο όρος «γεωγραφική Μακεδονία» ήταν ανύπαρκτος μέχρι τη Συνθήκη τού Βουκουρεστίου (1913), ή και μετέπειτα μέχρι το τέλος τού Α” Παγκοσμίου Πολέμου. Επομένως δεν μπορεί να λεχθεί ευλόγως ότι «διαμελίσθηκε» (ή «διαμοιράσθηκε») κάτι το οποίο δεν υφίστατο τότε (1913), ούτε καν ως έννοια, τουλάχιστον σε επίπεδο διεθνούς δικαίου, ήτοι ρητώς σε κείμενα Διεθνών Συνθηκών, και δη Συνθηκών Ειρήνης.
Συγκεκριμένα, στη Συνθήκη Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (10 Αυγούστου 1913) δεν υπάρχει πουθενά ούτε ο όρος «γεωγραφική Μακεδονία» ούτε καν η λέξη (σκέτη) «Μακεδονία» ή παράγωγά της. Σε εκείνη τη Συνθήκη, τα νέα Σερβο-Βουλγαρικά και Ελληνο-Βουλγαρικά σύνορα ορίζονται βάσει γεωγραφικών τοπωνυμίων (ορέων, κοιλάδων κ.ο.κ.) και μόνον, επί λέξει ως εξής (άρθρα ΙΙΙ και V τής Συνθήκης):
<<ARTICLE ΙΙΙ. Between the Kingdom οf Bulgaria and the Kingdom οf Serbia, the frontier will follow conformably with the proces-verbal drawn υρ by the respective military delegates and annexed to the Protocol Νο. 9 οf the 25th οf JυΙγ (August 7th), 1913, οf the Conference οf Bucharest, the following line :The frontier line will start from the old frontier from the summit οf Patarica, will follow the old Turco-Bulgarian frontier and the line οf the watershed between the Vardar and the Strouma, with the exception οf the upper valley οf the Stroumitza, which will remain οη Serbian territory ; it will terminate at the Belasica Mountain, where it will bend back to the Graeco-Bulgarian frontier. Α detailed description οf this frontier and its indication οη the map 1/200.000 οf the Austrian General staff are annexed to the present article.
[…]
ARTICLE V. Between the Kingdom οf Greece and the Kingdom οf Bulgaria the frontier will follow conformably with the proces-verbal drawn υρ by the respective military Delegates and annexed to the Protocol Νο. 9 οf the 25th οf July (August 7th), 1913, οf the Conference οf Bucharest, the following line :The frontier line shall start from the new Serbo-Bulgarian frontier οη the summit οf Belagica planina, to terminate at the mouth οf the Mesta οη the Aegean Sea. Between these two extreme points, the frontier line will follow the tracing indicated οη the map 1/200.000 οf the Austrian General Staff and according to the description annexed tο the present article.»
Δηλαδή δια τής Συνθήκης Ειρήνης τού Βουκουρεστίου, οι Βαλκάνιοι Σύμμαχοι (Βουλγαρία, Ελλάδα, Σερβία) διεμοίρασαν μεταξύ τους τά συγκεκριμένα και ρητώς προσδιοριζόμενα εδάφη που απελευθέρωσαν από τον Οθωμανικό ζυνό (και όχι κάποια ανύπαρκτη ή ασαφώς σκιαγραφουμένη «γεωγραφική Μακεδονία»). Εκείνα τά απελευθερωθέντα εδάφη, κάποιοι συγγραφείς άρχισαν εκ τών υστέρων (ex post), ήτοι από τό 1918 και μετέπειτα, να τά χαρακτηρίζουν ως συναπαρτίζοντα τήν από τό 1918 και έκτοτε βιβλιογραφουμένη «γεωγραφική Μακεδονία».
Στην παρούσα μονογραφία επομένως, οι όροι διαμελίσθηκε και γεωγραφική Μακεδονία, τίθενται εντός εισαγωγικών, υποδηλούντνων ότι κατά κόρον χρήση αυτών των όρων διαδίκτυο (και τά συναφή) σήμερα είναι νομικώς αβάσιμη και λογικώς αυθαίρετη (ιδέ και Υποσ. παρακάτω).
(2) Η συνολική έκταση τής κατά τά ως άνω (Υποσ. 1) «γεωγραφικής Μακεδονίας ανέρχεται συνολικά σε 66.857 km2, επί μέρους ως εξής: 34.556 km2 (51,39%) εντός τής Ελληνικής Επικρατείας, 6.788 km2 (10,15%) εντός τής Βουλγαρικής Επικρατείας, και 25.713 km2 (38,46%) που συναποτελούν τήν εδαφική έκταση τής fΥRΟΜ.
