Συνεχίζοντας, ως αυτονόητο αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, αυξήθηκαν σημαντικά οι εκροές χρημάτων προς το Νότο (τα πλεονάσματα έχουν πάντοτε το μειονέκτημα να ισοσταθμίζονται από τις πιστώσεις σε αδύναμα νομίσματα/χώρες), συμβάλλοντας στα ελλείμματα και στην υπερχρέωση του – ενώ, όταν αντιστράφηκε η τάση, όταν δηλαδή κλιμακώθηκαν οι εκροές από τον ευρωπαϊκό Νότο προς το Βορά, λόγω της χρηματοπιστωτικής κρίσης, οι ήδη υπερχρεωμένες χώρες οδηγήθηκαν στο γκρεμό.
Το γεγονός αυτό φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, με κριτήριο την εξέλιξη της διαθέσιμης ποσότητας χρήματος (Μ2), όσον αφορά την Ελλάδα – δευτερευόντως την Πορτογαλία, ενώ οι υπόλοιπες χώρες βοηθήθηκαν από την ΕΚΤ, εξισορροπώντας τις εκροές τους. Φυσικά δεν είναι ο σωστός τρόπος απεικόνισης των εκροών, βοηθάει όμως από την πλευρά της ρευστότητας.
.
.
Κάτι ανάλογο άλλωστε προκάλεσε την κρίση της Λατινικής Αμερικής, καθώς επίσης την Ασιατική, από την οποία δεν κατάφερε να γλυτώσει ούτε η τεχνολογικά πανίσχυρη Νότια Κορέα – ενώ λίγο αργότερα ακολούθησε η χρεοκοπία της Ρωσίας.
Επομένως, η Ελλάδα δεν αποτελεί την εξαίρεση, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι πολιτικοί, καθώς επίσης οι δανειστές μας, αλλά τον κανόνα – χωρίς αυτό να σημαίνει πως υποτιμούμε τα δικά της εγγενή προβλήματα (διαφθορά, φοροδιαφυγή κλπ.), τα οποία όμως δεν είναι μεγαλύτερα από αυτά της Γερμανίας, όπως απεδείχθη από το σκάνδαλο της VW (άρθρο).
(β) Όσον αφορά την πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων, θεωρούμε πως έχουμε αναφερθεί πάρα πολλές φορές στα καταστροφικά τους αποτελέσματα (ανάλυση), ενώ επιβεβαιώνονται με το χειρότερο δυνατό τρόπο από την εισαγωγή του κειμένου – από γερμανικό «στόμα», έτσι ώστε να μην νομίζει κανείς ότι μεροληπτούμε.
Ανάλογα αρνητικά κρίνονται τα μνημόνια από πολλούς άλλους οικονομολόγους, καθώς επίσης πρόσφατα από το ΔΝΤ – από εκείνον τον οργανισμό δηλαδή που μας τα επέβαλλε, αναγνωρίζοντας πρόσφατα τόσο τη λανθασμένη διάγνωση, όσο και τη θεραπεία, προτείνοντας πλέον τη διαγραφή χρεών.
Σε σχέση δε με το καινούργιο τέχνασμα της κυβέρνησης, σύμφωνα με το οποίο πρέπει να ψηφισθούν άμεσα τα 48 «προαπαιτούμενα» με τις εγκληματικές παραχωρήσεις στους δανειστές, για να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση (την οποία η ίδια αρνιόταν το Φεβρουάριο), έτσι ώστε να αρχίσει η συζήτηση περί διαγραφής του χρέους, μόνο οι ανόητοι μπορούν να πεισθούν – ενώ η διαγραφή, εάν υποθέσουμε πως θα επιτευχθεί κάποια στιγμή στο μέλλον, θα είναι ωφέλιμη τότε μόνο για εκείνους που θα έχουν εξαγοράσει ολόκληρη την Ελλάδα, στις σημερινές εξευτελιστικές τιμές.
.
Τα κρίσιμα ερωτηματικά
Περαιτέρω, θεωρώντας δεδομένη την ανάγκη μεταρρυθμίσεων, όσον αφορά την ελληνική οικονομία, έχουμε την άποψη πως είναι αδύνατες, όσο υιοθετούνται μνημόνια αντίστοιχα με τα προηγούμενα – ειδικά με το εφιαλτικό τρίτο (άρθρο).
Αυτό τουλάχιστον μας διδάσκει η οικονομική ιστορία, σύμφωνα με την οποία τέτοιου είδους ριζικές αλλαγές απαιτούν τη στήριξη ολόκληρου του πληθυσμού μίας χώρας – κάτι που προφανώς είναι ανέφικτο σε προβληματικές περιόδους, όπως είναι η σημερινή στην Ελλάδα.
Χωρίς όμως τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, πόσο μάλλον με μέτρα που αυξάνουν υπερβολικά τη φορολογία, ενώ μειώνουν συνεχώς τα διαθέσιμα εισοδήματα των Πολιτών (άρα την κατανάλωση, το ΑΕΠ, τα έσοδα του δημοσίου κλπ.), δεν είναι δυνατή η έξοδος από την κρίση – οπότε είμαστε αντιμέτωποι με ένα ακόμη αδιέξοδο.
Επομένως, η χώρα οδηγείται στην απόλυτη καταστροφή, αφού προηγηθεί η βίαιη (κατασχέσεις, πλειστηριασμοί κοκ.) λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της – για να εξυπηρετηθούν τα συσσωρευμένα, γιγαντιαία χρέη του κράτους, των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών, τα οποία διογκώνονται σε καθημερινή βάση από τους τόκους.
