Ακίνητα, στο στόχαστρο των πιστωτών – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ Χωρίς κατηγορία

Ακίνητα, στο στόχαστρο των πιστωτών

.
Η μακροπρόθεσμη λύση

Συνεχίζοντας, οι λύσεις που προτείναμε για τα υπερχρεωμένα ακίνητα (όπου οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως ο αριθμός τους θα αυξηθεί στο μέλλον, μέσω των υπερβολικών φόρων, με τους οποίους επιβαρύνονται οι Έλληνες, του ΕΝΦΙΑ, της πτώσης των εισοδημάτων, της ανεργίας, των εταιρικών χρεοκοπιών κοκ.) είναι ουσιαστικά βραχυπρόθεσμες – λύσεις εκτάκτου ανάγκης κατά κάποιον τρόπο.

Θα συνεχισθεί δε η τραγωδία, εάν δεν αναζητηθούν μακροπρόθεσμα βιώσιμες λύσεις – αφού με τον τρόπο αυτό οι πιστωτές δρομολογούν σταδιακά τη μεταφορά της ιδιωτικής περιουσίας στο κράτος ή στις τράπεζες σε εξευτελιστικές τιμές και από εκεί στα δικά τους ταμεία. Ουσιαστικά λοιπόν υφαρπάζεται η ιδιωτική και η δημόσια περιουσία των Ελλήνων για την εξυπηρέτηση του υπέρογκου δημοσίου χρέους τους – το οποίο αύξησε το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων (από 125% του ΑΕΠ το 2009 σχεδόν στο 190% σήμερα, ενώ δεν έχει σταματήσει η ανοδική του πορεία). Σε όρους εισοδημάτων δε ή ακινήτων, πλησιάζει πλέον στο 400% του ΑΕΠ – οπότε είναι εκτός ελέγχου.

Εν προκειμένω, το πρώτο πράγμα που πρέπει να επιτευχθεί για να λυθεί το πρόβλημα είναι η άνοδος των μισθών – αφού από αυτούς εξαρτάται η αύξηση των τιμών των ακινήτων που ουσιαστικά διαμορφώνονται με βάση τα μέσα εισοδήματα. Το γεγονός αυτό φαίνεται καθαρά από το ότι, οι μισθοί έχουν μειωθεί πάνω από το 50% (οι πραγματικοί με την έννοια της αγοραστικής τους αξίας, η οποία μειώνεται από τους φόρους κλπ.), ενώ οι τιμές των ακινήτων επίσης – επειδή είναι συνάρτηση της ζήτησης.

Εάν αυξηθούν λοιπόν οι μισθοί, αφενός μεν θα μπορούν οι οφειλέτες να πληρώνουν τις δόσεις τους, αφετέρου θα ακολουθήσουν οι τιμές των ακινήτων – οπότε ο Ισολογισμός των νοικοκυριών θα καλυτερεύσει αυτόματα. Ως εκ τούτου θα γίνουν ξανά πολλοί οφειλέτες φερέγγυοι, θα είναι σε θέση να δανείζονται για επενδυτικούς βέβαια σκοπούς, θα βελτιωθούν τα μεγέθη των τραπεζών κοκ. Εκτός αυτού, από τους μισθούς εξαρτάται η κατανάλωση, άρα το 73,3% του ελληνικού ΑΕΠ (ΑΕΠ = Κατανάλωση + Ιδιωτικές Επενδύσεις + Δημόσιες δαπάνες + {Εξαγωγές – Εισαγωγές}) – ενώ ακόμη και αυτή η ισχνή αύξηση του ΑΕΠ που προβλέπεται είναι αρρωστημένη, πλασματική, επειδή οφείλεται κυρίως στη μείωση των εισαγωγών λόγω της φτωχοποίησης των Ελλήνων (στον τελευταίο συντελεστή της εξίσωσης που δεν είναι πια τόσο αρνητικός, μειώνοντας το ΑΕΠ ανάλογα).

Εν τούτοις, για να αυξηθούν οι μισθοί έτσι ώστε να κερδίσουμε ξανά τα 484 δις € που έχουμε χάσει μόνο από τα ιδιωτικά ακίνητα σύμφωνα με την Credit Suisse (πηγή), τα 250 δις € από τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου, να αρχίσει η άνοδος του ΑΕΠ και να ξεφύγουμε από την ύφεση/κρίση, πρέπει να αυξηθεί περισσότερο από τους μισθούς η ανταγωνιστικότητα μας – κάτι που προϋποθέτει κυρίως επενδύσεις στην παραγωγική και λοιπή διαδικασία. Ποιός όμως επενδύει σε μία χρεοκοπημένη χώρα, με ένα τεράστιο δημόσιο χρέος, σε ξένο νόμισμα και εξωτερικό;

Κεφάλαια διαθέτουν τόσο οι Έλληνες, με κριτήριο τα 120 δις € καταθέσεις που έχουν διαφύγει στο εξωτερικό, όσο και οι διεθνείς αγορές – οι οποίες έχουν πλημμυρίσει από τα 17 τρις € των κεντρικών τραπεζών (γράφημα), ενώ αναζητούν εναγωνίως κερδοφόρες τοποθετήσεις. Το πρόβλημα επομένως επικεντρώνεται αφενός μεν στο δημόσιο χρέος, αφετέρου στην έλλειψη εμπιστοσύνης των Ελλήνων Πολιτών (οπότε και των ξένων) απέναντι στο κράτος τους – όπου το μεν πρώτο θα μπορούσε να επιλυθεί με το άτοκο πάγωμα του 50% του χρέους από τους Ευρωπαίους δανειστές για μερικά χρόνια (αφού είναι αντίθετοι με την ονομαστική διαγραφή), ενώ το δεύτερο με μία επαρκή, ικανή, καθώς επίσης έντιμη κυβέρνηση, η οποία θα ήταν σε θέση να καταρτίσει ένα δικό της σχέδιο και να πείσει τόσο τους Έλληνες επενδυτές, όσο και τους ξένους.

