Η ελληνική στρατηγική – Σελίδα 3 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η ελληνική στρατηγική

Το δημοψήφισμα

Περαιτέρω, όλα όσα επιχειρούνται στον πολιτικό και οικονομικό βίο έχουν τότε μόνο νόημα, όταν γίνονται την κατάλληλη χρονική στιγμή – κάτι που ισχύει και για το δημοψήφισμα, το οποίο προϋπέθετε τουλάχιστον: (α) τη μη υπογραφή της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου, (β) την επίτευξη συμμαχιών στην Ευρώπη, καθώς επίσης, το σημαντικότερο, (γ) την ύπαρξη χρημάτων στα ταμεία του δημοσίου, για την εξυπηρέτηση των αναγκών του κράτους για μερικούς μήνες.

Όταν λοιπόν τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει, τότε «το χαρτί έχει πλέον καεί» – πόσο μάλλον όταν, κατανοώντας τις παραπάνω αδυναμίες της χώρας μας, ο κ. Σόιμπλε προσπάθησε να στήσει μία κακεντρεχή παγίδα, μέσω της οποίας θα έβγαινε κερδισμένος τόσο από τη θετική, όσο και από την αρνητική έκβαση της ψηφοφορίας (άρθρο).

Ευτυχώς πάντως για την Ελλάδα, ο κ. Σόιμπλε προσέφερε στην κυβέρνηση μία αναπάντεχη ευκαιρία να κερδίσει ξανά τους συμμάχους που κατάφερε να χάσει, με την απίστευτα ανόητη πολιτική της «δημιουργικής ασάφειας» – αφού με τον τρόπο αυτό φάνηκε το αληθινό πρόσωπο της πρωσικής κυβέρνησης της Γερμανίας, η οποία δεν πρόκειται να διστάσει να πατήσει επί πτωμάτων για να οικοδομήσει το τέταρτο Ράιχ με οικονομικά όπλα, απομυζώντας αχόρταγα όλους τους «εταίρους» της.

Από την άλλη πλευρά, όταν η κυβέρνηση αδυνατεί να δώσει απάντηση στο ερώτημα που αφορά τις ενέργειες της, μετά από μία ενδεχόμενη αρνητική ψήφο των Ελλήνων (ΟΧΙ σε ένα νέο μνημόνιο), τότε δεν είναι μόνο περιττή αλλά, επίσης, εξαιρετικά επικίνδυνη η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος – ενώ ο λόγος που εξελέγη δεν είναι ασφαλώς η μετάθεση των ευθυνών στους Πολίτες, οι οποίοι δεν γνωρίζουν τι ή πώς διαπραγματεύθηκε, καθώς επίσης όλες τις λεπτομέρειες των διαπραγματεύσεων.

Άλλωστε, κανένας δεν την υποχρέωσε να κυβερνήσει, αναλαμβάνοντας τη χώρα σε μία πολύ δύσκολη στιγμή. Αντίθετα, η ίδια το θέλησε, εκβιάζοντας επί πλέον τις πρόωρες εκλογές – οπότε εύλογα είχαν υποθέσει οι Πολίτες ότι είχε την ικανότητα να τα καταφέρει, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα τα προβλήματα που θα αντιμετώπιζε.

.

Η στάση πληρωμών

Κατ’ αρχήν, η υπογραφή ενός «πακέτου χρεοκοπίας», ενός νέου μνημονίου δηλαδή με τη μορφή που έχει παρουσιαστεί από τα ΜΜΕ, το οποίο πιθανότατα θα κατοχυρώνει όλα τα προηγούμενα, όσα τουλάχιστον δεν ψηφίσθηκαν από τη Βουλή (άρθρο), δεν είναι σε καμία περίπτωση επιθυμητή από κανέναν Έλληνα – οπότε πρέπει να αποφευχθεί.

Επομένως η κυβέρνηση, ή δυνατόν σε συνεργασία με όλα τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, με τα οποία σήμερα δεν έχει τίποτα να μοιράσει, πρέπει να το αποφύγει – ρισκάροντας τη στάση πληρωμών, προφανώς εντός της Ευρωζώνης, παρά το ότι έχει καθυστερήσει ήδη πάρα πολύ. Η στάση πληρωμών πρέπει να αφορά βέβαια μόνο τα διακρατικά δάνεια, ενδεχομένως επίσης την ΕΚΤ – σε καμία περίπτωση τα ομόλογα αγγλικού δικαίου και το ΔΝΤ, για να μην ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου.

Στη συνέχεια, με την επιφύλαξη των συμβάσεων που έχουν υπογραφεί για τα διακρατικά δάνεια, με την ελπίδα δηλαδή πως δεν είναι αποικιοκρατικές σε βαθμό που να αποτελεί αυτοκτονία η νομική «προσβολή» τους, η κυβέρνηση οφείλει να προβεί σε συζητήσεις με τους εταίρους της – οι οποίες θα έχουν ως αντικείμενο τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους, χωρίς να επιλεχθεί φυσικά η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη.

Η αιτία της απαίτησης διαγραφής δεν είναι ο χαρακτηρισμός του χρέους ως επαχθές ή επονείδιστο, αφού μάλλον δεν ισχύει κάτι τέτοιο (άρθρο) – αλλά το ότι δεν είναι πλέον βιώσιμο, με αποκλειστική και μόνο ευθύνη της Τρόικας, ως αποτέλεσμα της εφαρμογής των λανθασμένων μνημονίων (ανάλυση).

