Η επικίνδυνη παγίδα του ευρώ – Σελίδα 2 – The Analyst
ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η επικίνδυνη παγίδα του ευρώ

.
Η τοποθέτηση του γερμανού κεντρικού τραπεζίτη

Περαιτέρω, χωρίς να επεκταθούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, τα αποτελέσματα της έκθεσης ήταν τέτοια που λογικά θα συμπέραινε κανείς πως δεν θα έπρεπε να δημιουργηθεί η Ευρωζώνη – κάτι που ανέφερε ολοκάθαρα ο τότε κεντρικός τραπεζίτης της Γερμανίας και μέλος της επιτροπής Delor, ο  κ. K.O. Poehl (πηγή), με τα εξής λόγια:

Από τη διατύπωση της έκθεσης δεν σκέφτηκα πως θα μπορούσε να δημιουργηθεί στο εγγύς μέλλον μία νομισματική ένωση με μία ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα. Φαντάσθηκα πως ίσως θα συνέβαινε κάτι τέτοιο κάποτε, στα επόμενα εκατό χρόνια. Σκέφθηκα πως θα ήταν πολύ απίθανο να υιοθετήσουν απλά οι άλλοι Ευρωπαίοι το μοντέλο της Bundesbank” (=γερμανική κεντρική τράπεζα).

Ο Γερμανός κεντρικός τραπεζίτης κατάλαβε τότε πως η νομισματική ένωση θα ιδρυόταν μόνο εάν συμμετείχε η χώρα του – αφού πρακτικά επρόκειτο για τη συνέχιση της αυστηρής πολιτικής της γερμανικής κεντρικής τράπεζας. Στο συνοδευτικό σημείωμα πάντως της έκθεσης της επιτροπής έγραψε τα εξής σε ελεύθερη μετάφραση:

176

Από την πλευρά της Γερμανίας, είναι σημαντικό να διασφαλίσουμε πως στις συζητήσεις για το μελλοντικό σχεδιασμό μίας ευρωπαϊκής νομισματικής τάξης, η πιστωτική και η νομισματική πολιτική θα έχει ως στόχο μία ανάλογη σταθερότητα στην ενωμένη Ευρώπη, με αυτήν που υπάρχει σήμερα στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας” (From the German point of view it is essential to ensure, in the discussions about the future design of a European monetary order, that monetary and credit policy is not geared to stability to a lesser extent in an economically united Europe than is the case at present in the Federal Republic of Germany).

Όσον αφορά το Γάλλο πρόεδρο (F. Mitterrand) είχε προβλέψει ήδη από τότε πως η νομισματική ένωση θα κυριαρχούταν τελικά από τη Γερμανία – έχοντας πει τα εξής:

Το γεγονός πως η κεντρική τράπεζα θα έχει κυριαρχική εξουσία ελλείψει πολιτικής εξουσίας νομίζω ότι είναι επικίνδυνο. Το ευρωπαϊκό συναλλαγματικό σύστημα (= EMS, αυτό που προϋπήρχε του ευρώ) έχει μετατραπεί ήδη σε μία γερμανική ζώνη. Στις οικονομίες μας όμως δεν έχει η Γερμανία κανέναν έλεγχο. Με τη σχεδιαζόμενη ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα θα είχε“.

Αργότερα βέβαια ο κ. Mitterrand άλλαξε άποψη, αφού μετά την ένωση της Γερμανίας προτιμούσε καλύτερα μία νομισματική ένωση που θα είχε τουλάχιστον τη δυνατότητα η Γαλλία να συμμετέχει στις συζητήσεις – αντί της, έτσι ή αλλιώς, ακόμη μεγαλύτερης συναλλαγματικής κυριαρχίας της Γερμανίας, χωρίς το συν-δικαίωμα της Γαλλίας να καθορίζει τη διαμόρφωση της. Ο Γερμανός κεντρικός τραπεζίτης πάντως ήταν από την αρχή αρνητικός, όσον αφορά το εγχείρημα – αιτιολογώντας ως εξής τη θέση του στην έκθεση της επιτροπής Delor:

Οι οικονομικές προϋποθέσεις για μια νομισματική ένωση που θα χαρακτηρίζεται από αμετάβλητες σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες μεταξύ των συμμετεχουσών χωρών, πιθανότατα δεν θα υπάρχουν στο άμεσο μέλλον. Ακόμη και μεταξύ των μελών που αποτελούν τον πυρήνα του συστήματος συναλλαγματικών ισοτιμιών, οι εντάσεις πρέπει να αναμένεται πως θα συμβαίνουν επανειλημμένα στο εγγύς μέλλον – λόγω των διαφορετικών προτιμήσεων και περιορισμών της οικονομικής πολιτικής.

Ακόμη και εντός μιας κοινής ενιαίας αγοράς, αυτά τα προβλήματα δεν θα εξαφανιστούν – ειδικά επειδή η συγκεκριμένη αγορά θα προκαλέσει πρόσθετους περιορισμούς διαρθρωτικής προσαρμογής, η έκταση των οποίων δεν μπορεί να εκτιμηθεί πλήρως. Για το λόγο αυτό, δεν θα είναι δυνατόν να λειτουργήσει ορθολογικά, χωρίς περιστασιακές (επαν)ευθυγραμμίσεις των κεντρικών τιμών για το άμεσο μέλλον. Αυτό υποδηλώνει την ανάγκη για περαιτέρω πρόοδο, προς την κατεύθυνση μεγαλύτερης σύγκλισης – σε έναν σημαντικό αριθμό μακροοικονομικών και διαρθρωτικών πεδίων.

