Προτεκτοράτο Χρέους – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Προτεκτοράτο Χρέους

Θα μπορούσε εύλογα να ισχυρισθεί κανείς πως όλα τα παραπάνω είναι όνειρα θερινής νυκτός – ειδικά όταν πρέπει να τα πετύχει μία κυβέρνηση, η οποία έχει πει περισσότερα ψέματα στους Πολίτες, από οποιαδήποτε άλλη μέχρι σήμερα.

Αναλυτικότερα, ξεκινώντας από τον εκβιασμό των πρόωρων εκλογών, χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο για την επόμενη ημέρα, από την υπογραφή της 20ης Φεβρουαρίου με την οποία αναίρεσε την υπόσχεση να απαιτήσει τη διαγραφή ενός μέρους του χρέους, από μία καταστροφική διαχείριση των οικονομικών της χώρας με αποτέλεσμα να οδηγηθεί ξανά σε δίδυμα ελλείμματα (άρθρο), από το μοναδικό στην ιστορία κλείσιμο των τραπεζών, καθώς επίσης από μία βαθιά ύφεση που προβλέπεται από 5-7% το 2015 και τελειώνοντας σε ένα απαράδεκτο δημοψήφισμα που τελικά μετέτρεψε το «ΟΧΙ» σε ένα εκκωφαντικό «ΝΑΙ», δύσκολα μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι έχουμε άδικο – ενώ το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω ήταν τα νέα μέτρα που ψηφίζονται, τα οποία οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στο απελπιστικό πεντάμηνο που προηγήθηκε, το οποίο έδωσε τελικά τη δυνατότητα στη Γερμανία να δρομολογήσει το πραξικόπημα της.

Με απλά λόγια, η συμφωνία που ίσως ακολουθήσει, αφού αυτή τη στιγμή πρόκειται απλά για μία προοπτική, το Μνημόνιο Νούμερο ΙΙΙ δηλαδή, δεν είναι ευθύνη του πρωθυπουργού – ο οποίος όμως είναι ασφαλώς υπεύθυνος για την κατάρρευση της οικονομίας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τους δρακόντειους νόμους που ψηφίζει η Βουλή, ακόμη μία φορά με την  εξευτελιστική διαδικασία του κατεπείγοντος. Είναι επίσης υπεύθυνος για τα εξής:

(α)  Για τη συνεχή καθυστέρηση αποφάσεων, όπως την εκμετάλλευση του όπλου της επιλογής της χρεοκοπίας εντός του ευρώ – όταν τα δημόσια ταμεία ήταν ακόμη γεμάτα, οι τράπεζες φερέγγυες και ανοιχτές, ενώ δεν είχε προηγηθεί η δήμευση των χρημάτων των ασφαλιστικών ταμείων,

(β) Για τη μη ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης αμέσως μετά την εκλογή του, όταν οι οικονομικοί δείκτες της Ελλάδας ήταν ακόμη θετικοί – αν και η βασική ευθύνη ανήκει στον τότε υπουργό οικονομικών, ο οποίος υποτίμησε ανόητα τον Σόιμπλε,

(γ)  Για τη μη έγκαιρη επιβολή ελέγχων στην ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, πριν ακόμη φύγουν καταθέσεις άνω των 40 δις € – με αποτέλεσμα να εκβιασθεί από την ΕΚΤ (ELA), επειδή δημιουργήθηκε πρόβλημα ρευστότητας στις τράπεζες, το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε πρόβλημα φερεγγυότητας,

(δ)  Για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος όταν ήταν πλέον πολύ αργά, με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί σε έναν εξαιρετικά οδυνηρό συμβιβασμό,

(ε) Για την άσκοπη έξοδο της χώρας από το πλαίσιο στήριξης, με αποτέλεσμα να χαθούν τα 7,2 δις € των υπολοίπων δανείων, όπως και τα 11 δις € για τις τράπεζες καθώς επίσης, το κυριότερο,

(στ) Για τη μη διακυβέρνηση της Ελλάδας, στο διάστημα των διαπραγματεύσεων, η οποία επισφράγισε την ήττα της κατά κράτος.

Περαιτέρω, υπενθυμίζουμε πως η υποτροπή μίας βαριάς ασθένειας, όπως η επιστροφή της χώρας στα δίδυμα ελλείμματα, είναι απείρως πιο επικίνδυνη, από την αρχική της εμφάνιση. Είναι δε σκόπιμο να αναφέρουμε ότι, εάν επιβεβαιωθούν οι δυσοίωνες προβλέψεις επανόδου της ύφεσης στο 5-7%, θα σήμαινε απώλεια του ΑΕΠ κατά 10 δις €, μείωση των δημοσίων εσόδων κατά 3 δις €, αύξηση των ανέργων κατά 200.000 (ανά 50.000 € ΑΕΠ υπολογίζεται μία θέση εργασίας), κλιμάκωση των δημοσίων δαπανών αντίστοιχα κοκ. – κάτι που υποθέτουμε πως δεν θα ήταν σε θέση να αντέξει η πατρίδα μας.

