Η Ευρώπη της ντροπής – Σελίδα 2 – The Analyst

Η Ευρώπη της ντροπής

408 total views, 2 views today

.
Το στυγερό ευρωπαϊκό έγκλημα

Συνεχίζοντας, οι στατιστικές τεκμηριώνουν πως στην Ευρώπη διενεργείται ένα στυγερό έγκλημα, με θύματα τους νέους ανθρώπους – από τους οποίους αφαιρείται η δυνατότητα της επαγγελματικής εκπαίδευσης, έτσι ώστε να αποκτήσουν την απαιτούμενη εξειδίκευση και τις γνώσεις για να μπορέσουν να εργασθούν, κερδίζοντας μόνοι τους τα προς το ζην. Οι νέοι αυτοί ευρίσκονται συχνά σε μειονεκτική θέση για ολόκληρη τη ζωή τους, αφού όποιος απέχει για πολύ καιρό από την αγορά εργασίας, χωρίς να αμείβεται για κάτι που ο ίδιος παράγει, καταλήγει συνήθως σε επισφαλείς, εύθραυστες και μη επαρκώς αμειβόμενες δουλειές – οι οποίες διακόπτονται από παρατεταμένες περιόδους ανεργίας σε εποχές ύφεσης.

Το συγκεκριμένο γεγονός είναι εξαιρετικά προβληματικό για τους νέους που το βιώνουν, αφού στερούνται την επαρκή συμμετοχή τους στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή – αντιμετωπίζοντας ως εκ τούτου ψυχολογικές, κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις. Από την άλλη πλευρά βέβαια η εκάστοτε Οικονομία ζημιώνεται σε μεγάλο βαθμό, αφού στερείται ένα σημαντικό μέρος των πλέον δημιουργικών της ανθρώπων – με αποτέλεσμα η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών εκ μέρους της να μην είναι σε θέση να την οδηγήσει σε ανάπτυξη, αυξάνοντας το ΑΕΠ της.

Στα πλαίσια αυτά, το ευρωπαϊκό ίδρυμα για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας (EUROFOUND) προσπάθησε να υπολογίσει το οικονομικό κόστος των ΝΕΕΤ – λόγω της μη συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής της εκάστοτε χώρας. Από το ποσόν αυτό αφαιρέθηκαν εκείνα τα χρήματα που θα έπρεπε να δαπανηθούν, για να μπορέσουν να ενσωματωθούν οι νέοι στην Οικονομία – ενώ η έρευνα που διεξήχθη το 2011 επεκτάθηκε σε 26 χώρες της ΕΕ (πηγή).

Το κόστος υπολογίσθηκε στα 153 δις € ή στο 1,2% του ΑΕΠ των κρατών που συμμετείχαν στη μελέτη – ενώ σε ορισμένες χώρες ήταν πολύ υψηλότερο, με πρώτη ξανά την Ελλάδα (3,3% του ΑΕΠ), ακολουθούμενη από τη Βουλγαρία με το ίδιο ποσοστό, καθώς επίσης από την Ιρλανδία με 2,8%. Με απλά λόγια, εάν η χώρα μας δαπανούσε τα απαραίτητα χρήματα για την είσοδο των νέων της ομάδας ΝΕΕΤ στην αγορά εργασίας, θα κέρδιζε τελικά, αφού αφαιρούσε το κόστος, ένα ποσόν της τάξης του 3,3% του ΑΕΠ της – δηλαδή περί τα 6 δις € ή δύο ετήσια ΕΝΦΙΑ!

Δυστυχώς όμως, η πολιτική μας ηγεσία μόνο για τέτοιου είδους θέματα δεν ενδιαφέρεται, ούτε φυσικά τα ΜΜΕ πιέζουν προς αυτήν την κατεύθυνση – αφού δεν δίνουν σημασία σε τίποτε άλλο εκτός από τη διαπλοκή τους με τα κόμματα, καθώς επίσης με την οικονομική εξουσία, χρησιμοποιώντας τους αναγνώστες τους ως ανόητο μέσον (με αποτέλεσμα να τους «ταΐζουν» με οτιδήποτε εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα).

