Η ανάγκη συμμαχιών
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα αποκλείσθηκε από τις αγορές, επειδή μεταφορικά η κεντρική της τράπεζα (η Γερμανία εν προκειμένω) αρνήθηκε να την χρηματοδοτήσει το 2010 – για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση της, ως επακόλουθο της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης (τα χρήματα που δόθηκαν ήταν μόνο για την εξόφληση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών – ανάλυση). Έκτοτε, είναι υποχρεωμένη να πείθει τους «εταίρους» της, συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ, να την χρηματοδοτούν – ισχυριζόμενη πως η ανάγκη της αυτή συμπίπτει με το δικό τους συμφέρον.
Επειδή όμως είναι συνειδητά υπέρ του ευρώ, οπότε αποκλείει εκ των προτέρων την έξοδο της, θεωρώντας την «ταμπού», η μοναδική δυνατότητα της είναι η πειθώ, τα λόγια – αφού πρακτικά δεν έχει καμία άλλη εναλλακτική λύση. Στο σημείο αυτό χρειάζεται συμμάχους, όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις της με την τρόικα, έτσι ώστε να τοποθετηθεί εναντίον της πολιτικής λιτότητας – με την έννοια πως δυναμιτίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Εν τούτοις, δεν είναι εύκολο να επιτύχει κάτι τέτοιο λόγω του ότι η Γερμανία, έχοντας ήδη εξασφαλίσει τη συμμαχία όλων των χωρών της Ευρωζώνης, τοποθετείται εναντίον της – πόσο μάλλον όταν η σημερινή δομή της Ευρωζώνης εξασφαλίζει στη Γερμανία τεράστια πλεονεκτήματα τόσο απέναντι στους εταίρους της, όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη (ανάλυση).
Από την άλλη πλευρά, η ελπίδα πως θα αλλάξει η Ευρωζώνη είναι μάλλον αφελής – ειδικά επειδή στηρίζεται σε ένα σύνολο διακρατικών συμβάσεων, νόμων, κανονισμών και οργανώσεων, το οποίο είναι προσανατολισμένο προς τη νεοφιλελεύθερη οικονομική ιδεολογία, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των ισχυρότερων χωρών, των τραπεζών και της ελίτ.
Επομένως, όταν περιμένει η κυβέρνηση πως είναι εφικτή η αναμόρφωση των θεσμών της Ευρωζώνης, βασίζοντας σε αυτό τον προγραμματισμό της, δεν ενεργεί καθόλου ρεαλιστικά – γεγονός που σημαίνει πως πρέπει να κατανοήσει ότι, είτε θα χρησιμοποιήσει όλα τα θεμιτά και αθέμιτα όπλα που έχει στη διάθεση της, χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο, είτε θα αποτύχει, υποχρεώνοντας την Ελλάδα σε πολύ οδυνηρότερους συμβιβασμούς (νέα, αυστηρότερα μνημόνια, λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας κοκ.).
.
Τα όπλα της Ελλάδας
Περαιτέρω εμείς οι Έλληνες, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, είτε το θέλουμε είτε όχι, έχουμε μία και μόνο δυνατότητα: την κυβέρνηση που είναι σήμερα στην εξουσία, παρά τα μεγάλα λάθη και τις παραλείψεις της, εκτός εάν κάνει το έγκλημα να προκηρύξει ξανά πρόωρες εκλογές.
Οφείλουμε λοιπόν να την ενισχύουμε όσο περισσότερο μπορούμε, απαιτώντας παράλληλα την υιοθέτηση των κανόνων της άμεσης δημοκρατίας (ανάλυση) εκ μέρους της – έτσι ώστε να συμμετέχουμε στις κρίσιμες αποφάσεις που αφορούν το μέλλον μας.
Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα έχει τεράστια διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα στη διάθεση της, επειδή τυχόν χρεοκοπία ή/και έξοδος της από την Ευρωζώνη σήμερα (κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί στο μέλλον), θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου – αφού θα έθετε σε μία μεγάλη δοκιμασία την περαιτέρω ύπαρξη του ευρώ, οπότε πολλά τρισεκατομμύρια που είναι συνδεδεμένα μαζί του, ενώ θα προκαλούσε κυριολεκτικά σεισμό στον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, επειδή είναι εκτεθειμένο σε συνεχώς αυξανόμενα βουνά χρεών (άρθρο).
Μπορεί δε η Ελλάδα να απειλείται από το δημόσιο χρέος της, πολλές άλλες χώρες της Ευρωζώνης όμως (όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Ολλανδία), της ΕΕ (Δανία, Σουηδία κοκ.), καθώς επίσης του υπόλοιπου πλανήτη, χαρακτηρίζονται από ογκώδη ιδιωτικά χρέη – ενώ οι Η.Π.Α. είναι επίσης υπερχρεωμένες, με το δολάριο να κινδυνεύει πολύ σοβαρά.
Επομένως, η χώρα μας έχει πολλές δυνατότητες για να τα καταφέρει, αρκεί η κυβέρνηση να παραμείνει σταθερή στις δεσμεύσεις της – πριν από όλα στην ονομαστική διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους, χωρίς την οποία δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να ξεφύγουμε από την κρίση.