Ως εκ τούτου, οι παραπάνω επτά θέσεις μας, σχετικά με το τι χρειάζεται η οικονομία μας, μπορεί μεν να θεωρηθούν ουτοπικές, είναι όμως απολύτως απαραίτητες για να μην οδηγηθεί η Ελλάδα στο χάος – οπότε θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπ’ όψιν από τους δανειστές.

Πρέπει άλλωστε να κατανοήσουν πως στην Ελλάδα έχει προηγηθεί ένας «οικονομικός βομβαρδισμός», αντίστοιχος με το στρατιωτικό της Γερμανίας όταν έχασε το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο – οπότε απαιτούνται ανάλογα μέτρα, όπως αυτά που εγκρίθηκαν στην ηττημένη τότε χώρα το 1953.

Ειδικότερα, στη Γερμανία εγκρίθηκε το 1953 μία μεγάλη διαγραφή του χρέους (άρθρο), η εξυπηρέτηση του υπολοίπου με ρήτρα εξαγωγών και όχι ανάπτυξης, καθώς επίσης ένα Marshall Plan – για την αναβίωση του παραγωγικού της ιστού. Κάτι ανάλογο χρειάζεται τουλάχιστον και η πατρίδα μας, αφού διαφορετικά δεν θα αποφύγει την άτακτη χρεοκοπία, καθώς επίσης την έξοδο από το ευρώ – ευρισκόμενη πολύ πιο κοντά, από ότι στο πρόσφατο παρελθόν.

Φυσικά η Γερμανία έχει άλλους στόχους, γνωρίζοντας πως έχει τοποθετήσει στο στόχαστρο την ελληνική ναυτιλία, νούμερο ένα στον πλανήτη, καθώς επίσης τον τουρισμό – επειδή έχει στην ιδιοκτησία της πάρα πολλά ξενοδοχεία τόσο στα παράλια της Τουρκίας, όσο και στην Ισπανία. Οι υπόλοιποι όμως εταίροι μας, ειδικά η Ιταλία και η Γαλλία, καθώς επίσης οι Η.Π.Α., δεν συμμερίζονται τα σχέδια της καγκελαρίου – αρνούμενοι να επιτρέψουν την πραγματοποίηση τους.

Υπάρχει επομένως ακόμη ελπίδα, παρά το ότι δεν θέλουμε να φανούμε αισιόδοξοι, επειδή θα ήταν εγκληματικό να εφησυχάσουμε – ευρισκόμενοι αντιμέτωποι με την τελευταία μας ευκαιρία να αποφύγουμε την ολοκληρωτική κατάλυση της εθνικής μας κυριαρχίας στο διηνεκές. Οφείλουμε λοιπόν να αγωνισθούμε όλοι μαζί, κόμματα και Πολίτες, αφήνοντας στην άκρη όσα μας χωρίζουν – αφού η Ελλάδα μας ενώνει όλους.

.

Η προβληματική των μνημονίων

Επειδή εισερχόμαστε στο τρίτο και τελευταίο μνημόνιο εάν τελικά υπάρξει συμφωνία, είτε το θέλουμε είτε όχι, οφείλουμε να γνωρίζουμε ορισμένα πράγματα, όπως τα εξής:

(α)  Τα μνημόνια δεν έχουν σκοπό την εξυγίανση της οικονομίας μίας χώρας, αλλά την είσπραξη των απαιτήσεων των δανειστών της – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλουν να την καταστρέψουν, αφού έτσι θα έχαναν τα χρήματα τους.

Παράλληλα, στοχεύουν στην κατάρρευση των τιμών των παγίων περιουσιακών στοιχείων της (ακίνητα, μετοχές, εταιρείες του δημοσίου κλπ.), μέσω της ύφεσης, των χρεοκοπιών και της ανεργίας – έτσι ώστε οι επιχειρήσεις των χωρών των δανειστών να τα εξαγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές.

(β)  Μία χώρα υποχρεώνεται να υιοθετήσει τα μνημόνια, όταν δεν έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της – είτε με δικά της μέσα, είτε δανειζόμενη με βιώσιμα επιτόκια. Τότε καταφεύγει στο δανειστή ύστατης ανάγκης, στο ΔΝΤ ή στην Τρόικα στην περίπτωση της Ευρωζώνης, για να χρηματοδοτηθεί – έναντι αυστηρών μέτρων.

(γ)  Οι εναλλακτικές λύσεις της τότε είναι οι εξής: (1) είτε να τα υπογράψει, να τα τηρήσει επακριβώς και να προσπαθήσει να διασώσει ότι μπορεί, αποπληρώνοντας τα δάνεια της το δυνατόν γρηγορότερα (2) είτε να αναζητήσει άλλους τρόπους χρηματοδότησης όπως από άλλες χώρες, με την αύξηση της φορολογίας ή με εσωτερικό δανεισμό (κάτι που ήταν εφικτό στην Ελλάδα το 2010 – εθνικά ομόλογα), (3)  είτε να χρεοκοπήσει, εντός ή εκτός του ευρώ, να προβεί δηλαδή σε στάση πληρωμών, για να διαπραγματευτεί τη διαγραφή μέρους του χρέους της με τους πιστωτές της – όταν ακόμη διαθέτει χρήματα και δεν έχει εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα των Πολιτών της.

Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.