Ως εκ τούτου το θέμα που προβάλλεται στο συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των ΜΜΕ είναι οι συντάξεις – ενώ σχεδόν κανένας δεν ασχολείται με τους νέους, παρά το ότι αποτελούν το μέλλον της χώρας, οπότε θα έπρεπε να επικεντρώνονται σε αυτούς όλες οι προσπάθειες. Εκτός αυτού είναι αδύνατον να εξασφαλισθούν οι συντάξεις, καθώς επίσης το κράτος προνοίας, όταν όλο και περισσότεροι νέοι δεν βρίσκουν πρόσβαση στην αγορά εργασίας παραμένοντας άνεργοι – μεταξύ άλλων λόγω της πολιτικής λιτότητας, σε συνδυασμό με τα μνημόνια όσον αφορά την Ελλάδα.

Εάν δε προστεθεί εδώ το μεγάλο πρόβλημα της έλλειψης ενός αναπτυξιακού οικονομικού μοντέλου, σε συνδυασμό με το δημογραφικό που αποκλείεται να επιλυθεί όσο δεν δίνεται σημασία στην απασχόληση των νέων, τότε κατανοεί κανείς το μέγεθος της ανευθυνότητας των κυβερνήσεων μας – επίσης όμως των Πολιτών, οι οποίοι με τη ανεκτική στάση τους αδιαφορούν τόσο για την πατρίδα τους, όσο και για τα παιδιά τους.

Η ευρωπαϊκή εγγύηση για τους νέους

Περαιτέρω, τον Απρίλιο του 2013 το ευρωπαϊκό συμβούλιο ψήφισε την «εγγύηση για τους νέους» – σύμφωνα με την οποία η ΕΕ, σε όλους τους νέους κάτω των 25 ετών, θα προσέφερε μία (υψηλής αξίας) θέση εργασίας, ένα σεμινάριο επαγγελματικής κατάρτισης ή μία θέση πρακτικής εξάσκησης, μετά το τέλος των σπουδών τους ή την απώλεια της δουλειάς τους. Για το σκοπό αυτό αποφασίσθηκε να διατεθεί το ποσόν των 6,4 δις € έως το 2020 – ενώ η Κομισιόν περιγράφει τη λογική της απόφασης της ως εξής (πηγή):

«Ο στόχος είναι να διασφαλισθεί πως οι νέοι άνθρωποι θα υποστηρίζονται ενεργά από τις δημόσιες υπηρεσίες εύρεσης απασχόλησης, είτε για να βρουν μία θέση εργασίας κατάλληλη όσον αφορά την εκπαίδευση, τα προσόντα και την εμπειρία τους, είτε για να αποκτήσουν επαγγελματική κατάρτιση, προσόντα και εμπειρίες από τους εργοδότες – έτσι ώστε να βελτιώσουν τις προοπτικές της μελλοντικής τους σταδιοδρομίας«.

Χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες, το πρόγραμμα εφαρμόσθηκε εντελώς λανθασμένα και δεν είχε καμία επιτυχία – ενώ, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό ελεγκτικό συνέδριο, δεν κάλυψε τις αρχικές προσδοκίες (πηγή). Μία έρευνα δε που διεξήχθη στην Ιρλανδία, στην Ισπανία, στη Γαλλία, στην Κροατία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία και στη Σλοβακία απέδειξε πως υπήρξε μεν κάποια πρόοδος, αλλά το αποτέλεσμα ήταν συνολικά απογοητευτικό – επειδή κανένα από τα παραπάνω μέλη της ΕΕ δεν φρόντισε να στηρίξει τους νέους, προσφέροντας τους θέσεις εργασίας κατά το πρόγραμμα της Κομισιόν! Η αδιαφορία λοιπόν για τους νέους ανθρώπους δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης – η οποία δεν κατανοεί ότι, αυτή είναι η αιτία που θα την οδηγήσει τελικά στην καταστροφή.