Οι εκβιασμοί δε κλιμακώνονται, με τελευταίο την απειλή «κουρέματος» των τραπεζικών καταθέσεων, εάν δεν τηρηθούν κατά γράμμα οι εντολές του «Κουαρτέτου» – χωρίς όμως να υπάρχει καμία εγγύηση για τις καταθέσεις, εάν δεν πετύχουν τα μέτρα, με την αποτυχία τους να θεωρείται από εμάς δεδομένη.
Η μοναδική λύση τώρα που διαγράφεται στον ορίζοντα, δυστυχώς πολύ πιο δύσκολη από το παρελθόν, εάν τελικά δεν μας εγκριθεί έγκαιρα η διαγραφή χρέους, δεν είναι άλλη από τη χρεοκοπία – η οποία τρομοκρατεί εύλογα τους Έλληνες, αφού πρόκειται για μία εξαιρετικά οδυνηρή διαδικασία.
Αν και είναι «σύμφυτη» δε με το καπιταλιστικό σύστημα, αποτελώντας ουσιαστικά το ελιξίριο του (ανάλυση), ενώ θεωρείται ως ένα αναφαίρετο δικαίωμα των επιχειρήσεων που δεν καταφέρνουν να ανταπεξέλθουν με τα εγχειρήματα τους, δεν έχει εξετασθεί αναλυτικά ποτέ μέχρι σήμερα – παρά το ότι η χώρα βαδίζει προς αυτή την κατεύθυνση, έχοντας όλο και λιγότερα εφόδια στη διάθεση της για να ανταπεξέλθει.
Δεν έχει αναλυθεί ούτε καν η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, η οποία θα μπορούσε να συμβεί χωρίς τη θέληση μας (ανάλυση) – εάν ο σκιώδης υπουργός οικονομικών της Γερμανίας πράγματι το επιδιώκει, όπως πιστεύει η συνάδελφός του στην εισαγωγή του κειμένου, σε συνδυασμό με τη χρεοκοπία της χώρας μας, αφού βέβαια προηγηθεί στη λεηλασία της.
.
Επίλογος
Εύλογα δεν μπορούμε να προτείνουμε οδυνηρές λύσεις, όπως είναι η χρεοκοπία (εάν δεν συμφωνηθεί άμεσα η διαγραφή μέρους του χρέους, σε συνδυασμό με μέτρα ανάπτυξης), παρά το ότι δεν διακρίνουμε κάποια άλλη. Η αιτία είναι το ότι, δεν έχουμε την ολοκληρωμένη εικόνα της κυβέρνησης, οπότε θα ήταν ανεύθυνη η «προτροπή» μας.
Πολύ φοβόμαστε όμως πως ούτε η κυβέρνηση έχει μία πλήρη εικόνα, κρίνοντας από την ασαφή πολιτική που ακολουθεί, καθώς επίσης από τα επανειλημμένα «ήξεις αφήξεις» της – γεγονός που, εάν ισχύει, θα προκαλέσει έναν πραγματικό Αρμαγεδδώνα στην πατρίδα μας.
Σε κάθε περίπτωση, στον κ. Σαμαρά δόθηκε η υπόσχεση πως, εάν η Ελλάδα πετύχαινε πρωτογενή πλεονάσματα, τα οποία δεν θα κατάφερνε εάν δεν άλλαζε πολιτική το 2014, θα επιμηκυνόταν ο χρόνος αποπληρωμής των δανείων με χαμηλά επιτόκια – χωρίς όμως να τηρηθεί.
Πόσο αξιόπιστη είναι λοιπόν η σημερινή δέσμευση που επικαλείται ο πρωθυπουργός, όσον αφορά την ονομαστική διαγραφή του χρέους, εάν εφαρμοσθεί το τρίτο μνημόνιο; Μπορεί να διακινδυνεύσει η Ελλάδα τη λεηλασία της, την οποία θα έχει ως επακόλουθο το τρίτο μνημόνιο, θεωρώντας δεδομένη τη δέσμευση της Γερμανίας, για να αποφύγει τη χρεοκοπία, καθώς επίσης την έξοδο από την Ευρωζώνη;
Είναι λογικό το υπέρογκο τίμημα που θα πρέπει να πληρωθεί από τους ήδη εξαθλιωμένους Έλληνες, χωρίς καμία απολύτως εγγύηση; Είναι πιο φθηνό αλήθεια από την άμεση στάση πληρωμών, ακόμη και αν οδηγούταν η χώρα στο εθνικό της νόμισμα;
Ολοκληρώνοντας, όλοι οι άνθρωποι έχουν όνειρα και εφιάλτες – ενώ καταφέρνουν να ξεπερνούν τους εφιάλτες τους με τα όνειρά τους, με τους στόχους που υιοθετούν στη ζωή τους. Αντίστοιχα, τα κράτη βιώνουν κατά καιρούς εφιαλτικές καταστάσεις και έχουν οράματα, μέσω των οποίων αντιστέκονται και υπερνικούν τους εφιάλτες τους.
Στα πλαίσια αυτά, εάν το όραμα της κυβέρνησης, καθώς επίσης όλων όσων ψήφισαν τις δεσμεύσεις που απαίτησαν οι δανειστές, είναι η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, με τη μάλλον έωλη ελπίδα της διαγραφής, πολύ δύσκολα δεν θα βυθιστεί η χώρα στους εφιάλτες της – παρά το ότι δεν πρέπει να χάνει κανείς ποτέ την αισιοδοξία του.
