Χρηστή διακυβέρνηση – Σελίδα 2 – The Analyst
ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Χρηστή διακυβέρνηση

Η πυρηνική βόμβα των παραγώγων

Ένας άλλος μεγάλος κίνδυνος είναι η έκθεση των παραπάνω τραπεζών σε παράγωγα προϊόντα (γράφημα), η οποία αυξάνει κατά πολύ το ρίσκο χρεοκοπίας τους – ένα κόστος που φυσικά δεν πληρώνουν οι ίδιες αλλά οι Πολίτες, αφού οι επενδυτές αποχωρούν συνήθως προτού συμβεί οτιδήποτε, έχοντας την απαιτούμενη ενημέρωση και τις γνώσεις.

.

ΓΡΑΦΗΜΑ - τράπεζες, κόσμος, έκθεση σε παράγωγα

.

Όπως συμπεραίνεται από το παραπάνω γράφημα, η έκθεση των 21 μεγαλύτερων τραπεζών στα παράγωγα ήταν της τάξης των 409 τρις $ το 2006 (19 τρις $ η κάθε μία, κατά μέσον όρο), φτάνοντας στα 661 τρις $ το 2013 – μία αύξηση της τάξης του 60% μέσα σε επτά μόλις χρόνια.

Πλησιάζει λοιπόν στο δεκαπλάσιο του παγκόσμιου ΑΕΠ, αποτελώντας μία πυρηνική βόμβα στα θεμέλια του χρηματοπιστωτικού συστήματος – η οποία, όταν εκραγεί, θα προκαλέσει μία καταστροφή τεραστίων διαστάσεων, τις συνέπειες της οποίας δεν γνωρίζει κανένας.

Σε κάθε περίπτωση οι αντοχές μίας φούσκας, το μέγεθος της οποίας αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, είναι πεπερασμένες – οπότε το κραχ θεωρείται νομοτελειακό (ανάλυση). Το παρακάτω παράδειγμα από τη διεθνή βιβλιογραφία αυτού που συμβαίνει σήμερα είναι χαρακτηριστικό:

“Το χρηματοπιστωτικό σύστημα μοιάζει με πολλά τεράστια φορτηγά, γεμάτα με εκρηκτικά χημικά – τα οποία ταξιδεύουν με 140 χιλιόμετρα την ώρα μέσα σε μία πυκνοκατοικημένη περιοχή.

Αν και υπάρχουν δυσκολίες ακόμη και στο να μετρήσει κανείς την πραγματική ταχύτητα τους, τα φορτηγά αυτά καταναλώνουν πολύ μεγάλες ποσότητες βενζίνης – οι οποίες προκαλούν ζημίες στις μηχανές τους, απειλώντας να εκραγούν.

Γίνεται ότι είναι δυνατόν για να επισκευασθούν τα φορτηγά, αφού είναι εντελώς απαραίτητα για τη μεταφορά βενζίνης. Εν τούτοις, απαγορεύεται να μειωθεί η ταχύτητα τους, επειδή κάτι τέτοιο λέγεται πως θα περιόριζε το ρυθμό ανάπτυξης – ενώ επικρατεί ο ισχυρισμός, σύμφωνα με τον οποίο εάν γίνουν προσπάθειες ρύθμισης της κυκλοφορίας τους, θα αντικατασταθούν από ένα σύστημα «σκιωδών φορτηγών», το οποίο θα αναλάβει τον εφοδιασμό της βενζίνης, χωρίς να μπορούμε καν να το ελέγξουμε”.

Εν τούτοις, είμαστε της άποψης πως εάν το χρηματοπιστωτικό σύστημα γίνει διαφανές, εάν απαγορευθούν τα παράγωγα προϊόντα, καθώς επίσης εάν μειωθεί δραματικά η εξάρτηση μας από τα χρέη, τότε οι κοινωνίες θα ωφεληθούν σημαντικά – ενώ όλοι οι υπόλοιποι ισχυρισμοί είναι ανόητες δικαιολογίες, για να συνεχισθεί η κυριαρχία των τραπεζών.

Σε μία τέτοια περίπτωση, θα περιοριζόταν ο αριθμός και η ένταση των υπερβολών στις αγορές (φούσκες), το σπάσιμο τους, οι πανάκριβες κρίσεις και οι υφέσεις – εις βάρος βέβαια των μεγάλων τραπεζών, οι οποίες έχουν μάθει πλέον να κοινωνικοποιούν τις ζημίες, ιδιωτικοποιώντας τα κέρδη.

