Ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός – The Analyst

Ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

ΕΙΚΟΝΑ-Χρηματοπιστωτική-κρίση

Oι ελεύθερες χρηματαγορές, οι οποίες θεωρήθηκαν ως η μηχανή παραγωγής ευφορίας για τη Δύση, έχουν κλείσει τον κύκλο τους – ενώ από μία μικρή σπίθα θα μπορούσε να ξεσπάσει η μεγάλη πυρκαγιά, αφού το δάσος είναι πλέον αποξηραμένο

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

Είναι ανόητο να πιστεύει κανείς πως θα επιτραπεί στην Ελλάδα να χρεοκοπήσει, αθετώντας οφειλές που ξεπερνούν τα 500 δις € (δημόσιο 320 δις €, τράπεζες στον ELA πάνω από 80 δις €, Target II υπόλοιπα στα 116 δις €, εξωτερικά ιδιωτικά χρέη) – όταν η πτώχευση της Lehman Brothers, με σχετικά ανάλογα χρέη (613 δις $), κόστισε στον πλανήτη πάνω από 15 τρις $ (πηγή), πυροδοτώντας τη μεγαλύτερη χρηματοπιστωτική κρίση στην ιστορία.

Πόσο μάλλον όταν κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει τη μόλυνση της Ιταλίας, το δημόσιο χρέος της οποίας είναι της τάξης των 2,7 τρις $ (132,1% ενός ΑΕΠ ύψους 2,07 τρις $), με πολλούς «σκελετούς» κρυμμένους στο εθνικό της λογιστήριο, καθώς επίσης με έναν έντονα υπερχρεωμένο τραπεζικό τομέα – ή της Ισπανίας, με δημόσιο χρέος μεγαλύτερο από 1,3 τρις $ (97,7% του ΑΕΠ), όταν ακόμη υποφέρει από τη φούσκα ακινήτων και τη μεγάλη κρίση των τραπεζών της.

Δεν μπορεί κανείς επίσης να κρίνει, εάν ήταν απλά ανόητη ή ενδοτική πράξη, η υπογραφή του πρώτου μνημονίου το Μάιο του 2010 – όταν δεν υπήρχε καμία αμφιβολία, σχετικά με τη βόμβα μεγατόνων που αποτελούσε τότε η Ελλάδα, τοποθετημένη στα θεμέλια του πλανήτη (ανάλυση Απριλίου 2010).

Ανεξάρτητα όμως από όλα αυτά (για τα οποία φυσικά ανησυχεί περισσότερο από όλους η πιο υπερχρεωμένη χώρα του πλανήτη, οι Η.Π.Α., έχοντας δημόσιο χρέος άνω των 18 τρις $, συνολικό στα 50 τρις $), με τα χρέη των κρατών να αυξάνονται συνεχώς, με τα βασικά επιτόκια να είναι καθηλωμένα στο μηδέν, καθώς επίσης με τις τιμές των μετοχών στα χρηματιστήρια να ακολουθούν μία διαρκή ανοδική πορεία, με ελάχιστα διαλείμματα, δεν υπάρχει κανένας επενδυτής στον πλανήτη που να αισθάνεται ασφαλής.

.

Η εποχή της ευφορίας  

Για να συνειδητοποιήσουμε τη διαφορά με το παρελθόν, οφείλει κανείς να αναφέρει πως στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Dow Jones ήταν στις περίπου 1.000 μονάδες (σήμερα στις 18.000) – ενώ η σχέση της τιμής προς τα κέρδη των μετοχών βρισκόταν αισθητά κάτω του 10 (σήμερα ξεπερνάει το 20).

Οι αποδόσεις των αμερικανικών ομολόγων υπερέβαιναν το 10% ετησίως, οι τράπεζες, καθώς επίσης οι χρηματαγορές ήταν αυστηρά ρυθμισμένες από τα κράτη και τα υψηλά ίδια κεφάλαια σε όλες τις επιχειρήσεις αποτελούσαν τον κανόνα – ενώ όλα σχεδόν τα επικίνδυνα χρηματοπιστωτικά προϊόντα ήταν απαγορευμένα.

Αμέσως μετά όμως, με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, ξεκίνησε η νικηφόρα πορεία του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού – με τις τράπεζες, καθώς επίσης με τις χρηματαγορές να απορρυθμίζονται (απελευθερώνονται), με την είσοδο της Κίνας να οδηγεί στη ραγδαία πτώση των μισθών, οπότε σε έναν χαμηλό πληθωρισμό, με την κατάρρευση του κομμουνισμού να πλημμυρίζει με ακόμη περισσότερους λαούς το καπιταλιστικό σύστημα κοκ.

Στη συνέχεια, τα επιτόκια ακολουθούσαν μία και μόνο κατεύθυνση – καθοδική, με εποχιακές διακυμάνσεις (γράφημα). Τα περιουσιακά στοιχεία κάθε είδους, κυρίως οι μετοχές και τα ακίνητα, ωφελήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από αυτήν την εξέλιξη, καταγράφοντας τεράστια κέρδη – αφού ίσχυε ο βασικός κανόνας, σύμφωνα με τον οποίο όσο χαμηλότερα είναι τα επιτόκια, τόσο περισσότερα μπορεί να πληρώσει κανείς για ένα πάγιο στοιχείο (για ένα σπίτι, για μία μετοχή κλπ.).

.

ΓΡΑΦΗΜΑ-ΗΠΑ, επιτοκια δεκαετων ομολογων 35ετίας

.

Ανεξάρτητα λοιπόν από το που είχε επενδύσει κανείς τότε τα χρήματα του, σήμερα διαθέτει μία πολύ υψηλότερη περιουσία σχετικά με αυτήν που είχε πριν από 35 έτη – παρά τις ενδιάμεσες μεγάλες φούσκες και τα έντονα κραχ που μεσολάβησαν, μέσω των οποίων στην πραγματικότητα αυξάνονταν ακόμη περισσότερο τα κέρδη.

Το κραχ του 1987 είχε ήδη ξεχαστεί το 1988, η πτώχευση του κερδοσκοπικού κεφαλαίου LTCM θεωρήθηκε ως ένα ενοχλητικό λάθος πρωτάρηδων, η χρεοκοπία της Ρωσίας, η ασιατική κρίση, καθώς επίσης αυτή της Λατινικής Αμερικής ως ένα διάλειμμα, η φούσκα του διαδικτύου (2000) μία παρένθεση, η οποία αντιμετωπίσθηκε εύκολα από τις κεντρικές τράπεζες κοκ. Όποιος λοιπόν είχε το θάρρος να αγοράζει, όταν οι άλλοι κυριεύονταν από το φόβο, πολλαπλασίαζε τα χρήματα του – με μαθηματική ακρίβεια.

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)
Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×