Για να το επιτύχει, θα πρέπει πλέον να προβάλλει ως εναλλακτική λύση ακόμη και τη μονομερή αθέτηση πληρωμών προς τους Θεσμούς (ΔΝΤ, EFSF, ESM, ΕΚΤ), καθώς επίσης την υπό προϋποθέσεις έξοδο της χώρας μας από την Ευρωζώνη – η οποία θα ήταν μεν εξαιρετικά επώδυνη, αλλά όχι εντελώς καταστροφική, εάν συνδεόταν με σημαντικές παραχωρήσεις (διαγραφή του 70% του δημοσίου χρέους εκ μέρους της Τρόικας, χωρίς να επηρεαστούν τα ομόλογα, στήριξη του νέου νομίσματος, καθώς επίσης του τραπεζικού τομέα για ένα χρονικό διάστημα κοκ. – σενάριο).
Ο στόχος δεν είναι βέβαια η έξοδος της χώρας μας από την Ευρωζώνη, η διάλυση της νομισματικής ένωσης ή το ξέσπασμα μίας παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης – αλλά η ριζική επίλυση των προβλημάτων της οικονομίας μας, καθώς επίσης το τέλος της απολυταρχικής ηγεμονίας της Γερμανίας στην Ευρώπη, η οποία τρέφεται από την κρίση και ζει εις βάρος όλων των άλλων.
.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, τονίζουμε ξανά πως κανένας δεν μπορεί να υποχρεώσει την Ελλάδα να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη, ενώ μπορεί να χρεοκοπήσει χωρίς να διακινδυνεύσει την ιδιότητα του κράτους-μέλος (ανάλυση) – εάν δε είχε αποφασισθεί κάτι τέτοιο έγκαιρα, το αργότερο στις αρχές του έτους, πριν η κυβέρνηση καταναλώσει όλες τις χρηματικές ρεζέρβες της και προβεί σε καταναγκαστικά μέτρα, τότε θα ήταν ίσως ιδανικό (άρθρο), εάν μπορεί κανείς να πει κάτι τέτοιο.
Δεν μπορεί επίσης να εκβιάσει η ΕΚΤ την Ελλάδα να εγκαταλείψει εκούσια την Ευρωζώνη αυτοκτονώντας, εάν η κυβέρνηση καταφέρει να εξασφαλίσει την απαιτούμενη ρευστότητα, καθώς επίσης τη μη χρεοκοπία του τραπεζικού τομέα – κάτι που είναι μεν δύσκολο να επιτευχθεί, αλλά σε καμία περίπτωση ανέφικτο. Επομένως, η Ελλάδα είναι σε θέση να τα καταφέρει, αρκεί να μη χάσει χρόνο – απαιτώντας μία μακροπρόθεσμα βιώσιμη λύση στα προβλήματα της, «εδώ και τώρα».
Σε κάθε περίπτωση, έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται πως η Ευρωζώνη, έτσι όπως λειτουργεί σήμερα, με τους λύκους και τα πρόβατα σε ένα κλουβί ερμητικά κλεισμένο, μοιάζει με ένα απέραντο φρενοκομείο – στο οποίο όμως βρισκόμαστε όλοι μέσα και πρέπει να επιβιώσουμε με κάθε τρόπο, χωρίς δυστυχώς να περιμένουμε πως θα αλλάξει σύντομα η δομή του.
.
Υστερόγραφο: Για όλους όσους αναρωτιούνται εάν η Ελλάδα δικαιούται τη διαγραφή του χρέους της, υπενθυμίζουμε πως το θέμα δεν είναι εάν τη δικαιούται ή όχι, αλλά εάν πρέπει ή μη. Αυτό ήταν άλλωστε το ερώτημα που απασχόλησε τους πιστωτές της Γερμανίας το 1953, οι οποίοι αποφάσισαν τελικά πώς έπρεπε να το κάνουν για να διατηρηθεί η ειρήνη στην Ευρώπη – μεταξύ των οποίων ήταν και η Ελλάδα. Προφανώς δε η χώρα μας έκανε μεγάλα λάθη στο παρελθόν, αλλά δεν αιματοκύλισε ολόκληρο τον πλανήτη.
Εν τούτοις, εάν κάποιος μπορεί να τεκμηριώσει ρεαλιστικά, με ακριβείς αριθμούς ότι, είναι δυνατόν η Ελλάδα να εξυπηρετήσει τα χρέη της δανειζόμενη από τις αγορές, χωρίς να υποχρεώνεται συνεχώς να δανείζεται από τους εταίρους της αναξιοπρεπώς και εξευτελιζόμενη, τότε δεν θα είχαμε καμία απολύτως αντίρρηση – θα αποδεχόμαστε δηλαδή ευχαρίστως το λάθος μας. Σε κάθε περίπτωση, έχουμε ήδη αναφερθεί στο θέμα λεπτομερώς (ανάλυση), καθώς επίσης γενικότερα στην αιτιολογία της διαγραφής (άρθρο).
.
