Η ελληνική στρατηγική – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η ελληνική στρατηγική

Από την άλλη πλευρά, ο τρόπος χειρισμού από τη σημερινή κυβέρνηση (αύξηση των φόρων αδιαφορώντας για τον ιδιωτικό τομέα, καθώς επίσης αύξηση των δαπανών, με προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων), δείχνει επίσης την «ταξική» της πολιτική η οποία είναι εναντίον του ιδιωτικού τομέα και υπέρ του δημοσίου.

Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως υπέρ των εργαζομένων γενικότερα είναι μόνο το ΚΚΕ, εάν αποδεχθεί κανείς την κεντρικά κατευθυνόμενη κομμουνιστική οικονομία, ενώ αποκλειστικά υπέρ των επιχειρήσεων ο νεοφιλελευθερισμός – όπου δυστυχώς λείπει από την Ελλάδα η μέση οδός, η μικτή οικονομία, η οποία «ισορροπεί» τόσο το δημόσιο με τον ιδιωτικό τομέα, όσο και τις επιχειρήσεις με τους εργαζομένους.

.

Οι επιλογές των κυβερνήσεων από τους Έλληνες

Περαιτέρω, οι Πολίτες δεν επέλεξαν την προηγούμενη κυβέρνηση για να εφαρμόσει πιστά τα εκ προμελέτης εγκληματικά μνημόνια, όπως έκανε, αλλά για τις προεκλογικές της δεσμεύσεις – για τις «αναγγελίες του Ζαππείου», όπως ονομάσθηκαν.

Στη συνέχεια, έχοντας ήδη απογοητευθεί από το τότε κυβερνών κόμμα και κατανοώντας τη δύσκολη κατάσταση, στην οποία βρίσκεται η χώρα τους, δεν εξέλεξαν τη σημερινή κυβέρνηση για την «ταξική» της πολιτική, ούτε για την προθυμία της να αναλάβει τις δεσμεύσεις της Θεσσαλονίκηςτο δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού») – αλλά επειδή πίστεψαν πως μπορούσε να διαπραγματευθεί σωστά, με υπερηφάνεια και με αξιοπρέπεια, τη διαγραφή του χρέους, χωρίς την οποία γνώριζαν πολύ καλά πως είναι αδύνατη η κατάργηση των μνημονίων, έτσι όπως αυτά επιβάλλονται από τους δανειστές.

Γνώριζαν επίσης πως η διαπραγμάτευση απαιτεί την ανάληψη του ρίσκου της ρήξης, εάν δεν συμφωνήσουν οι δανειστές – όπου με την έννοια «ρήξη» αντιλαμβάνονται τη στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης (ανάλυση), όσον αφορά μόνο τα διακρατικά δάνεια, η οποία είναι απολύτως εφικτή και βιώσιμη, από μία ικανή κυβέρνηση που γνωρίζει καλά τη δουλειά της, καθώς επίσης τις ευθύνες της.

Θα μπορούσε να είναι βέβαια οδυνηρή για ένα μικρό χρονικό διάστημα, αλλά σε καμία περίπτωση συνώνυμη με το τέλος του κόσμου, εάν η κυβέρνηση εξασφάλιζε τη λειτουργία των τραπεζών – κάτι που είναι μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της, ενώ συνιστά μία πολύ καλύτερη λύση, από το σημερινό μαρτύριο της σταγόνας, το οποίο καταστρέφει σταδιακά ολόκληρη τη χώρα, οδηγώντας την στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.

Προφανώς λοιπόν οι Έλληνες δεν είναι τόσο ανόητοι, ώστε να επιλέξουν τη στάση πληρωμών μαζί με την έξοδο από την Ευρωζώνη (άρθρο), ενέργειες δηλαδή που θα αποτελούσαν ένα εξαιρετικά εφιαλτικό σενάριο που δεν πρέπει να εύχεται κανείς ούτε στο χειρότερο εχθρό του – κάτι που ελπίζουμε να μην είναι μέρος μίας «κρυφής ατζέντας» της κυβέρνησης, όπως τουλάχιστον διαδίδεται ευρέως. Πόσο μάλλον όταν, από την πλευρά της ανταγωνιστικότητας, η χώρα μας ευρίσκεται ήδη σε πολύ καλό δρόμο – όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.

.

ΓΡΑΦΗΜΑ - Ευρώπη, κατα κεφαλήν εργατικό κόστος

.

Από το παραπάνω γράφημα συμπεραίνεται πως, από το 2013 και μετά, η Ελλάδα ζει κάτω από τα όρια των δυνατοτήτων της, τα οποία προσδιορίζονται από τη γαλάζια καμπύλη της Γαλλίας που ουσιαστικά εκπροσωπεί το μέσο της Ευρωζώνης – όχι επάνω, όπως μέχρι τότε, οπότε οι προοπτικές αύξησης των μισθών των εργαζομένων της είναι πολύ θετικές.