157

Σύμφωνα τώρα με τη EUROSTAT, τον Ιούλιο του 2017 (πηγή) 3,79 εκ. άτομα κάτω των 25 ετών ήταν άνεργα – εκ των οποίων τα 2,67 εκ. στη νομισματική ένωση. Αυτό σημαίνει ένα μέσο ποσοστό νεανικής ανεργίας της τάξης του 16,9% στην ΕΕ και 19,1% στην Ευρωζώνη – όπου ξανά προηγείται η Ελλάδα με 44,4%, ακολουθούμενη από την Ισπανία με 38,6% και την Ιταλία με 35,5%. Λογικά δε συμπεραίνεται πως η κατάσταση στον ευρωπαϊκό νότο, όσον αφορά τους νέους, είναι κάτι περισσότερο από δραματική – αφού σχεδόν ο ένας στους δύο δεν εργάζεται.

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία βέβαια, καθώς επίσης τα κράτη, ανέκαθεν αδιαφορούσαν για τους νέους – με τη διαφορά όμως πως οι νέοι διαμαρτύρονταν έντονα στο παρελθόν και εξεγείρονταν, για να προστατεύσουν τα δικαιώματα τους, ενώ σήμερα η σιωπή τους είναι κυριολεκτικά νεκρική (άρθρο).

Επίλογος

Όπως αναφέραμε στην αρχή του κειμένου, η πρόοδος που δεν έχει στόχο τη βελτίωση των συνθηκών για όλους τους ανθρώπους, αλλά μόνο τον υπερβολικό πλουτισμό μία μικρής και αχόρταγης μειονότητας εις βάρος όλων των άλλων, ειδικά των νέων, καθώς επίσης των φυσικών πόρων του πλανήτη, δεν είναι πρόοδος αλλά οπισθοδρόμηση – η οποία θα οδηγήσει στην καταστροφή και στο χάος.

Ειδικά όσον αφορά την Ενωμένη Ευρώπη και την Ευρωζώνη, δεν έχει κανένα νόημα η ύπαρξη τους εάν δεν ωφελεί εξίσου όλα τα κράτη μέλη τους – αλλά μόνο την επεκτατική πρωσική Γερμανία και το χρηματοπιστωτικό κτήνος, το οποίο έχει πλέον υπό την έμμισθη υπηρεσία του την Πολιτική.

Στα πλαίσια αυτά εάν δεν αντιδράσουν ενεργητικά οι ανθρώπινες κοινωνίες, ειδικά αυτές του ευρωπαϊκού νότου που υποφέρουν τα πάνδεινα, κυρίως η Ελλάδα που προηγείται όσον αφορά τη μετατροπή της σε γερμανικό προτεκτοράτο, την υφαρπαγή του πλούτου της, καθώς επίσης την υποβάθμιση των Πολιτών της σε πάμφθηνους σκλάβους χρέους της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, το μέλλον τους θα είναι πολύ σκοτεινό.

Εν προκειμένω, η μοναδική ελπίδα για μία πραγματική αλλαγή είναι η ανάληψη της πρωτοβουλίας εκ μέρους των νέων, οι οποίοι οφείλουν να ξυπνήσουν παύοντας να ανέχονται τέτοιου είδους καταστάσεις – αφού οι μεγαλύτερες ηλικίες έχουν πια διαβρωθεί και διαφθαρεί, ενώ έχουν κυριευθεί από φόβους που τους στερούν όλες τις υγιείς αντιστάσεις τους.

Ολοκληρώνοντας, οι νέοι άνθρωποι οφείλουν να αναλάβουν πρωτοβουλίες, όσον αφορά το δικό τους μέλλον, καθώς επίσης το μέλλον της πατρίδας τους, αφού οι μεγαλύτερες ηλικίες έχουν σκύψει πια το κεφάλι, είναι απελπιστικά ξενόδουλες ή ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους – να επαναστατήσουν δηλαδή πλημμυρίζοντας τους δρόμους, καθώς επίσης να πάψουν να ανέχονται ανίκανες κυβερνήσεις, διεφθαρμένους πολιτικούς, προδοτικές ενέργειες, μνημόνια ή/και ξένους εισβολείς.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.