Βέβαια κάτι τέτοιο δεν είναι στα σχέδια των πιστωτών, οι οποίοι θέλουν να λεηλατήσουν πλούσιες χώρες όπως η Ελλάδα ή η Ιταλία – ενώ στην περίπτωση της Ελλάδας υπάρχουν επίσης μεγάλα γεωπολιτικά συμφέροντα, αφού η γεωγραφική της θέση είναι εξαιρετικά σημαντική από πολλές πλευρές (ενεργειακοί αγωγοί, πρόσβαση της Γερμανίας στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης μέσω του Δούναβη κλπ.), ενώ διαθέτει σημαντικό υπόγειο πλούτο. Όμως, εάν η χώρα διέθετε μία ικανή και αποφασισμένη κυβέρνηση που θα αγαπούσε την πατρίδα της, θα μπορούσε να επιτύχει θαύματα – αντί να «άγεται και να φέρεται» από τις παγίδες που της στήνουν οι ξένοι, όπως στην περίπτωση των Σκοπίων.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, το κοινό χαρακτηριστικό της Ελλάδας με την Ιταλία είναι ο μεγάλος ιδιωτικός πλούτος, καθώς επίσης ο χρεοκοπημένος δημόσιος τομέας – επειδή οι Πολίτες και των δύο αυτών χωρών δεν κατάλαβαν ποτέ πως ο πλούτος τους είναι ανυπεράσπιστος, όταν το κράτος τους καταρρεύσει οικονομικά. Τόσο στην Ελλάδα δε, όσο και στην Ιταλία, το πρόβλημα τους δεν παρουσιάστηκε μετά την υιοθέτηση του ευρώ, αλλά προϋπήρχε – ενώ εάν δεν γινόταν μέλη της Ευρωζώνης θα είχαν χρεοκοπήσει από το βάρος των επιτοκίων, εξαιτίας του υπέρογκου χρέους τους (γράφημα, το επιτόκιο της Ελλάδας είχε φτάσει στο 25% πριν ανακοινωθεί η προοπτική της εισόδου της στην Ευρωζώνη).

Εκτός αυτού, καμία από τις δύο χώρες δεν εκμεταλλεύθηκε τα πρώτα χρόνια στη νομισματική ένωση για να μειώσει τα δημόσια χρέη της, με τη βοήθεια των χαμηλών επιτοκίων – ενώ ειδικά η θέση της Ιταλίας επιδεινώθηκε περισσότερο από την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα που υιοθέτησε ύπουλα η Γερμανία (επειδή η Ιταλία δεν κατανόησε έγκαιρα πως δεν είχε στη διάθεση της την υποτίμηση του νομίσματος, ως μέσο ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας της βιομηχανίας της). Τέλος, και οι δύο χώρες είναι παγιδευμένες, φυλακισμένες πια στην Ευρωζώνη – με ελάχιστες δυνατότητες βιώσιμης απόδρασης.

Ανεξάρτητα όμως από τις συγκρίσεις αυτές, το θέμα μας είναι η Ελλάδα και οι λύσεις είναι εκείνες που προτείναμε παραπάνω – όπου εάν δεν επιδιώξουμε τουλάχιστον το άτοκο πάγωμα του 50% των χρεών για κάποια χρόνια (το 2010 είχαμε πάρα πολλές λύσεις στη διάθεση μας, αλλά σήμερα μόνο μία), με εναλλακτική λύση τη συντεταγμένη έξοδο από το ευρώ μετά από διετείς διαπραγματεύσεις και υπό τον όρο της ονομαστικής διαγραφής ενός ακόμη μεγαλύτερου μέρους του χρέους,  το μέλλον των Ελλήνων δεν θα είναι καθόλου ρόδινο.

 

viliardos@analyst.gr

Οικονομολόγος

Face book  Twitter


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Γίνε Μέλος
Αγοράζοντας μια συνδρομή, στηρίζεται τη προσπάθειά μας και γίνεστε ενεργό μέλος της ομάδας μας (κίνημα). Θα λάβετε και τα δύο παρακάτω πλεονεκτήματα:

1. Θα μπορείτε να μελετάτε τα άρθρα/αναλύσεις χωρίς να βλέπετε διαφημίσεις (χωρίς περισπασμούς δηλαδή).

2. Θα μπορείτε να τα εκτυπώνετε ή/και να τα αποθηκεύετε σε μορφή PDF (για να τα έχετε πάντα δικά σας).

Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×
Don`t copy text!