Οι τελευταίες αναφορές τώρα, οι οποίες σχετίζονται με το ενδεχόμενο της βοήθειας της χώρας μας από την τράπεζα των BRICS, μόνο ως ανέκδοτο μπορούν να ληφθούν – με κριτήρια το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος, τις δεσμεύσεις της Ελλάδας από το PSI (αγγλικό δίκαιο, υποθήκευση της χώρας κλπ.), καθώς επίσης τις τεράστιες ανάγκες του χρηματοπιστωτικού της συστήματος.

Αρκεί δε να συνειδητοποιήσει κανείς πως μόνο οι τράπεζες έχουν δανεισθεί από την ΕΚΤ περί τα 110 δις €, ενώ το συνολικό  κεφάλαιο της τράπεζας των BRICS είναι 100 δις $, για να κατανοήσει το ανέκδοτο – χωρίς να λάβει υπ’ όψιν του καν το γεωπολιτικό ρίσκο.

.

Το πρόβλημα του χρέους

Συνεχίζοντας, κανένα κόμμα δεν επιθυμεί την υπερβολική αύξηση των φόρων, την απότομη μείωση των δημοσίων δαπανών, το κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την άνοδο της ανεργίας, το ξεπούλημα των επιχειρήσεων του δημοσίου, την υπερχρέωση των τραπεζών, την κατάρρευση των τιμών των παγίων, την ύφεση, την πολιτική των υποκλίσεων απέναντι στους δανειστές κοκ. – όλα αυτά δηλαδή που επιβάλλει η Τρόικα.

Όλα όσα κόμματα δε υποστηρίζουν την υπογραφή ενός νέου μνημονίου, το κάνουν επειδή δεν βλέπουν ή δεν μπορούν να διαπραγματευθούν επιτυχημένα κάποια άλλη λύση – ενώ η κυβέρνηση ισχυρίσθηκε πως έχει την ικανότητα (λέγοντας δυστυχώς σήμερα πως αρκεί η αποτυχημένη προσπάθεια, παρά το ότι επέφερε πολύ χειρότερα αποτελέσματα).

Από την άλλη πλευρά, οι Έλληνες δεν προσδοκούν την επιστροφή στο προηγούμενο βιοτικό τους επίπεδο αλλά, τουλάχιστον, τη σταθεροποίηση του υφισταμένου, με την προοπτική ενός καλύτερου μελλοντικού – γνωρίζοντας πως για να συμβεί κάτι τέτοιο, πρέπει η χώρα να οδηγηθεί σε πορεία ανάπτυξης.

Μόνο τότε θα μειώνονταν οι φόροι λόγω των αυξημένων εσόδων του δημοσίου, θα αυξάνονταν οι δημόσιες δαπάνες (προσλήψεις κλπ.) χωρίς να δημιουργούνται νέα χρέη, θα ανακτούσαν την εθνική αξιοπρέπεια τους με το σωστό τρόπο (με δανεικά χρήματα δεν κερδίζεται η αξιοπρέπεια), θα μειωνόταν ορθολογικά η ανεργία  κοκ.

Η ανάπτυξη όμως είναι νομοτελειακά αδύνατη, για όλες εκείνες τις χώρες που είναι υπερβολικά χρεωμένες – κάτι που αποδείχθηκε ακόμη και στις Η.Π.Α., παρά το ότι χρηματοδότησαν την ανάπτυξη με τα τεράστια ελλείμματα του δημοσίου τους, με τη μαζική εκτύπωση χρημάτων, έχοντας ανεξάρτητη νομισματική πολιτική κλπ.

Η αιτία είναι το ότι, όταν το δημόσιο χρέος υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ, με το ιδιωτικό σε υψηλά επίπεδα, η ανάπτυξη είναι καταδικασμένη – δεν επιτυγχάνεται δηλαδή, όπως τεκμηριώθηκε ξανά, από την απότομη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης των Η.Π.Α. το προηγούμενο τρίμηνο.

Επομένως, η μοναδική δυνατότητα εξόδου της χώρας μας από την κρίση, η επιστροφή στην ανάπτυξη δηλαδή, είναι η μείωση του δημοσίου χρέους κάτω από το 90% του ΑΕΠ – επίσης του ιδιωτικού, σε ανάλογα επίπεδα. Αυτό οφείλει λοιπόν να απασχολεί όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, τα οποία πρέπει απαραίτητα να συνεργασθούν μεταξύ τους για να το επιτύχουν – άλλωστε, στο σημείο αυτό δεν έχουν καμία πολιτική διαφορά, η οποία να τα εμποδίζει.

Όταν τα καταφέρουν, τότε μόνο μπορούν να ασχοληθούν με τις «ταξικές» τους πολιτικές πεποιθήσεις, οι οποίες σήμερα αφήνουν εντελώς αδιάφορους τους Έλληνες Πολίτες – επειδή γνωρίζουν πολύ καλά πως, όσο και να μοιράζει κανείς τη φτώχεια και τη μιζέρια, όσο δίκαιος και αν είναι ο επιμερισμός των βαρών στις διάφορες εισοδηματικές τάξεις, χωρίς την παραγωγή πλούτου δεν υπάρχει ούτε μέλλον, ούτε εθνική ανεξαρτησία, ούτε ελευθερία.

Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.