.

Επίλογος 

Εύλογα αναρωτιέται κανείς γιατί δεν υιοθετούνται τα απαιτούμενα μέτρα ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αφού η ωφέλεια για τις ανθρώπινες κοινωνίες θα ήταν τόσο μεγάλη – καταλήγοντας στις εξής αιτίες:

(α)  Οι ζημίες στη χρηματοπιστωτική βιομηχανία είναι αφηρημένες, ενώ διευρύνονται απροσδόκητα και σε μεγάλο βαθμό. Οι πραγματικοί υπαίτιοι των ζημιών που προκαλούνται είτε από υποκειμενικά λάθη, είτε από ασυνειδησία, είναι δύσκολο να βρεθούν.

(β)  Η ορολογία του χρηματοπιστωτικού κλάδου είναι αδιαπέραστη, ενώ τόσο όσοι συμμετέχουν σε αυτό, όσο και οι εξωτερικοί συνεργάτες του, καθώς επίσης οι ίδιοι οι ρυθμιστές, θέλουν να ακούγονται όλα πολύ πολύπλοκα – με στόχο να μην αποδέχονται τις δικές τους ευθύνες, επιβαρύνοντας με αυτές οποιονδήποτε άλλο, οπότε να μην τιμωρούνται ποτέ.

(γ)  Όλοι, ειδικά οι πολιτικοί, αγαπούν τα δάνεια, επιθυμώντας να προτείνουν ή να επιβάλλουν στις τράπεζες πού θα τοποθετήσουν τα χρήματα τους. Εκτός αυτού οι περισσότεροι άνθρωποι, κυρίως βέβαια οι πολιτικοί, θέλουν να έχουν καλές σχέσεις με τους πλουσίους – οι οποίοι συνήθως ελέγχουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

(δ)  Η χρηματοπιστωτική βιομηχανία εμπορεύεται χρήματα και δύναμη – τα οποία νομοτελειακά διαπλέκονται και διαφθείρονται μεταξύ τους. Σε αντίθεση δε με τους άλλους κλάδους της οικονομίας οι τραπεζίτες, όπως και οι πολιτικοί, έχουν τη δυνατότητα να ζημιώνουν τους άλλους – καθώς επίσης να εφευρίσκουν ψεύτικες ιστορίες, για να καλύπτουν τις ζημίες που προκαλούν.

Ολοκληρώνοντας, η μεγαλύτερη πρόκληση όσον αφορά τη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι η πολιτική βούληση – η οποία δυστυχώς δεν υπάρχει, αφού οι περισσότεροι πολιτικοί υπηρετούν έμμισθα τις μεγάλες τράπεζες του πλανήτη, οι οποίες κατευθύνουν τις αγορές.

Οι πολιτικοί δεν πιέζονται για να ενεργήσουν διαφορετικά από τους Πολίτες και εκλογείς τους, επειδή οι απλοί άνθρωποι είτε δεν συνειδητοποιούν τους κινδύνους, είτε αποπροσανατολίζονται σκόπιμα. Με απλά λόγια, δεν υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι, οι οποίοι να καταλαβαίνουν γιατί είναι απαραίτητη η ρύθμιση των τραπεζών, καθώς επίσης ποιό είδος ρύθμισης είναι επιθυμητό.

Ως εκ τούτου, η ευθύνη αυτών που δεν είναι πολιτικοί, επικεντρώνεται στην ενημέρωση όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων, σχετικά με την αναγκαιότητα της επιστροφής του χρηματοπιστωτικού κλάδου στην εποχή πριν την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού – ο οποίος έκοψε τα δεσμά του θηρίου, απελευθερώνοντας το ανεύθυνα.

Γενικότερα, σε ένα σύστημα «φιλελεύθερου σοσιαλισμού», μίας ελεύθερης οικονομίας δηλαδή θεσμικά σωστά ρυθμιζόμενης, με κοινωνικό πρόσωπο, η οποία να σέβεται τόσο τους εργαζομένους, όσο και τους επιχειρηματίες – την ιδιωτική πρωτοβουλία, χωρίς την οποία είναι αδύνατη η αειφόρος ανάπτυξη και η ευημερία.

.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!