(3)Πέραν τών αναφερθέντων παραπάνω (Υποσ. 1) όσον αφορά στην Συνθήκη Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (1913), η λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγά της δεν αναφέρονται πουθενά, ούτε μία φορά, σε όλες τίς άλλες προηγηθείσες συναφείς διεθνείς Συνθήκες, όπως εκείνες τούς Λονδίνου τήν 13/3/1871, τού Σαν Στέφανο τήν 3/3/1878, τού Βερολίνου τήν 13/7/1878 και τού Λονδίνου τήν 17/5/1913.
(4) Sheα, John, 1997. Macedonia and Greece: Τh Struggle to Define α New ealkan Nation (McFαrlαnd & Co.: NC, USA ), σ. 13.
(5)Rusinow, Dennison Ι., 1968. “The «Mαcedoniαn Question» Never Dies: The San Stefαno Τrαυmα Agαin—or When is α Mαcedoniαn Bulgαriαn?”, American Universities Field Stuff, Inc (AUFS), (Southeαst Europe 58Γ185) τ. 15.3 (Yugoslαviα), σ. 9. (Ολ document, declαssified and αpproved for releαse 9/11/2012).
(6) Kofos, Evαngelos, 1964. Nationalism and Communism in Macedonia (Institute ο Βαlkan Studies: Thessαloniki, Greece), κεφ. ΙΙ.
(7) Ελληνικές αντιλήψεις ως προς τον (υποτιθέμενο) Βουλγαρικό αλυτρωτισμό κατά τη διάρκεια τού Ψυχρού Πολέμου, παρέλυσαν όχι μόνο την εξωτερική πολιτική της Ελλάδος ως προς τον (πραγματικό) Μακεδονικό αλυτρωτισμό τού Τίτο καθ’ όλη τη διάρκεια τής Ψυχροπολεμικής περιόδου (1946-1991), αλλά και τήν εθνική άμυνα τής Ελλάδος κατά τη διάρκεια τού (πραγματικού) “Ελληνο-Τουρκικού πολέμου στην Κύπρο τό 1974: Οι “Ελληνες δεν απετόλμησαν να κλιμακώσουν τίς στρατιωτικές τους αντιδράσεις έναντι τής Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο (20 Ιουλίου – 17 Αυγούστου 1974), διότι τότε η ηγεσία τους κατεβλήθη (διανοητικά και ψυχολογικά) από αυτό που Θεωρούσε ως επικείμενη ή πολύ πιθανή Βουλγαρική εισβολή στην Ελληνική Μακεδονία ή και τήν Θράκη σε περίπτωση Ελληνο-Τουρκικού πολέμου. Μπορούμε όμως να υποστηρίξουμε, ευλόγως σήμερα, ότι όλες εκείνες οι βουλγαροφοβικές αντιλήψεις στην Ελλάδα ήσαν μάλλον εμμονικές, αφού μεταξύ άλλων δεν εδράζοντο επί τεκμηριωμένων ενδείξεων (π.χ. μαζική συγκέντρωση Βουλγαρικών στρατευμάτων στα σύνορα), ήτοι επί πραγματικών αποδεικτικών στοιχείων κατά τη διάρκεια τού Ψυχρού Πολέμου και έκτοτε.
(8) Υπό το πρίσμα τής Συνθήκης τού Βουκουρεστίου (1913), που ως Συνθήκη Ειρήνης έχει εξεχόντως βαρύνουσα σημασία, αφού αποτελεί τελική έκβαση πολέμου, και μάλιστα μείζονος (διαβαλκανικού) πολέμου, οι μεθοδεύσεις τού Τίτο για τη διεθνή αναγνώριση τής «Μακεδονικής γλώσσης» (Mαcedoniαn lαnguαge) και τής «Μακεδονικής εθνικότητος» (Mαcedoniαn nαtionαlity), ή ακόμη και τής «γεωγραφικής Μακεδονίας» (Υποσ. 1), δεν επρόκειτο να έχουν Θετική τελική έκβαση—και δεν είχαν—εάν δεν προσδιορίζοντο ρητώς σε όρους μιας νέας διεθνούς Συνθήκης, η οποία θα τροποποιούσε τη Συνθήκη Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (1913).