Εάν η όλη διαδικασία δρομολογηθεί σωστά, πόσο μάλλον με δεδομένες τις ευθύνες της Γερμανίας, γενικότερα για τα ελλείμματα των χωρών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης για την κατά συρροή παράβαση των κανόνων του πλεονάσματος (άρθρο), είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως θα έχει αποτέλεσμα – αφού όλες οι άλλες χώρες εταίροι μας γνωρίζουν πλέον το αποτρόπαιο έγκλημα που συντελέσθηκε στην Ελλάδα.

Αντίθετα, εάν υπογραφεί ένα νέο μνημόνιο, ακόμη και αν είναι λιγότερο αυστηρό από αυτό που επρόκειτο να επιβληθεί στην προηγούμενη κυβέρνηση ή ακόμη εάν δεν κατοχυρώνει τα προηγούμενα, η Ελλάδα θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα – παρατείνοντας απλά το χρόνο χρεοκοπίας της, έναντι ενός πολύ ακριβού τιμήματος (λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της).

Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να μην το γνωρίζει η αξιωματική αντιπολίτευση ή τα υπόλοιπα κόμματα – οπότε αρκούνται απλά στο ευχολόγιο, σύμφωνα με το οποίο θα βρεθεί κάποια λύση στο μέλλον, επειδή η Γερμανία θα φιλοτιμηθεί αλλάζοντας στάση. Μία χώρα όμως δεν μπορεί να στηρίζει το παρόν και το μέλλον της σε ευχολόγια και στην τύχη – οπότε πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα άμεσα, ρεαλιστικά, με τα σημερινά δεδομένα, χωρίς να σπαταλάει άδικα το χρόνο της.

.

Επίλογος   

Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να τηρήσει τις υποχρεώσεις της, όσον αφορά έναν συνεχώς ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, καθώς επίσης ένα αντίστοιχα ισορροπημένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών – παρά το ότι και οι δύο αυτές δεσμεύσεις, θα κοστίσουν ακριβά στους Έλληνες.

Για να μπορέσει όμως να τα καταφέρει, πρέπει να φύγουν οι ξένοι εισβολείς (Τρόικα), καθώς επίσης να υπάρχουν προοπτικές για το μέλλον της – οι οποίες προϋποθέτουν τη διαγραφή χρέους, έτσι ώστε να δανείζεται ξανά από τις αγορές με βιώσιμα επιτόκια, με αποκλειστικό και μόνο στόχο αφενός μεν την ανακύκλωση των χρεών που θα απέμεναν, χωρίς τη βοήθεια της Ευρωζώνης, αφετέρου τη διεξαγωγή επενδύσεων.

Μέσω αυτών των επενδύσεων, καθώς επίσης των προφανώς απαραίτητων μεταρρυθμίσεων στην οικονομία της, η Ελλάδα θα μπορούσε να επιστρέψει στην ανάπτυξη – οπότε θα αυξανόταν ομαλά τα έσοδα του δημοσίου της, θα δημιουργούνταν νέες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα χωρίς να προκαλούνται ελλείμματα, θα αυξανόταν η ανταγωνιστικότητα της, οπότε οι μισθοί και η κατανάλωση (ΑΕΠ), θα ανασυντασσόταν ο παραγωγικός της ιστός, θα επανερχόταν οι τιμές των παγίων περιουσιακών στοιχείων της σε φυσιολογικά επίπεδα κοκ.

Ολοκληρώνοντας, ο στόχος αυτός δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση, αλλά όλα τα πολιτικά κόμματα – τα οποία πρέπει να ενωθούν μεταξύ τους, έτσι ώστε να επιτευχθεί. Αφού συμβεί κάτι τέτοιο, τότε το καθένα μπορεί να πάρει το δρόμο του – φροντίζοντας, ως οφείλει, τους Πολίτες που εκπροσωπεί.

Υστερόγραφο: Όσον αφορά το θέμα των εκλογών, το οποίο λέγεται πως συζητείται από την κυβέρνηση, θεωρούμε πως ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα επιδείνωνε περαιτέρω την κατάσταση της χώρας μας – η οποία ήδη αντιμετωπίζει ξανά το πρόβλημα της ύφεσης και των ελλειμμάτων, έχοντας επί πλέον άδεια τα κρατικά της ταμεία.

Άλλωστε, το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί ακόμη, δεν είναι άλλο από την πολιτική αστάθεια – με τη σταθερότητα να αποτελεί σήμερα ένα σημαντικό πλεονέκτημα της Ελλάδας, το μοναδικό ίσως που τη διατηρεί ακόμη «όρθια».

Ειδικά για την κυβέρνηση, δεν πρόκειται να της προσφέρει τίποτε άλλο, εκτός από την «αρνητική» ίσως αναθεώρηση των προεκλογικών της δεσμεύσεων, με βάση τις σημερινές, επώδυνες εμπειρίες της – κάτι που όμως θα κόστιζε πανάκριβα στην Ελλάδα, οπότε θα προκαλούσε την οργή όλων εκείνων των Ελλήνων Πολιτών, οι οποίοι δεν έχουν κομματικές προκαταλήψεις.

Το ζητούμενο παραμένει η συναίνεση όλων ή τουλάχιστον, των μεγαλυτέρων κομμάτων – η οποία θα αποτελούσε ένα εξαιρετικά σημαντικό όπλο απέναντι στους δανειστές, μάλλον το ισχυρότερο, ενώ δεν απαιτεί εκλογές.

.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.