Πέραν αυτού, θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι, η νομισματική ολοκλήρωση δεν μπορεί να προχωρήσει σε μια γενική οικονομική ολοκλήρωση – επειδή, στην αντίθετη περίπτωση, το σύνολο της διαδικασίας ολοκλήρωσης θα επιβαρυνθεί με σημαντικές οικονομικές και κοινωνικές εντάσεις.

Οποιαδήποτε διαρκής προσπάθεια να καθοριστούν οι συναλλαγματικές ισοτιμίες εντός της Κοινότητας και, τέλος, να αντικατασταθούν τα εθνικά νομίσματα από ένα ευρωπαϊκό νόμισμα, θα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία – εφόσον δεν προϋπάρχει μία ελάχιστη διαμόρφωση πολιτικής και λήψης αποφάσεων στον τομέα της οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής σε κοινοτικό επίπεδο. Χωρίς να πληρούται αυτή η προϋπόθεση, μια κοινή ευρωπαϊκή νομισματική πολιτική δεν μπορεί να διασφαλίσει τη νομισματική σταθερότητα από μόνη της. Πάνω από όλα, δεν είναι σε θέση να καταγράψει τα προβλήματα στην Κοινότητα που απορρέουν από τις διαφορετικές οικονομικές και δημοσιονομικές πολιτικές”.

Δυστυχώς ο γερμανός κεντρικός τραπεζίτης ήταν ο μόνος που αντιμετώπισε με σοβαρότητα το θέμα, ενώ η χώρα του εκβιάσθηκε στη συμμετοχή της στην Ευρωζώνη, ως αντάλλαγμα για την ένωση της – χωρίς όμως να το ξεχάσει, όπως τουλάχιστον τεκμηριώνεται από την εκδίκηση της μετά το 2000,  η οποία ευρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη. Οι κυβερνήσεις κρατών βέβαια, όπως το δικό μας, συμπεριλαμβανομένων των κεντρικών τραπεζιτών, δεν συμμετέχουν ποτέ σε τέτοιες αποφάσεις – αφού το μόνο που τις ενδιαφέρει είναι η νομή της εξουσίας, με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο.

Επίλογος

Με απλά λόγια, σύμφωνα με το γερμανό κεντρικό τραπεζίτη το 1989, μία νομισματική ένωση δεν μπορεί να προηγηθεί της διαδικασίας ολοκλήρωσης (δημοσιονομική, τραπεζική και πολιτική ένωση). Κατά τον ίδιο, από ιστορικής πλευράς ήταν ανέκαθεν το τελευταίο στάδιο μίας πολύ προηγμένης ενοποίησης χωρών. Ως εκ τούτου εάν η σειρά αντιστρεφόταν, όπως στην περίπτωση της Ευρωζώνης, τότε θα απειλούταν ακόμη και η αξιοπιστία της νομισματικής ένωσης – όπως ακριβώς συνέβη το 2010.

174

Δυστυχώς ο ανείπωτος φόβος της Γαλλίας απέναντι στη Γερμανία, οι προσπάθειες των ελίτ της Ευρώπης να δημιουργήσουν ένα συγκρίσιμο νόμισμα με το δολάριο ή ίσως οι κρυφές σκέψεις των Η.Π.Α. για ένα δεύτερο ελεγχόμενο από τις ίδιες παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, οδήγησαν στη βιαστική δημιουργία του ευρώ, χωρίς καμία οικονομική λογική – κάτι που γνώριζε καλύτερα από όλους η Γερμανία, όπως φάνηκε από τις διαπιστώσεις του κεντρικού της τραπεζίτη, οπότε ήταν η μοναδική που έλαβε τα μέτρα της από την πρώτη ημέρα της υιοθέτησης του.

Τα μέτρα αυτά ήταν βέβαια ασφαλώς εις βάρος όλων των εταίρων της, αλλά η πικρή αλήθεια είναι πως είχε εκφράσει ήδη από το 1989 την αντίθεση της προς το κοινό νόμισμα – το οποίο σήμερα απειλεί να καταστρέψει μία σειρά κρατών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης να θέσει σε κίνδυνο αφενός μεν τη συνοχή της ΕΕ, αφετέρου την ειρήνη στην Ευρώπη.

Επομένως, με δεδομένη την απροθυμία των περισσότερων κρατών να δρομολογήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης κατά το παράδειγμα των Η.Π.Α., η μοναδική λύση είναι η επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην προς ευρώ εποχή (ανάλυση) – κάτι που δεν είναι σε θέση να επιδιώξει μόνο του απολύτως κανένα κράτος, αφού είναι όλα εγκλωβισμένα στην παγίδα που μόνα τους κατασκεύασαν. Θα επικρατήσει αλήθεια η κοινή λογική; Πιθανολογούμε πως όχι, οπότε τα προβλήματα θα επιδεινωθούν – έως ότου κάποια μεγάλη χώρα το τολμήσει, όπως η Ιταλία, μη έχοντας άλλη δυνατότητα.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!