Μια τέτοια νέα Συνθήκη όμως Θα ηταν έγκυρη μόνον εάν συνυπεγράφετο, όχι μόνον από τις σε χώρες (Ελλάδα και Βουλγαρία) που σχετίζονται άμεσα με τό (Τιτοϊκό) «Μακεδονικό Ζήτημα», αλλά και από όλες τίς άλλες (5) χώρες που συνυπέγραψαν τήν Συνθήκη Ειρήνης τού Βουκουρεστίου (Βουλγαρία, Ελλάδα, Μαυροβούνιο, Ρουμανία, Σερβία,). Τέτοια δε νέα Συνθήκη ουδέποτε συνετάχθη και ουδέποτε συνυπεγράφη, τουλάχιστον μέχρι τό 2018.
Δηλαδή, σε πλαίσιο διεθνούς δικαίου, ο Τίτο απέτυχε πλήρως στις επιδιώξεις του: Απεβίωσε χωρίς να έχει υπογραφεί μια τέτοια νέα Συνθήκη, μετά δε τον θάνατο του η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε (δια εσωτερικών πολέμων), επίσης χωρίς να έχει υπογραφεί τέτοια νέα Συνθήκη. Επί πλέον δεκαετίες μετέπειτα τό νότιο υπόλειμμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας συνεχίζει να παραπαίει, ή και να απειλείται με διάλυση, όσον αφορά στις δύο Θεμελιώδεις συνιστώσες τής εθνικής ταυτότητας (national identity), ήτοι γλώσσα (language) και εθνικότητα (nationality), αφού μέχρι σήμερα δεν έχει υπογραφεί τέτοια νέα Συνθήκη.
Σε αυτό τό πλαίσιο, καθίσταται αμέσως κατανοητή η νομική, πολιτική και οικονομική βάση τής βαρύνουσας διακήρυξης, στις 24 Ιανουαρίου 1994, τού τότε Πρωθυπουργού τής Ελλάδος Ανδρέα Παπανδρέου, από τού βήματος τής Βουλής τών Ελλήνων (‘Εκθ. 3), περί τής σημασίας που λεχει για τα «Σκόπια» η αναγνώρισή τους από την Ελλάδα, και περι της ματαιότητας των προσπαθειών τους να υπερκεράσουν την Ελ΄λάδα, συλλέγοντάς συλλέγοντας (ως υποκατάστατο της μη-αναγνώρισής τους από την Ελλάδα) πλείστες όσεςαναγνωρίσεις από τρίτε χώρες:
/! “Οποιος γνωρίζει τήν γεωγραφία και τήν ιστορία τής περιοχής αντιλαμβάνεται τήν μοναδική σημασία που έχει για τά Σκόπια η σχέση τους με τήν Ελλάδα, και άρα η αναγνώρισή τους από αυτήν. Τά Σκόπια δεν μπορούν να επιζήσουν οικονομικά χωρίς τήν Ελλάδα, εάν δεν τό Θέλει η Ελλάδα, όσες αναγνωρίσεις και άν υπάρξουν.”
Πράγματι δηλαδή, αυτός που τελικά δικαιώθηκε ήταν μάλλον ο Ανδρέας Παπανδρέου παρά ο Τίτο, αφού 23 χρόνια μετά από εκείνη τήν δήλωση, κατά τό 2017, η fYROM αποτελούσε ένα πολιτειακό μόρφωμα στα πρόθυρα τής διαλύσεώς του, παρά τίς 140 «διεθνείς αναγνωρίσεις» που οι πολιτικοί ταγοί της επαίροντο (ματαίως) ότι έχουν επιτύχει. Τό τί επισυνέβη βέβαια κατά τό επόμενο έτος (2018) είναι ένα άλλο Θέμα επέκεινα τής παρούσης μονογραφίας.
Γλώσσα τού κειμένου
Η γλώσσα τού κειμένου σε αυτήν τήν μετάφραση, από τό πρωτότυπο στην Αγγλική,
ακολουθεί τούς εννέα (9) κανόνες που προσδιορίζονται στη μονογραφία με τίτλο
«Περί Παιδείας Παρακαταθήκη Ιωάννου Καποδίστρια» (σσ. 46-47), εδώ:
https://www.academia.edu/36536290/The_Kapodistrian_Legacy_οη_Education
Video 1ρ (Ανδρέας Παπανδρέου)
Το βίντεο τής εξαγγελίας τού Ανδρέα Παπανδρέου στη Βουλή τών Ελλήνων (24-1-1994)
περί αναγνωρίσεως τού ονόματος τής fΥRΟΜ ως «Μακεδονία» από τρίτες χώρες εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=3GV4ZtmXWmI
Αγγλική έκδοση
| Το παρόν άρθρο στην Αγγλική («Μacedonia 1946-1987: Why Greece overslept») εδώ: https://www.academia.edu/36862897/Μacedonia_1946-1987_Why_Greece_overslept |
